سنجاقک آبی /الهام ندایی

前往频道在 Telegram

الهام ندایی سنجاقک آبی 💙 https://t.me/+vepQpY2KCoJhOWM8 نور رستگاری🌻در حال تایپ https://t.me/+CH5gcSaqzfUzMmE0 پیج اینستاگرام nstagram.com/narrator_roman

显示更多

伊朗18 843 书籍2 023...

📈 Telegram 频道 سنجاقک آبی /الهام ندایی 的分析概览

频道 سنجاقک آبی /الهام ندایی (@nonovol) 波斯语 语言赛道中的是活跃参与者。目前社区聚集了 17 532 名订阅者，在书籍类别中位列第 2 023，并在伊朗地区排名第 18 843 位。

📊 受众指标与增长动态

自 невідомо 创建以来，项目保持高速增长，吸引了 17 532 名订阅者。

根据 08 七月, 2026 的最新数据，频道保持稳定运转。过去 30 天订阅人数变化为 -136，过去 24 小时变化为 -23，整体触达仍然可观。

认证状态： 未认证
互动率 (ER)： 平均受众互动率为 2.47%。内容发布后 24 小时内通常能获得 6.60% 的反应，占订阅者总量。
帖子覆盖： 每篇帖子平均可获得 433 次浏览，首日通常累积 1 159 次浏览。
互动与反馈： 受众积极参与，单帖平均反应数为 0。
主题关注点： 内容集中在 وقت, صدا, رمان, کس, مهرتا 等核心主题上。

📝 描述与内容策略

作者将该频道定位为表达主观观点的平台：
“الهام ندایی سنجاقک آبی 💙 https://t.me/+vepQpY2KCoJhOWM8 نور رستگاری🌻در حال تایپ https://t.me/+CH5gcSaqzfUzMmE0 پیج اینستاگرام nstagram.com/narrator_roman”

凭借高频更新（最新数据采集于 09 七月, 2026），频道始终保持新鲜度与高覆盖。分析显示受众积极互动，使其成为书籍类别中的关键影响点。

17 532

订阅者

-2324 小时

-177 天

-13630 天

433

帖子浏览量

~ 1 15924 小时

~ 1 80348 小时

2.47%

参与率

~ 24

每日帖子数

Ads index

beta

数据加载中...

吸引订阅者

七月 '26

+139

在0个频道中

六月 '26

+854

在67个频道中

Get PRO

五月 '26

+185

在0个频道中

Get PRO

四月 '26

在0个频道中

Get PRO

三月 '26

在0个频道中

Get PRO

二月 '26

+230

在69个频道中

Get PRO

一月 '26

+190

在68个频道中

Get PRO

十二月 '25

+832

在102个频道中

Get PRO

十一月 '25

+2 049

在138个频道中

Get PRO

十月 '25

+2 560

在139个频道中

Get PRO

九月 '25

+1 124

在127个频道中

Get PRO

八月 '25

+999

在149个频道中

Get PRO

七月 '25

+1 059

在173个频道中

Get PRO

六月 '25

+930

在137个频道中

Get PRO

五月 '25

+1 254

在177个频道中

Get PRO

四月 '25

+711

在199个频道中

Get PRO

三月 '25

+1 048

在166个频道中

Get PRO

二月 '25

+1 054

在211个频道中

Get PRO

一月 '25

+807

在230个频道中

Get PRO

十二月 '24

+1 362

在237个频道中

Get PRO

十一月 '24

+1 145

在246个频道中

Get PRO

十月 '24

+885

在233个频道中

Get PRO

九月 '24

+1 187

在229个频道中

Get PRO

八月 '24

+2 207

在241个频道中

Get PRO

七月 '24

+1 878

在255个频道中

Get PRO

六月 '24

+1 867

在228个频道中

Get PRO

五月 '24

+1 621

在248个频道中

Get PRO

四月 '24

+2 467

在235个频道中

Get PRO

三月 '24

+1 507

在227个频道中

Get PRO

二月 '24

+1 605

在165个频道中

Get PRO

一月 '24

+1 300

在181个频道中

Get PRO

十二月 '23

+3 904

在151个频道中

日期	订阅者增长	提及	频道
09 七月	0
08 七月	0
07 七月	0
06 七月	+1
05 七月	+138
04 七月	0
03 七月	0
02 七月	0
01 七月	0

