نقطه.

تاریخ در خاورمیانه با خون نوشته می‌شود.

تا جوان آمد به بار، بر کشیدندش به دار.

بیضایی

دلتنگی اتفاق عجیبی‌ست. گویی خواهی مرد، اما نمی‌میری‌.

جمال ثریا

‏عجب نفرينى كرد، نوشته كه: «اميدوارم جنازه هاتان در حسرت گور بماند.»

در جغرافیایی که حتی پروانه‌ها هم از کودکان بیشتر عمر می‌کنند، شما بگویید؛ من چه شعری بنویسم؟

احمد عارف

حالا همه می‌دانند که من برای چه گریه می‌کنم! عزیزِ من، تمام اشک‌های من فقط برای «ایران» و «تو» است. یلدا سیدی @nabayad_mikhandim

«بعدها اگر زنده ماندم برای تو خواهم گفت که از روزهایی جانِ سالم به در بُردم که حتی پلک زدن مافوق قدرت بشر بود، چه برسد به زنده نگه داشتنِ امید.»

از صورت‌های متلاشی شده‌ی جوون‌ها بگید. از ترکیدن جمجمه‌هاشون بگید. از پیکرهای بی‌شمار بگید. از رقص مادرها بالای‌ جنازه‌ی بچه‌هاشون بگید‌. جدی و بی‌سانسور بگید. نه پر کشیدن، نه جان باختن؛ کشته شدند. بی‌رحمانه کشته شدند و ما مسئولیم تا آخرین لحظه، از این جنایت، از این نسل‌کشی بگیم.

و من نمی‌دانم آیا مادرش هم او را به اندازه‌ی من دوست داشت؟ آیا کسی می‌توانست بفهمد که دوست داشتن او چه لذتی دارد و آدم را به چه ابدیتی نزدیک می‌کند؟ آدم پُر می‌شود. جوری که نخواهد به چیز دیگری فکر کند. نخواهد دلش برای آدم دیگری بلرزد، و هیچ‌گاه دچار تردید نشود.

عباس معروفی

آیا مفهوم زندگی این بود که آدم شاهد رجاله بازیِ یک دسته مادرقحبه بشود؟

صادق هدایت

در این پریشانیِ روزگار، مبادا فراموش کنی دوستت دارم.

وَ ما در پای البرز به پای ایستاده‌ایم و در برابر دشمنانی از خونِ ما، با لبخندِ زشت. وَ من مَردی را می‌شناسم که هنوز می‌گوید: آرش باز خواهد گشت.

آرش / بهرام بیضایی.

کودکان در «زندان زندگی»

می‌رقصید ، می‌خندید ، آهنگ می‌خونید و آرزو می‌کنید. فیلم هاتونو می‌بینیم و به خوشحالتیون لبخند می‌زنیم ، تهش یادمون میاد شما دیگه نیستید. ما از غمِ شما می‌میریم.