۱۸بَهمن

تولدت مبارک پسرِ شجاع ِایران خانوم.

از خانه که مي‌آیي یک دستمال سفید، پاکتي سیگار، گزیده شعر فروغ و تحملي طولاني بیاور احتمال گریستن ما بسیار است! - سید علي صالحي

‏احتمالا یه‌ روزی از دلتنگیت مي‌میرم اما حرفم هنوز هم همونه، دیگه نمي‌خوامت.

اگر عشق بود تموم نمیشد، و اگر رفاقت بود خراب نمیشد.

اين آدما "هميشه" نااميدم ميكنن.

تو زندگيم اشتباه زياد كردم يكيش تو بودي، بقيشم سر تو.

روزهايي بي محتوا و تکراري گذشتن كه ميتونستن خاطره‌هايي و تو خودشون نگهدارن، سالها بعد با يادآوريشون لبخند رو لبامون بياد؛ البته اگه يكم حاليت ميشد كي دوسِت داره و كي نه.

آسمان صاف و شب آرام بخت خندان و زمان رام خوشه ی ماه فرو ریخته در آب شاخه‌ها دست برآورده به مهتاب شب و صحرا و گل و سنگ همه دل داده به آواز شباهنگ؛

دير ميفهمي با هر نخي نميشه رويا بافت.

ولي تو خيلي راحت از من گذشتي، انگار نه مايي بوده و نه مَني وجود داشته.

تا كسي نياد كه بشه به تنهايي ترجيحش داد، وضيعت همينه.

Today,Tomorrow,Forever.

‏من اگه فرصتِ چند بار زندگي کردن رو داشتم، دلم میخواست همشون رو با تو بگذرونم حالا این انصافه که فقط یه زندگي دارم، و تو همین یدونه هم ندارمت ؟!

جوون ایراني بودن خیلي سخته، براي دشمنم هم نمي‌خوامش.

آخرش یا تو غرورتو میذاري کنار، یا من تورو.

شاید یِروزی.

من ميخواستم همون آدم مهمهِ تو زندگيت باشم كه هم به راحتي كله‌تو خراب ميكنه هم ميتونه قلبت‌و از درد و غُصه بشوره؛ پس چرا فاصله گرفتي و تظاهر به تنفر ميكني؟