频道帖子

رمان بالاخره در vip به پایان رسیده 🩷🩵 اگر تمایل دارید داستان هیجان انگیز سراب رو یک جا بخوانید مبلغ 80000 ”تومان به شماره کارت زیر واریز کرده و شات رو به همراه اسم رمان به ایدی زیر بفرستید🙏 6104 3376 2637 8069 الهام ندایی @el_novel_o میانبر پارت ها 🔆کانال پشتیبان❗️ ble.ir/join/5NdJAnGgfW

2	sticker.webp	83
3	#آن_سوی_مه #پارت_1 دختر آرام از جایش بلند شد. در میانه اتاق ایستاد و برای چند ثانیه با دقت به اطراف گوش داد. شب از نیمه گذشته بود و جز سکوت، صدای دیگری به گوش نمیرسید. نفس عمیقی کشید و پاورچین به سمت کمد چوبی گوشه اتاق رفت و با سرانگشتانش در کمد را به سمت خودش کشید. صدای قیژ مانند در، نفس را در سینه اش حبس کرد و ترس را در دلش نشاند. با قلبی که ضربانش به شدت بالا رفته بود بی حرکت به انتظار شنیدن صدایی از بیرون ایستاد. وقتی مطمئن شد کسی از خواب بیدار نشده، نفس حبس شده اش را رها کرد و با احتیاط لباس هایش را از داخل کمد بیرون آورد به تن کرد. روسری مشکی بزرگش را سر کرد. کیف کوچکی که مدارکش در آن بود را روی دوشش انداخت. در آخر ساک سیاه رنگی که با چند دست لباس پر شده بود را از زیر تختش بیرون کشید و با ذهنی مغشوش از اتاق خارج شد. دختر در حالی که روی پنجه های پا راه میرفت خودش را به مادرش که گوشه هال خوابیده بود رساند. به آرامی کاغذ تا شده ای را که از قبل داخل جیب مانتویش پنهان کرده بود درآورد و زیر بالش مادرش گذاشت. زیر لب زمزمه کرد: - مامان معذرت میخوام. کاش مجبور نبودم این کار رو انجام بدم. تو خودت شاهد بودی که من تمام راه ها رو امتحان کردم تا کار به اینجا نکشه ولی نشد یعنی نذاشتن که بشه. اشک روان شده روی صورتش را پاک کرد و با عزمی جزم تر به راه افتاد. قد راست کرد و برای آخرین بار نگاهی به خانه انداخت. دیگر راه برگشتی وجود نداشت. همه پل های پشت سرش را خراب کرده بود و حالا دیگر چاره ای جز ادامه دادن نداشت. نفسی گرفت و با قدمهای بلند به سمت خیابان به راه افتاد. همین که از کوچه بیرون آمد پسر را دید که ساک به دست به انتظارش ایستاده. با دیدن پسر تمام ترس و اضطرابش از بین رفت و لبخند بر روی لب هایش نشست. رسیدن به او ارزش خطری را که به جان خریده بود داشت. او عشقش، امیدش و تمام زندگیش بود. او راهی به سمت آینده روشنی بود که برای خودش تصور کرده بود. با او میتوانست به تمام آرزوهایش برسد. پسر لبخند زنان دستش را برای دختر تکان داد. دختر قدم دیگری به سمت پسر برداشت ولی ناگهان دستی بزرگ روی دهانش را پوشاند و دستی دیگری دور بدنش حلقه زد و او را محکم گرفت. چشم هایش از ترس گشاد شد و نفسش به شماره افتاد. شروع به تقالا کرد تا شاید بتواند خودش را نجات دهد ولی صدایی آشنا درگوشش زمزمه کرد: - اشتباه بزرگی کردی. خیلی بزرگ. دختر با وحشت به پسر نگاه کرد که در دستان دو مرد سیاه پوش اسیر شده بود و دست و پا میزد. مردی که دختر را اسیر خودش