پښتو شعرونه

څه باور دی؟ شايد دې اوونۍ کې مړ شم ټولې هيلې مې نيمګړې نيمه خوا شي شين سهار مې سترګې سپينې وي ختلې خلک نه وي خبر، روح مې په هوا شي څه باور دی؟ شايد دې اوونۍ کې مړ شم زنګ وهې خو زه يې نه اوکی کوومه ته به ځانه سره وايې چې ډېر بد يې پويه نه يې، څه يې نه اوکی کوومه څه باور دی؟ شايد دې اوونۍ کې مړ شم قيلوني غاړه دې وچه کړې په چغو تکې ژېړې څڼې وشکوې په موټو جنتي غاړه دې وچه کړې په چغو څه باور دی؟ شايد دې اوونۍ کې مړ شم د راتللو هيڅ امکان درسره نه وي او که راهم شې په سم حالت کې نه يې زما مړي ته ګلان، درسره نه وي څه باور دی؟ شايد دې اوونۍ کې مړ شم مينه وال را باندې څو ورځې خپه شي د مخپاڼې انځورونه مې شريک کړي اخر ولې؟ پاک الله ته په ګيله شي څه باور دی؟ شايد دې اوونۍ کې مړ شم شبو! بيا به مې ارمان وکړې پويېږم چې شعرونو ته مې خړې خړې ګورې ښې کانې خو به پځان وکړې پويېږم څه باور دی؟ شايد دې اوونۍ کې مړ شم ټولې هيلې مې نيمګړې نيمه خوا شي شين سهار مې سترګې سپينې وي ختلې خلک نه وي خبر، روح مې په هوا شي

تــه بــه راشې مګر ډيـر بـه وي ناوخته په کوڅه کې به زمونږه شور ماشور وي زه به کټ کې د کور مخ ته يم چا ايښی او په ما باندې به سپین کفن راخور وي ټليفون به مې د تل لپاره بند شي په زرګونو مـــسجونه به راوکړې ښه به پوی شې چې دا نشته نور دنيا کې باوجود ددې زنګونه به راوکړې د خندا ډکه څيره به مې شي ورکه زه به نور د خلکو سترګو نه فنا يم زما قدر به د مـ.ـرګ نه وروسته درشي بیا به ډيرې چيغې ووهې چې ستا یم زمـــا غــږ زما کیسې بــه درياديږي بې اختیاره به په ما پسې بیا ژاړې لیونۍ به شې ويښتان به دې خپل وشلی په سلګو کې به مې بیرته له خدای غواړې قلم یار به درنه خړې خاورې وخوري ګلابکې! بـــــیا کــــوې بــه ارمـانونه هر يو ځای کې به مې نښې درته ښکاري ســــولوې به دې یــو بل پــــسې لاسونه تــه بــه راشې مګر ډيـر بـه وي ناوخته په کوڅه کې به زمونږه شور ماشور وي زه به کټ کې د کور مخ ته يم چا ايښی او په ما باندې به سپین کفن راخور وي نظم - وحیدالله قلم يار

د وټساپ شمېره دې ولې بنده کړې؟ زړه مې هغسې په تا پسې خوږېږي لاس همغسې په سوي ټټر نيسم ژوند له تانه وروسته ټوکه راته ښکاري چې زيارت چېرې وي زه پرې نذر نيسم زه پوهېږم چې اوس هغه رقم نه يو نه ميسج کوې، نه زه درته يادېږم موده وشوه مسينجر کې دې نه وينم مجبوري ده؟ او که نه درته يادېږم؟ عشق کيسه د يوه سوي چينار نده چې بوډا شي نو پخپله به اور واخلي نه هم شال ستا د پستو ويښتو په سر دی چې شمال راشي دی ايسته په هوا شي د وټساپ شمېره دې ولې بنده کړې؟ ماښامي کې مې بېخي ډېره يادېږې يا خو نه غواړې چې نور درپسې مړ شم يا خبره داسې ده چې واده کېږې ته مې هغسې شبو يې لکه وې چې په هر بوټي هره تيږه کې ښکارېږې په دوزخ کې به هم تاسره اوسېږم که جنت کې يم، هم ته به مې يادېږې زړه مې هغسې په تا پسې خوږېږي لاس همغسې په سوي ټټر نيسم ژوند له تانه وروسته ټوکه راته ښکاري چې زيارت چېرې وي زه پرې نذر نيسم *هدايت الرحمٰن ډاډ*

