۱۸بَهمن

چقدر عجیبِ که بعضي آدم‌ها از زندگیت تموم میشن، ولي تأثیرشون نه.

دوست داشتنِ آدما دیگه برام کار سختي شده؛ نه به خاطر این‌که آدما بد شدن و دیگه نمی‌شه بهشون اعتماد کرد، بلکه به خاطر این‌که مي‌ترسم کسي رو دوست داشته باشم و این زندگي باهام ناعادلانه تا کنه و کسي که دوستش دارم رو ازم بگیره.

گاهي بعضي آدم‌ها نمي‌روند، فقط از كنارِ زندگي‌مان عبور مي‌کنند و ردي از خودشان به‌جا مي‌گذارند؛ این رد گاهي در آهنگ، گاهي در خیاباني، و گاهی در سکوت شب پیدا مي‌شود.

براي تو از چه بگویم؟ بگویم زخمم آن‌قدر عمیق شده که می‌توان در آن درختي کاشت؟ بگویم غمگینم و مرگ نيز کاري نمی‌کند؟ -غلامرضا بروسان

حق با تو بود مامان؛ همه دوستي ها تا ابد نميمونن.

جنگ تمام خواهد شد، ویراني ها؛ آباد خواهند شد، و باقي می‌ماند، آن مادر پیري که چشم به راه فرزند شهیدش است، آن دختري كه منتظر معشوق خویش است، جواني‌اي که بر باد رفته، و تمام فرزنداني که به انتظار پدر قهرمانشان نشسته اند، نمی‌دانم چه كسي وطن را فروخت؛ اما دیدم چه کسي بهاي آن را پرداخت.

در کف مِیخانه بسیارند مردانِ خدا، در صف مسجد ولي شیطان فراوان دیده‌ام.

بعد از جنگ با چوب دستم انجیر هاي تازه را برای تو خواهم چید با تو خواهم ماند با تو خواهم خواند و تورا در بهت آفتابي‌ات خواهم بوسید اگر ابرها بگذارند . #محمدابراهیم_جعفری

من بلد نیستم نقش بازی کنم، زماني که با انرژي شخص یا جايي حال نمیکنم تنها كاري که میکنم اینه که ساکت میشم.

‏حالا بیشتر از هر زماني شبیه به سرزمینم شده‌ام؛ ویران، غمگین و منتظرِ معجزه.

شاید یه‌روزی، ما.💙

من هنوز زنده‌ام.