کرده بود با حرکت سر اشاره ای کرد که از دید دختر پنهان نماند. یکی از مردان سیاه پوش چاقوی ضامن داری را از جیبش بیرون آورد. برق تیغه چاقو که بی محابا درون سینه پسر فرو رفت چشمان دختر را کور کرد. صدای فریادش به واسطه دستی که روی دهنش بود خفه شد و بدنش محکمتر از قبل اسیر دستان قدرتمند مرد شد. هر چی بیشتر تقلا میکرد فشار دستان مرد روی دهان و بدنش بیشتر میشد. تا جایی که نفسش بند آمد. بدنش شل شد و چشمانش روی هم افتاد. https://t.me/+RBXQHhk0oudkNTE0 https://t.me/+RBXQHhk0oudkNTE0	114
4	🌰#پارت_432 -جلو چشم بچه‌ها، خجالت می‌کشم جلو بشینم. کمی نگاهم می‌کند و با صدای بمی می‌گوید: -ولی من دلم می‌خواد بهم نزدیک باشی. کوبش و ریزش یک‌باره‌ای قلبم همزمان می‌شود با داد درسا از داخل ماشین: -چقدر لفتش می‌دید، بابا بذارید شر ما از سرتون کم بشه بعد لاو بترکونید واسه هم. السا پشت بندش می‌گوید: -جانان بشین دیگه، استخاره می‌‌گیری؟ چشماتم واسه ما گرد نکن، صندلی جلو واسه خودته، ما که می‌دونیم دل تو دلت نیست جلو بشینی. -السا فکر کنم منتظره دایی‌حاتم در رو واسش باز کنه. حتی نفس کشیدن را هم فراموش کرده‌ام و فقط با چشمانم خط و نشان می‌کشم که ادامه ندهند و آن‌ها بی‌پرواتر موضوع را کش می‌آورند، حاتم خنده‌اش را کنترل می‌کند و می‌گوید: -به روی چشم. سمت ماشین می‌رود و در جلو را برایم باز می‌کند. حرکتش سوت بلند نسیم و کَل کشیدن درسا و السا را به دنبال دارد و من... دلم می‌خواهد زمین دهن باز کند و مرا از خجالتی که تنم را فرا گرفته، ببلعد. سعی می‌کنم توجهی به مسخره‌ بازی‌های آن‌ها نداشته باشم و حاتم با سرش اشاره می‌زند سوار شوم. برای رهایی از نگاه‌های خیره‌شان، نامطمئن نزدیک می‌روم، از یک‌نفسی حاتم می‌گذرم و سوار می‌شوم، در را می‌بندد و در حینی که ماشین را دور می‌زند درسا از پشت سر تکانی به تنم می‌دهد و با لحن آمیخته به حسادت نمایشی می‌گوید: -دایی‌مون این حرکت‌و فقط واسه مامانی زده و بس... ببین چقدر واسش عزیزی جلو چشم ما سه عزب اوغلی واسه تو هم اجراش کرد. -زدی به هدف خواهر، به ما که می‌رسه حریف کشتی‌ گیریش می‌شیم و تموم فن و فنون‌های بی‌صاحابش‌و رومون پیاده می‌کنه، واسه بقیه جنتلمن می‌شه. ضربان قلبم یکی در میان می‌شود و حاتم که پشت فرمان جای می‌گیرد، درسا و السا بدون ترس حرف‌هایی که به من گفته بودند را با غلظت بیشتر رو به او می‌گویند. عکس‌العمل حاتم نگاهِ کوتاه و عمیقی به من می‌شود و تبسم زیبایی روی لبش می‌آید. ماشین را روشن می‌کند و به جای جواب دادن فقط می‌گوید: -آدرس‌ بوتیک‌و بگید بهم. با تذکر حاتم و بار دیگری که آدرس را می‌پرسد، درسا و السا بی‌خیال اذیت کردن بیشتر شده و همزمان دقیق و طوطی‌وار آدرس را می‌گویند؛ حاتم با چرخش کوتاه فرمان از پارک در می‌آید و وارد خیابان می‌شود. درسا در یک حرکت خودش را از ما بین صندلی جلو می‌کشد و با رد کردن چند آهنگ صدای موزیک