روح هزاران زن در یک بدن

دلتنگی یعنی غروب تو، وقتی من منتظر نورم. •نام تمام مردگان یحیاست

چگونه از چکه چکه‌ی سقفِ دخمه‌‌ تاریک سینه ام که در استخوان هایم خوابانده‌ام و برایشان لالایی می‌خوانم، توان گریختن دارم؟! من هر شب با وعده صبحی که هنوز نرسیده است آن‌ها را به خواب می‌برم. به آن‌ها می‌گویم:« بخوابید، من اینجا هستم، دیگر درد نخواهید کشید.» اما هیچ‌گاه نگفتم من هم کنار شما آرام آرام خواهم پوسید… بعضی از شب دلم می‌خواهد دستی روی صورتشان بکشم و بیدارشان کنم و از آنها بپرسم: از آن هنگامی که با من به دنیا آمدند و شکل گرفتند، هنوز مرا به یاد دارند؟! اما می‌ترسم. می‌ترسم چشم باز کنند و دیگر خاموش نشوند؛ بفهمند که من نبوده ام که آن‌ها را پنهان کرده ام، آن‌ها بوده‌اند که مرا نگه داشته‌اند. حتی همان هنگام که برایشان لالایی خوانده‌ام. پس ادامه می‌دهم، باز هم برایشان لالایی می‌خوانم. آهسته و آهسته تر؛ تا مرز میان من و آنچه در من دفن شده دیگر معلوم نباشد. ح‌ا

دارابی‌فر تا ابد یکی از مورد علاقه ترین هنرمند های منی.

کاش وقت داشته باشم شعرشون کنم؛ بنویسمشون، ای کاش ادبیات بشم.

آواز هایی که در سینه دارم

حالا بی کلام هم نفرستادید ایرادی نداره، بیاید صحبت کنیم.

t.me/HidenChat_Bot?start=6741920984 می‌شه برام آهنگ بی کلام بفرستید. می‌خوام بنویسم:)

صلاح کار کجا و من خراب کجا؟!

صلاح کار کجا و من خراب کجا؟

می‌گه: «حتی هیچ نشانی‌ای هم از من در دلم باقی نمونده.» دل؟! یک جایی اول همین همین شعر اشاره کرده که دلش هم با یارش رفته؛ می‌گه: « وآن دل که با خود داشتم، با دل‌سِتانم می‌رود»

مَحمل بدار ای ساروان! تندی مکن با کاروان کز عشق آن سرو روان، گویی روانم می‌رود او می‌رود دامن‌کشان، من زَهرِ تنهایی‌چشان دیگر مپرس از من نشان‌، کز دل، نشانم می‌رود •سعدی