قهوه تلخ

ما بیشتر مدیون ماکیاوللی و افراد دیگری هستیم که درباره آنچه مردم میکنند مطلب نوشتند؛ نه درباره آنچه باید بکنند. - فرانسیس بیکن در ستایش کتاب شهریارِ ماکیاوللی

هنگامی که میبینی خیابان ها از معترضان پر شده و اوضاع دارد کاملا از کنترل خارج می شود، باید از همه روش های سرکوبگرانه ای که در صفحات قبلی کتاب درباره شان توضیح داده ایم استفاده کنی: موجی از خشونت برای ترساندن تظاهرکنندگان راه بینداز؛ دسترسی مردم و مخالفان را به وسایل ارتباطی قطع یا محدود کن؛ به مردم پیام بده که از این پس هیچ حرکت اعتراضی ای را در خیابان ها تحمل نخواهی کرد، تظاهراتی عظیم با شرکت عوامل رژیم و هوادارانت برگزار کن و تا می توانی درباره عظمت آن تبلیغ کن! در ملاعام مخالفانت را اراذل اوباش، آلت دست قدرت های خارجی، مشتی احمق و کودن، گنگستر های بی وجدان و فریب خوردگان رسانه های بیگانه خطاب کن. تکیه کلام همیشگی ات باید این باشد : کشور در برهه حساسی است، دشمنان خارجی نقشه های پلیدی برای نابودی ملت در سر دارند ، اینطور میتوانی حمایت سیاسی دائمی مردم را بدست آوری!  خود آموز دیکتاتور ها | رندال وود

نمیدونم آخرین باری که من یک کتاب فیکشن فانتزی خوندم کی بوده.. ولی این داره جالب میشه!

Rodney is so me..

خوشحالم از اینکه همگی سر این موضوع به توافق رسیدیم که اگه یک چیزی خوب و دلچسب باشه «چای/Tea» ئه.

سال ۲۰۲۳ کاسپلی کردن برای فیلم باربی توی سینما ها از سمت مردم "cringe" خونده شد. طی چند هفته اخیر توی سینما های سراسر جهان (بجز کشور خودمون) شاهد کاسپلی مرد عنکبوتی هستیم و هیچکس هم بنظر نمیرسه مشکلی داشته باشه! [نشانه هایی هست برای کسانی که می اندیشند!]

اگه شخصیت اصلی فیلم های نولان همیشه در تقلا برای بازگشت به خونه باشن.. من همیشه در جست و جوی خونه ام!

فلاسفه دیگه در حال خودکشی برای اثبات خدا، در همین حین دکارت:

هنوز آخرین پَرِّ سیمرغ هست!

تقریبا هیچکس، هیچوقت، نمیتونه من رو برای دیدن فیلمی که آل پاچینو توش بازی کرده آماده کنه!

واقعا خوشحالم از اینکه زندگیم میتونه با یک قسمت جدید از یه سریال انقدر نشاط به خودش بگیره.

برای اونایی که تعجب کردن باید بگم بله! من توی کتاب های فلسفی/اجتماعی خط میکشم. یادداشت هم مینویسم! همونطور که توی کتاب های درسیم خط میکشیدم، چون این کتاب ها رو میخونم که یک چیزی یاد بگیرم اما هر چیز دیگه ای رو میخونم تا فقط بتونم حس کنم یا زندگی کنم!

🧸

باز برگشتم به حالت کارخونه باتشکر از موری!

من کلا چنل های دیلی رو دوست دارم چون حس زندگی به آدم میده، افرادی هستن که بدون اینکه تاحالا دیده باشی شون، احساساتشون رو میتونی دریافت کنی با سلیقه های متفاوت آشنا بشی با آرزو هاشون با اهدافشون، توی روز های خوب و بدشون باشی، همدردی کنی. اختلاف نظر داشته باشی و کلا جریان زندگی رو در فاصله های خیلی دور تر از خودت حس کنی. اما الان کمتر همچین چیزی میبینم، کمتر میبینم کسی بیاد صحبت کنه، بگه امروز چی خوشحالش کرد، کتاب موردعلاقش چیه. شعر نو دوست داره یا کلاسیک، دوست داره وقتی ورزش میکنه چه سبک آهنگی گوش بده!! الان همه فقط به همدیگه حس کمبود میدن، از نظر چهره، سبک زندگی، پول، شغل، تحصیل و یا هرچیز دیگه ای. عکس ها دیگه گرفته نمیشن که یک حال خوب یا خاطره ای رو به اشتراک بزارن عکس ها گرفته میشن و پست میشن چون صرفا باید! ترند ها تصمیم میگیرن چه گلی دوست داری، چه کتابی میخوای بخونی! زندگی چیز خیلی ارزشمندیه؛ که این روز ها کمتر جایی میبینم.