شاد و بندری را بالا می‌برد. تذکرهای حاتم ذره‌ای بر آن‌ها اثر نمی‌کند که قر می‌دهند و از نسیم و ما هم می‌خواهند تا همراهی‌شان کنیم. نسیم با خنده فقط دست می‌زند و متوجه هستم که حضور حاتم او را از رقص واداشته و اگر تنها می‌بودیم تا جان در بدن داشت با این آهنگ می‌رقصید. زور درسا و السا به من و حاتم نمی‌چربد و فقط تماشاگر رقص و شلوغ بازی‌شان هستیم. هر چند در دلم عروسی به پا است و دوست دارم انرژی و شوق پنهانم را هر طور شده تخیله کنم اما کنار دست حاتم و پیش چشم آن سه نفر آخرین کاری‌ست که به آن فکر کنم. السا که یک‌بار دیگر اصرار می‌ورزد و من نه می‌گویم حاتم با نگاهی به من طوری که فقط خودم متوجه شوم آرام می‌گوید: -دلشون‌و نشکن‌، همراهی کن. چشم گرد می‌کنم: -وای نه... من اصلا بلد نیستم. با مردمک‌های درخشانش ‌می‌گوید: -قبلا نشونه دادی بلدی برقصی یادته؟ سریع نیم‌نگاهی به صندلی عقب می‌اندازم، از خوش‌شانسی‌ام است که هیچ کدامشان حواسشان به ما نیست و با هم حرف می‌زنند و می‌خندند. دوباره سمت حاتم می‌چرخم که سر به طرف خیابان چرخانده و با حس کردن اینکه خیره‌اش هستم دوباره نگاهم می‌کند و من می‌گویم: -اگه بفهمن رسوای عالمم می‌کنند، قرار نشد اذیتم کنید. گوشه‌ی چشمانش چین می‌خورد و دست روی چشم راستش می‌گذارد: -چشم خانم... چیزی نمی‌گم. -قول؟ پیش خودمون می‌مونه؟ -شک داری بهم؟ بی‌حرف سر به طرفین تکان می‌دهم و او با چشمک ریزی که حواله‌م می‌کند قلبم را کف ماشینش سُر می‌دهد. https://t.me/+4gP8HD6mSwgzNWVk https://t.me/+4gP8HD6mSwgzNWVk https://t.me/+4gP8HD6mSwgzNWVk عاشقانه‌ای بی‌نظیر با داستانی جذاب و دوست‌داشتنی🥹	35
5	من گیسو ام. یه دختر با موهای طلایی و چشم های رنگی. از بچگی یه ماه گرفتگی روی گردنم بود. پچ پچ مردم رو میشنیدم که میگفتن این دختر هرچی هم خوشگل باشه توی گردنش یه نقص داره! گریه میکردم و همیشه حالم بد بود. خاله ی مامانمم مدام تو گوش مامانم میخوند که این رو شوهرش ببینه همون شب اول برمیگردونه. دوست داشتم تا آخر عمرم مجرد بمونم اما پسر رئیس بابام به خواستگاری اومد و بابام نتونست نه بگه. اون روزا مامانم پاش درد میکرد و میدونستم اگه نه بگم بابام اخراج میشه و برای یه فیزیوتراپی ساده هم میمونیم. مجبور شدم به خاطر مامانم جواب مثبت بدم! پسر خوبی بود و همه دوسش داشتن و میگفتن خدا بهت شانس داده اما هیچکس از دل من خبر نداشت... تمام مراسمات رو گرفتن و آرایشگر هم لکه ی گردنمو پوشوند اما وقتی رفتیم خونه خودمون و شنل رو از سرم برداشتم با دیدن گردنم گفت..... https://t.me/+lW5I0kOFv4U2NDM8 https://t.me/+lW5I0kOFv4U2NDM8	58
