۱۸بَهمن

اين دوست دارمي كه ميگي چه فايده داره، وقتي مدام كارايي و ميكني كه ميدوني اذيتم ميكنه؟ وقتي كه من هيچ وقت اولويتت نيستم، براي نگه‌داشتنم تلاشي نميكني، براي از اشتباه درآوردنم بهم توضيح نميدي، احساساتمو درك نميكني و متوجه حرفام و ناراحتيام نميشي؟ چه فايده اين دوست دارمات، وقتي كه من بايد حدس بزنم از رفتارت اونو، چه فايده وقتي نشونش نميدي و چه فايده وقتي عملش نميكني؟

دلم برات تنگ شده هرجا که هستي خوشبحال در و دیوار اونجا.

نه شهامت ماندن داشتي و نه شجاعت رفتن؛ همین رفت و آمدهاي دائمي‌ات، مرا زخمي‌تر مي‌کرد.

نمیدونم ولي ما آخرِ داستان مال هم ديگه ميشيم نه؟

اورا دوست داشتم، هنوز هم دوست دارم. اما با نگاهي از دور، در فاصله اي که رنج‌ها و خاطره‌ها آن را حفظ کرده اند. - مارسل پروست، در جست و جوي زمان از دست رفته.

كاش اونقدر همه چیو سخت نكرده بودي كه نشه واست اهنگ فرستاد.

.

حقيقتشو بگم اون‌روز وقتي كه ينفر راجب اينكه توهَم منو ميخواستي ازم پرسيد، هيچ جوابي نداشتم بدم نه تنها به اون بلكه به خودم هم؛ اما عزیز من، تو كاري كردي كه هيچ وقت مطمئن نشم.

نوشته بود: «از تو مي‌گریزم چون دوستت دارم؛ چون در برابر آنان که دوستشان دارم بي‌دفاعم و چون زمان به من اثبات کرد دوست داشتن کسي، باعث نمي‌شود که او در زخم زدن مراعات کند.»

آخرش قبول مي‌کنیم که بعضی‌ها براي ما نیستن، مهم نیست چقدر دوستشون داریم یا چقدر براشون تلاش کردیم.

دیدنت غمگینم می‌کنه، ندیدنت هم همینطور.

‏من اگه فرصتِ چند بار زندگي کردن رو داشتم، دلم میخواست همشون رو با تو بگذرونم حالا این انصافه که فقط یه زندگي دارم، و تو همین یدونه هم ندارمت ؟!

یه چیزي بین ما بود که نه اسم داشت نه آخر.