ژوند د مني د اوږدو شپو ماښامی دی چې سوچ وړی يې په چا پسې تر ډېره کمپيوټر دې لګولی، نه ور ګورې زړه کې ساتې د لالي د تللو وېره ژوند د ژمي د اولو ورځو واوره چې ساړه دې وکړي څوک درته درياد شي يخو لاسو ته پوکی ور کوې ناست يې فکر نکوې چې ګوندې زړه دې ښاد شي ژوند په مني کې د پاڼو رژېده دي هر ماښام ورلاندې ګرځې تر ساعته ځان سره وايې چې کاش دغه رقم وای سترګې ډنډ وړې، روح دې موړ له محبته ژوند د ژمي شپو کې چاته زنګ کول دي او تر نيمو شپو يو بل سره خندل دي تليفون د پاسه عکس مچو کول دي پر وټساپ کې ورته غټ زړه ورلېږل دي ژوند په مني کې ګرد غوندې ماښام دی چې د خپلې شبوګۍ په تمه ناست يې ساعت وتی وي دَرک يې لا هم نه وي ته بيا هم د لېونۍ په تمه ناست يې ژوند د مني د اوږدو شپو ماښامی دی چې سوچ وړی يې په چا پسې تر ډېره کمپيوټر دې لګولی، نه ور ګورې زړه کې ساتې د يو چا د تللو وېره

د لوپټې سره دې ونیوې په خوله کې ګوتې ځار دې له شرمه نور مې مه وهه په زړه کې ګوتې د عشق له درده مې کړه داسې ناګهانه چيغه لکه ماشوم نه کله ونښلي په وره کې ګوتې تر څو چې ته د زړه ګلاب راته راليږې پکې اوبه اوبه به وي له مانه په ویاله کې ګوتې ستا جدايۍ په خپل نصیب کړمه حیرانه پاتې جلاله! ومې سوځیدې په تناره کې ګوتې *جلال امرخیل*

تهٔ وایه، څنګه بهٔ مې نهٔ وي درته پام جینۍ تک سپین غومبوري لکه ډک د شېدو جام جینۍ ددغه خلکو هوسونو ته اور مه اچوه لکه کوتره ډېره مه ګرځه پهٔ بام جینۍ چې څوک دې پښو ته لکه لاره غوړېدلی نهٔ شي پهٔ میسینجر کې چې ترې وانه خلې سلام جینۍ طاهر آمين تعجب

#دنیا دنیا عجبه ده او خلک یې بېخي عجب دي ستا به نیم لوستي کتابونه سرته ګډوډ وي پۀ بېخوبۍ به دې ګونه وي ګرځېدلې د مخ او ګوشکي به دې د ډېرو ورځو جړ پراتۀ وي فلم به نۀ ګورې سندرې به دې ساه بندوي د مبایل د چارج کیسه کې به دې هم نۀ یې د کوټې ګروپ به دې دا ډېره موده بل نۀ وي کله په چای سوی، اکثره دې پیاله سړه وي کله دې ژبه وخورې، کله دې مړۍ نښلي پام به دې نۀ وي چې نوکان مې ولې نۀ غټېږي؟ او د وېښتانو رسېدو به دې مودې شوې وي تۀ به خبر پۀ ګډوډۍ د خپل لباس نۀ یې دلباسونو د رنګ مېچ ته به دې پام نۀ وي هغه د چا د خوښې عطر به ژړا درولي #هوووو دنیا عجبه ده او خلک یې بېخي عجب دي تۀ به اخیستی یې سودا لتا به ځان ورک وي زړۀ به دې خوري دا ټوکې ټوکې مذاهب د خلکو پۀ عقیدې رټلي عقل به دې زړۀ خوږېږي دا لۀ انسانه تر انسانه فاصلې به ژاړې د دېوالونو پۀ مانا به دې سر نۀ خلاصېږي د رپېدونکو جنډو سوال ته به جواب نۀ لرې تۀ به پۀ خیال کې دکوم غارمخې ته لمرته ناست يې یا به د کومې ونې سیوري ته ریښتیا لټوې #خو خو دا لۀ خپلو عادتونو نه مجبوره دنیا تابه پۀ ځان پسې راکاږي کۀ تۀ غواړې کۀ نا پۀ څو وړو، وړو خبرو دې تکمیل کېږي چې د هرچا پۀ ګوتو ورغلې د ځان به دې کړي کۀ د چا نۀ شوې بیا به ساه د اخیستلو نۀ وي پۀ پټه خولۀ به یې منې چې د منلو نۀ وي تۀ به لۀ داسې یو حالته راتېرېږې مګر ځینې ملګرو به ګیلې وي رالېږلې درته د ځینې نورو به خفګان تر ګیلو هم اوچت وي هو... دنیا عجبه ده او خلک یې بېخي عجب دي #شهاب

د بنګال ښځې جادو کوي په خلکو پښتنې خو په چارګل د سړي زړه وړي

حُسن راشي د زړه کور کې استوګن شي نه کوي لنډې اوږدې راباندې ګران دی یو احساس دی! ورک له ما یې اوس تماس دی د ده شه د مور شیدې! راباندې ګران دی دا یوه خپلوي له خدای سره لرمه بې وطنه دی، په دې راباندې ګران دی عمر تېر چې شو بس تېر شو نه را ګرځي هسې نه کوي‌ وعدې راباندې ګران دی بارکواله! غم د بدې ورځې یار دی نه دی زړه ته را نژدې راباندې ګران دی *بارکوال میاخېل*