6	_ذرت میکزیکی میخلی بلام لها؟! با نگرانی به ساعت مچی دستم نگاه میکنم… _نمیشه پناه به خدا همین الانشم دیر شده…اگه بابات برسه خونه و مارو نبینه میفهمه بدون اجازه اش اومدیم بیرون…اونوقت عصبانی میشه منو دعوا میکنه…میخوای همچین اتفاقی بیوفته برام ؟!… لب هایش را کج و معوج میکند: _خب اگه بلام بخلی تو اتوبوس میخولم تا بلسیم…میخلی؟… دلم غش میکند برایش… پرستار این بچه بودم ولی انگار تکه ای از وجودم شده بود…و پدرش!!!تمام آرزویم از این دنیا با وجود تمام بد اخلاقی ها و سو ظن هایی که به من داشت!!! _میخرم تو راه بخور رسیدیم اثر جرمی وجود نداشته باشه! می خندد…می خندم…امروز روز خوبی بود… سوار اتوبوس میشویم… قاشق سوم هنوز توی دهان پناه نرفته که حالت خفگی به او دست میدهد و روی تنم می افتد… _پناه…پناه…پناه… دخترک روی دستم افتاده و کبود شده بود… شیون میکنم…فریاد میزنم و راننده ی اتوبوس با وجود همه ی مسافران داخلش…مرا رو به روی نزدیک ترین بیمارستان پیاده میکند… چند ساعت بعد… پشت در اتاق بخش کودکان فقط اشک میریزم و خدا را صدا میکنم… به آزاد خبر داده بودم بیاید… تنها با یک اس ام اس… از رویارویی با او وحشت داشتم… میدانستم ساده از من نخواهد گذشت!!! _خانوم…مدارک لازمه…باید مشخصات و وارد سیستم کنم…لطف میکنید کمکم کنید؟!… _مدارکش خونست…من جز اسم و فامیل چیزی از این بچه نمیدونم! پرستار با تعجب میپرسد: _مادرش؟!… سری به طرفین تکان میدهم: _من پرستارشم!!! _پس بیارید مدارکو لطفا… نگران سمت اتاق پناه می چرخم که پرستار می گوید: _یه کم بهتره… اسنپ میگیرم و با عجله وارد خانه میشوم… پوشه ی مدارک را چنگ میزنم و سمت در میچرخم که با صورت با وسط سینه ی ستبر آزاد برخورد میکنم… برزخ تمام چهره اش را برداشته بود و گیج از این برخورد اولین سیلی نثار گونه ام میشود: _کجا برده بودی بچمو؟!… هنوز سوال اول را جواب ندادم که سیلی بعدی را میخورم: _مگه بهت نگفته بودیم بعضی خوراکیا منع غذایی داره پناه نباید بخوره؟!… ناباور دست روی گونه ام میگذارم: _من…من نمیدونستم به خدا… سیلی سوم را میزند و این بار فریاد می کشد: _تو کلفت این خونه و پرستار بچه ی منی باید بدونی!!!علیرام گفته بهت…اون به هر کی که قراره پرستار بچه ی من بشه اولین جمله ای که میگه اینه…پناه به فلان چیز حساسیت داره…تو فرمی که بهت دادیم واسه استخدام…جمله ی اولش همینه… دوباره فریاد می کشد: _پناه به فلان چیز حساسیت داره….نباید بخوره…تا آخر عمر!!! شانه هایم از زور گریه می لرزد: _نگفت بهم به خدا نگفت… یقه ام را میگیرد و سمت در هل میدهد: _برو گمشو…دیگه هیچوقتم سمت این خونه نیا…ببینمت…اگه ببینمت قول میدم که سرتو بذارم رو سینه‌ت! به هق هق می افتم: _به خدا نمیدونستم…علیرامم نگف بهم چیزی… در را باز میکند و اینبار از خانه رسما بیرون می اندازدم: _برو گمشو…گوشم پره از این حرفا… تکانی به تنم میدهم و سمت در میدوم… با بغض می گویم: _پناه… _اسم بچه ی منو به زبون نیار…یه پرستار بودی یه پرستار عوضی که قصدش کشتن بچه ی من بود…الانم اخراجی…هرررررری… دست روی گونه ی ترم میکشم و از خانه بیرون می آیم… https://t.me/+qIzgizcVwnM5MDM0 https://t.me/+qIzgizcVwnM5MDM0 https://t.me/+qIzgizcVwnM5MDM0 به رفتن دخترک نگاه میکند…گوشی از جیب بیرون میکشد و شماره ی علیرام را میگیرد: _الو علی…تو به رها نگفته بودی پناه بدنش به بادوم زمینی و ذرت و اینا واکنشای خیلی بدی نشون میده؟!