بابونه

مرا میانِ دلِ گوشه گیرِ خود جا کن من از حواشی و گوشه کنار میترسم.

با هر نفسی ادامه دارد دنیا بینِ قفسی ادامه دارد دنیا هرچند تمامِ هستی‌ات دود شده با یادِ کسی ادامه دارد دنیا سهراب_سوشیان

خواب، نمی‌برد مرا یار، نمی‌خرد مرا مرگ، نمی‌درد مرا آه...چه بی‌بها شدم... #عباس_معروفی

🌿

تو بر نمیگردی و این غمگین ترین شعر جهان است که ترجمه نمیشود یعنی تو را به هیچ زبانی نمی توان برگرداند... مینا آقازاده

زندگی باید کرد گاه با یک گل سرخ گاه با یک دل تنگ گاه با سوسوی امیدی کم رنگ زندگی باید کرد گاه با غزلی از احساس گاه با خوشه ای از عطر گل یاس زندگی باید کرد گاه با ناب ترین شعر زمان گاه با ساده ترین قصه یک انسان زندگی باید کرد گاه با سایه ابری سرگردان گاه با هاله ای از سوز پنهان گاه باید رویید از پس آن باران گاه باید خندید بر غمی بی پایان لحظه هایت بی غم روزگارت آرام سهراب سپهری

«و گاهی اوقات اگر گریه نکنیم، ممکن است ‌به بهای از دست دادن جانمان تمام شود.» ژوزه ساراماگو

برای همه‌ی ما همه‌ی روز ها فراموش می‌شوند به جز همان یک روز که نشانی آن را به هیچ‌کس نگفته‌ایم.. -محمدرضا عبدالملکیان

دیروز وقتی کسی در حضور من، اسم تو را بلند گفت، طوری شدم که انگار گل رُزی از پنجره ی باز به اتاق پرت شده باشد..

نورِ روشن، ممکن است میانِ خنده‌ات خانه‌ای داشته باشم؟!

غم تو هم برایم مقدس است.

عمری دگر بباید بعد از وفات ما را کاین عمر طی نمودیم اندر امیدواری! #سعدی 🤎

رأيتها في المنام... ثم ماذا؟ ثم تمنيت أن يحلّ بي ما حل بأهل الكهف... در خواب دیدمش. سپس چه شد؟ آرزو کردم همان اتفاقی که برای اصحاب کهف افتاد، برای من هم رخ دهد. #عربیات

‏«همین مجازات تو را بس، که من دیگر تو را آنطور که می‌دیدم، نمی‌بینم!» #محمود_درويش

‏ترسناک ترین چیز درباره‌ی انسان؟ دَوام می‌آورد.

در لحظه‌ای خاص از درد، هیچ‌کس نمی‌تواند کاری برای آدمی انجام دهد. رنج همیشه تنهاست. #آلبر_کامو

بیا ای دل که راهِ خویش گیریم رهِ شهری دگر در پیش گیریم بیا ای دل که منزل درنَوَردیم به زیرِ چنبرِ دیگر بگردیم گرفته خاطرستم بی نهایت بیا ای دل رویم از این ولایت ز حالِ خویش با دشتی بموییم ز دردِ خویش با کوهی بگوییم نمازِ غصّه با سروی گزاریم صدایِ غم به دریایی سپاریم بیا ای دل سفر در کار بندیم سویِ مُلکِ غریبی بار بندیم فرود آییم در فریادگاهی گلایه سر کنیم و اشک و آهی بیا ای دل که با اندازِ تازه غم خود را کنیم آغازِ تازه به کنجی رفته آتش برفروزیم تمامِ آرزوها را بسوزیم ز دستِ آرزوها خسته ام دل ز دستِ آرزو بشکسته ام دل بیا ای دل به پاسِ همنوایی به پاسِ صبح و شامِ آشنایی افق هایِ عزیزی را بتازیم غروبی را از آنِ خویش سازیم نه جانی بی قرارِ ماست این جا نه چشمی انتظارِ ماست این جا بیا ای دل نه گریه کن نه زاری به لبخندی وداعی کن ز یاری

قهار عاصی

در‌ پایان نامه نوشت؛ زندگی کردن برای آدم‌هایی که زیادی به همه چیز اهمیت می‌دهند، سخت‌تر است.

حال و روزم را نپرس، این روزها بی‌حالی است جای تو مثل همیشه در کنارم خالی است حس یک زندانی دلتنگ را دارم فقط هر طرف که می‌روم در پیش رویم جالی است برف می‌بارد نمی‌بارد چه فرقی می‌کند سال‌ها شد این وطن بیگانه با خوشحالی است خانه تنها چاردیوار‌ی غرقِ در سکوت شهر هم یک شهر در خود رفته‌ی اشغالی است من به دنبال دلیلی‌ام برای گریه‌ام خاطر تو گریه کردن یک دلیل عالی است روی‌هم‌رفته سیاه و بی‌شمار و پیچ‌پیچ زندگی من شبیه موی‌ تو جنجالی است هیمه