تم شه ګُلي اوښکې مې لا تم نه دي لا خو مې کتلي درته سم نه دي غم د جدايي په زړه غلبېل کړمه دا شانې سيخونه خو د زغم نه دي ښکلي چې ما وګوري مسکا کوي زۀ به لېوني يمه دوی ګرم نۀ دي ځکه دې خدای بولمه توبه مې ده ځينې کيسې ستا د بنيادم نۀ دي شېخه دومره ژر پرې خطا کېږه مۀ ښکلي دي، دا حورې د ارم نۀ دي زخم مې داغي دا مې علاج کوي سوي دې مسلسل دا خو ملهم نۀ دي پوی دي د مجذوب پۀ زړګي پوی دي ښه ښکلي که وليان نۀ دي څه کم نه دي *عبدالرحيم مجذوب*

هندو، هندوه په ازلي برخو یې نه یم یار مې هندو ښۀ دی چې نه مې ځوروینه ما نه یې یار پۀ پښتو بېل کړ د ملک زوی ځانته هندوې ګډوینه ‌‎ په مینه تور هندو خپلېږي زۀ مسلمان لالي ته فکر وړې یمه پوره يو پاو زهر مې ورکړل موزي مړ نه شو د هندو قرضداره شومه تۀ مرور مرور ګرځه که مې پخلا کړې د هندوې لور به يمه ‏خلکو هندوې په نکاح کړې ماته کافر لالی په خوب کې نه راځينه هندوستانی مېړه بۀ ؤکړم پۀ پښتنه خاوره دوه ځلې کونډه شومه او یار مې هندو زۀ مسلمان یم. . . #لنډۍ

اوښکې روانې کور ته راغلم پردي راوړي به دې څۀ زړه وساتینه ټپه😘

کله د کوترې پۀ څېر کله هم د مار غوندې ژوند کله دښمن شي کله کله بیا د یار غوندې هغه شېبې تېرې شوې چې تا به راته وویل واچوه لاسونه مې په غاړه کې د هار غوندې ما ځولۍ راوړې وه او تا سر خوځولی وۀ لږ هم د اقرار غوندې او لږ هم د انکار غوندې موټي کې دې کاڼی وۀ، که ګل وۀ، خبر نه ومه لاس دې وۀ تاو کړی زما ویشتو ته د وار غوندې مینه د خدای مینه بېلې بېلې جامې واغوندې چاته معشوقه شي، چاته مور، چاته د پلار غوندې څۀ کوي کاروان چې کله سور ګلابي شعر وایي کله نرګسي غزل د ستړي انتظار غوندې *کاروان بابک*

وران کار به ودان ګڼې دلته که اوسېږې ته حق ویل به زیان ګڼې دلته که اوسېږې ته ورځې ته به شپه وایې چا که ورته شپه ویل تور به سپین شیان ګڼې دلته که اوسېږې ته هیڅوک ملامت نه دي وران که ټول کارونه شول خپل قسمت به وران ګنې دلته که اوسېږې ته ټیټ خلک به جګ ګڼې ناست که په جګ ځای کې وي ځمکه به اسمان ګڼې دلته که اوسېږې ته هر چا چې هر څه کول ته به صفتونه کړی هر یو به لقمان ګنې دلته که اوسېږې ته *ګل باچا الفت*

دغه خالونه دې د یار پر مخ ونه لګول له دیده پس دې کسي بېرته په لېمو کې یووړل دروېشه! سترګو ته مو کله هم را نغلې اوښکې دغه بڅري مو تمام عمر په زړو کې یووړل دروېش دٌرانی

مولا خو دي له خولې واخله کږې کږې، خبري دعا دي له خولې ووځه بې اختياره لکه ډم!!!! *ممتاز اورکزی*

زړه مې هملته دی چې ته یې دلته خالي ولاړه یم ړنګه به شمه #لنډۍ

څه په نه زړه باندې ژوند کوم لګیا یم تنهايي لکه ساه اخلم او پرې پایم ستا وعده لکه دېوال ده، خو غم دا دی چې زه ناست ورته په یخ کې لوڅه شا یم څه بې درده، څه بې حسه ته محتاج یم محبته! بس نو څه به درته وایم ته چې ستړې یې دمه شه، مګر ګوره وایه مه چې مخکې تګ ته وارخطا یم د وطن له بدو ورځو به خبرېږې؟ زه خراب درپسې داسې نن سبا یم د جامو په دغه رنګ پسې دې مړ مړ د وېښتانو په دې سټایل دې تباه یم ما وې پام به دې غلط شي خو #هميمه ته چې ژاړې موسيقي ته، نه دي بیایم حفیظ همیم

په ما دې زر نازونه بار دي په تا مې یو زړګی سمبال نه شو مینه.