۱۸بَهمن

یجوري فراموشم كردي كه اصلا شك ميكنم اون حرفات واقعي بود، اون نگاهت، اون رفتارت؛ من واقعا توي زندگيت بودم؟ واقعا دوستم داشتي يه زماني؟ اينطور بنظر نمياد.

یارِ آینده من.

اگه قراره بازم اذيتم كني بهم نزديك نشو، چون من از آسيب ديدن خسته‌ام.

مثل اون عكسي كه ته گالريمه و هيچ وقت پاك نميكنم، مثل اون آهنگي كه ردش ميكنم ولي از پلي‌لیستم پاك نميكنم، مثل خاطراتت كه هيچ وقت از ذهنم پاك نميشه ولي تلاش ميكنم بهش فكر نكنم، تواَم مثل اينا جات گوشه قلبمه، ولي ديگه سمتت نميام.

اما بايد از همان دور دوست‌دارت ميماندم؛ از نزديك نا اميد كننده بودي عزيز ِمن.

عشق يا زنده ميكنه يا خودش يه قاتلِ.

کاش پسر بودم، اونوقت نشونت ميدادم رفتار درست با دختري كه دوست داره چطوريِ.

اي گم شده در خود نداني، بدنت مزار تو شده چون نفست را نشناخته‌اي نفست گورکن تو شده

تو ذوقمو کور نکردي، حيفش كردي احمق.

برگشتن از راهي که با ذوق رفتم، بدترین چیزيه توسطِ تو که تجربه کردم.

خانواده- دوستا-و افراد نزديكم، از من آدمي ساختن كه هميشه حس اضافي بودن و داره، هميشه حس ميكنه بايد بره و نباشه، هميشه حس ميكنه بزور تحملش ميكنن.

بگير بخواب احمق، اون الآن داره قربون صدقه يكي ديگه ميره.

من از تو دور شدم که برایم عزیز، زیبا و با ارزش بمانی. از تو دور شدم زیرا وقتي کمي نزدیک مي‌آيي، همه چیز تلخ مي‌شود، همه‌ي زخم ها تازه مي‌شوند. پس همان دور بمان، زیرا از دور مهربان تر و دلنشین تري؛ و از دور دیگر نمي‌تواني به من آسیبي برساني.

از اين ببعد همين واست كافيه كه ديگه جايگاه قبلي و نداري پيشم، خودت خودت و تموم كردي، وگرنه من كه ميخواستم بموني.