۱۸بَهمن

امید زیباترین باور بشریت است.🌱

وقتي مُردم برمی‌گردم و گربه مي‌شم، میام از دور يواشکي نگاهت می‌کنم.

تا اينجاي كار اطرافيانم اينو بهم ياد دادن كه همه‌ي آدم ها تا يكي‌و پيدا كنن كه ازت بيشتر منفعت داشته باشه، ميزارنت كنار يكي كه بيشتر پايه‌شون باشه بيشتر خدمات بده و بيشتر مطابق ميلشون باشه؛ اين موضوع تو رفاقت و رابطه و هر نوع دوستي صدق ميكنه.

‏نمیدونم؛ من که چاره‌اي ندارم جز این که دوست داشته باشم، ولی تو هم خیلي بدي.

هروقت كه يكي دوستم داره، دوست نداشتن تو يادم مياد و مي گِريَم.

یجوري فراموشم كردي كه اصلا شك ميكنم اون حرفات واقعي بود، اون نگاهت، اون رفتارت؛ من واقعا توي زندگيت بودم؟ واقعا دوستم داشتي يه زماني؟ اينطور بنظر نمياد.

من نتونستم بهت بگم دوست دارم، تو چرا نفهميدي رنگ نگاهم به تو فرق ميكنه؟ واقعا متوجه نشدي چرا هميشه يه كنار دوتا چشمِ ستاره بارون داره ميبينتت؟

من كه ميدونستم منو تو هيچ وقت ما نميشديم؛ ولي اون داستاني كه من تو سَرم ساخته بودم و هنوزم هرشب مرورش ميكنم، نقش اولش و دادم به تو.

از اون چيزي كه فكرشو ميكردم هم بيشتر غمگين شدم؛ همين غمِ زيادي كه به لطفت توي دِلم نشست، جاي تورو گرفت و از چشمام افتادي.. ديگه منتظرت نيستم.

چي بگم؟.

چشم هاي او قِصه داشت؛ قصه جدايي و عاشقِ خسته.

چشم هاي او قِصه داشت؛ قصه جدايي و عاشقِ خسته.

يعني يه روزي اون "يك نفر مياد كه من منتظر ديدنشَم" ؟