Coconut diaries

دلم یک میلیون دلار پول بادآورده می‌خواد که به قول دوستم توش بِتِنگَم.

دوستم داشت می‌گفت اگه پنج‌شنبه که طلا می‌خواستی می‌رفتی می‌خریدی، الان چند تومن روش اومده بود! گفتم حالا اون یکی دو گرم رو هم فرضا من خریده بودم، با بقیه زندگیم که هرروز بیشتر داره بگا می‌ره چیکار کنم؟

خیال‌پردازی خیلی شگفت‌انگیزه، من می‌تونم یک زن نیویورکی ثروتمند باشم که دارم همراه سگم چتر به دست زیر بارون به سمت خونه‌ام توی brownstone قدم می‌زنم و قهوه داغمو می‌نوشم، توی خونه یه درخت کریسمس با نورهای کوچیک زرد و پاپیون‌های قرمز در انتظارمه و چوب‌های شومینه توی آتیش جلز ولز کنان می‌سوزن… درحالی که خودم در ایرانم، توی ماشین چای و کروسان آماده‌مو می‌خورم و پلی لیست موزیک‌های آمریکای لاتین که حتی یک کلمه‌اش رو هم نمی‌فهمم پلی کردم و از سرما می‌لرزم تا کلاس بعدیم شروع بشه!

آدم‌هایی که می‌شه باهاشون مکالمه‌های عمیق داشت رو دوست دارم.

داشت می‌گفت بعضی‌وقتا با خودم فکر می‌کنم که کاش بیشتر جوونی می‌کردم، اون‌ جاهایی که بهم می‌گفتن بیا و می‌گفتم نمیام کار دارم رو می‌رفتم! وقتی دوستام داشتن با هم سیگار می‌کشیدن, نمی‌گفتم من نمی‌کشم! همون یه نخ رو تا وقتی هیجانش بود می‌کشیدم و کنارشون لذت می‌بردم! راست می‌گفت. هرچیزی تا یه زمانی هیجان و شوقش هست، این روزایی که کله‌هامون هنوز بوی قرمه‌سبزی می‌ده رو نباید راحت از دست بدیم!

من و نرگس‌ها، در بی‌کیفیت‌ترین حالت ممکن.

استادهای همسن و سال خودمون رو خیلی دوست دارم، توی کلاسشون خبری از فضای سرد و خشک نیست، بیشتر انگار یکی از دوستات داره برات درس رو توضیح میده و اون وسطا یه گپی هم می‌زنین!

به نظرم توی دنیای امروز، هر وقت خواستی برای کسی ایثار و ازخودگذشتگی کنی، باید قبلش از خودت بپرسی که آیا اگر اون جای من بود، این کار رو برام انجام می‌داد یا نه؟! بعد از جواب دادن به این سوال، احتمال گرفتن تصمیمی که بعدش پشیمون بشی، کمتره.

«بعضى وقت‌ها دلم مي‌خواهد ناپديد شوم؛ با درخت‌ها يكى شوم، با رودخانه‌ها، با ستاره‌ها... مى‌خواستم جايى باشم كه هيچكس از آدم‌هايى كه مى‌شناسم، چيزى از آن ندانند.»

آدم مگه از زندگی چی می‌خواد؟

مستند “ترانه علیدوستی” ساخته پگاه آهنگرانی رو دیدم و واقعا متحول شدم. چقدر این زن شجاع و تاثیرگذاره، چقدر فوق‌العاده‌است، چقدر جامعه ما همچین زن‌هایی رو کم داره.

یکی از آداب اجتماعی که کمتر کسی بهش پرداخته، زل نزدنه.

بعضی روز‌ها بزرگ‌ترین قدمی که می‌تونی برداری اینه که فقط تصمیم بگیری ادامه بدی، حتی اگه اون روز هیچ اتفاق خاصی نیفته، همین‌ که تسلیم نشی و ادامه بدی یعنی تو برنده‌ای!

۳ دی، به این فکر می‌کردم که شاید آدم‌های امنی که از زندگی می‌خواستم رو پیدا کردم، همین آدم‌هایی که تعدادشون از انگشت‌های دست هم کمتره، ولی تا بی‌نهایت امن‌اند.

از اون‌جایی که من تصمیم‌گیرنده خوبی نیستم، و از اونجایی که تعدادی ممبر عاقل و بالغ دارم، ای کاش می‌شد کل تصمیمات زندگیمو بریزم همین وسط با رای گیری کارو دربیاریم.

این برای توئه، برای اینکه روزات آسون بگذره و زودتر برگردی پیشم.

هودی اصلا لباس ایرانی فرندلی‌ای نیست. ترکیبش با مقنعه و شال خیلی زجرآوره.