«آخرین درخت بلوط.»

چه نفرت‌انگیزی، وقتی که حالا به تو فکر می‌کنم. کاش همان موقع که دستم را رها کردی هرگز برای دوباره گرفتنش به سوی تو نمی‌دویدم. تو پنجه‌هایت را از لا به لای انگشت‌هایی باز کرده بودی که همیشه برای اندوه‌های پایان ناپذیرت گریسته بود.