مهدی حاجی؛

به‌نام خدا فرکانس سپیده | اشتدادِ وجودی نبوت، «علتِ فاعلی» است؛ بارانِ نوری است که از منبعِ غیب، بر پهنه‌ی جامعه می‌تابد تا جهتِ حرکت را روشن کند. اما ولایت، «علتِ صوری» است؛ آن رشته‌ی نامرئی که این کثرت‌های پراکنده را به هم می‌دوزد تا در یک «واحدِ وجودی» به نام «امت» متجلی شوند. لذا مفهوم امت و امامت همواره کنار هم معنا پیدا می کند. آیه‌ی اول سوره‌ی ممتحنه، نه یک نهیِ ساده، که یک هشدارِ وجودی است: «لَا تَتَّخِذُوا عَدُوِّي وَعَدُوَّكُمْ أَوْلِيَاءَ». چرا؟ چون هر ولایتی، یک «صورت» به جوهره‌ی تو می‌بخشد. اگر به جبهه‌ی حق گره بخوری، وجودت از جنسِ «نور» می‌شود و اگر به جبهه‌ی باطل، وجودت در تاریکی‌های کثرت، مستحیل می‌گردد. در، جامعه‌ی اسلامی: تو وقتی «ولایت‌مدار» می‌شوی، که به جایِ آنکه مسجون در «منِ» تنهایِ خود شوی، قطعه‌ای از پیکرِ واحدِ آن کالبد بزرگی. ولایتمدار، آن کسی است که «پیوندهایِ وجودی‌اش» را با جبهه‌ی حق آن‌قدر عمیق کرده که گویی دیگر نمی‌توان او را از پیکرِ امت جدا کرد. اگر در «شدنِ» خود، به «وحدت» نرسیده ای، در خود درنگ کن! تا توانی پا مَنِه اندر فِراق اَبْغَضُ الْاَشْیاء عِندی، اَلْطََّلاق امام، «کاروان‌سالار بیداری» است و همین نکته‌ی عیان، نهفته در دیدگان تاریک ماست: توَحُّد شایسته اوست و انسان محتاج دیگری! باید دست‌ها را در هم گره زد، که «ما»، از درونِ این «من»های پراکنده، در یک «حقیقتِ واحده» متولد شود. تا اشتداد وجودی صورت گیرد و امت مبعوث به سوی الله روان شود. این، معنای دقیقِ «ولایت» است: شدت یافتنِ پیوندی که تو را از بندِ خودخواهی، به وسعتِ امت می‌رساند. و سلام بر امتِ مبعوث. #روایت_بعثت به وقت امام / ۹:۴۰ دقیقه شنبه ۱۴ شهریورماه ۱۴۰۵ مهدی حاجی 🇮🇷 پژوهشگر و تحلیلگر رسانه @mahdihaji_ir