| صدایم بزن |

من باشم و تو؛ پاییز، عصر، هوایی تاریک و سرد و نمور و دل‌گیر، نشسته باشیم در کنار آتشی که آرام می‌سوزد و صدای ترق‌وتروق و بوی چوب نیم‌سوز کاجش هوا را پر کرده باشد؛ و تکیه داده باشی بر من، و صورتمان گرم باشد و پشتمان یخ کرده. دستم را دورت و پتو را دورمان تنگ‌تر کرده باشم و تو را به خودم... که کمی از بودنت برای رد شدن و جان بردن از تمام پاییز کفایت است و کمی از لبخند لب‌های از سرما ترک‌خورده‌ات برای تمام زندگی. خیال.♥️

«در رؤیاهام زندگی می‌کنم. تفاوتم با سایرین در همین است. من در رؤیای خودم زندگی می‌کنم، آن‌ها در رؤیای دیگران.» - دمیان؛ هرمان هسه. | آن؛ نشسته در بهمن.

سلام. می‌گویند باران و آفتاب، یک‌جا جمع نمی‌شوند. جمعِ اضداد است. بگذار بگویند. ما را با دنیای کسالت‌بارِ اینان چه کار؟ شاعران از عهده‌‌اش برمی‌آیند: تنت، حرارتِ خورشید و بوی باران داشت! از نامه‌های نادر نادرپور

چه می‌شد اگر دلی به دریا می‌زد و آنچه را که شادکامی‌اش به آن وابسته بود درجا به زبان می‌آورد؟ ‌ گوستاو فلوبر تربیت احساسات، ترجمه‌ی مهدی سحابی