… علیرام با مکث می گوید: _نه آزاد معذرت میخوام… آزاد با حرص دست مشت میکند: _تو چرا…اصلا گیریم تو نگفتی…فرم استخدامو که دیده !!!نخونده؟ علیرام دوباره می گوید: _نه بابا فرم استخدامو که اصلا پر نکرد رها…یادت نیس چجوری اومد!!! کلافه دستی به پیشانی اش می کشد و به در باز حیاط نگاه میکند… توی گوشی زمزمه میکند: _گند زدم علی…گند زدم… علیرام با نگرانی می گوید: _کتکش زدی باز؟!.. آزاد سخت نفس می کشد: _نه…از خونه بیرونش کردم! https://t.me/+qIzgizcVwnM5MDM0 https://t.me/+qIzgizcVwnM5MDM0 https://t.me/+qIzgizcVwnM5MDM0 https://t.me/+qIzgizcVwnM5MDM0 https://t.me/+qIzgizcVwnM5MDM0 https://t.me/+qIzgizcVwnM5MDM0 https://t.me/+qIzgizcVwnM5MDM0	142
7	رمان بالاخره در vip به پایان رسیده 🩷🩵 اگر تمایل دارید داستان هیجان انگیز سراب رو یک جا بخوانید مبلغ 80000 ”تومان به شماره کارت زیر واریز کرده و شات رو به همراه اسم رمان به ایدی زیر بفرستید🙏 6104 3376 2637 8069 الهام ندایی @el_novel_o میانبر پارت ها کانال پشتیبان ble.ir/join/5NdJAnGgfW	499
8	sticker.webp	321
9	#آن_سوی_مه #پارت_1 دختر آرام از جایش بلند شد. در میانه اتاق ایستاد و برای چند ثانیه با دقت به اطراف گوش داد. شب از نیمه گذشته بود و جز سکوت، صدای دیگری به گوش نمیرسید. نفس عمیقی کشید و پاورچین به سمت کمد چوبی گوشه اتاق رفت و با سرانگشتانش در کمد را به سمت خودش کشید. صدای قیژ مانند در، نفس را در سینه اش حبس کرد و ترس را در دلش نشاند. با قلبی که ضربانش به شدت بالا رفته بود بی حرکت به انتظار شنیدن صدایی از بیرون ایستاد. وقتی مطمئن شد کسی از خواب بیدار نشده، نفس حبس شده اش را رها کرد و با احتیاط لباس هایش را از داخل کمد بیرون آورد به تن کرد. روسری مشکی بزرگش را سر کرد. کیف کوچکی که مدارکش در آن بود را روی دوشش انداخت. در آخر ساک سیاه رنگی که با چند دست لباس پر شده بود را از زیر تختش بیرون کشید و با ذهنی مغشوش از اتاق خارج شد. دختر در حالی که روی پنجه های پا راه میرفت خودش را به مادرش که گوشه هال خوابیده بود رساند. به آرامی کاغذ تا شده ای را که از قبل داخل جیب مانتویش پنهان کرده بود درآورد و زیر بالش مادرش گذاشت. زیر لب زمزمه کرد: - مامان معذرت میخوام. کاش مجبور نبودم این کار رو انجام بدم. تو خودت شاهد بودی که من تمام راه ها رو امتحان کردم تا کار به اینجا نکشه ولی نشد یعنی نذاشتن که بشه. اشک روان شده روی صورتش را پاک کرد و با عزمی جزم تر به راه افتاد. قد راست کرد و برای آخرین بار نگاهی به خانه انداخت. دیگر راه برگشتی وجود نداشت. همه پل های پشت سرش را خراب کرده بود و حالا دیگر چاره ای جز ادامه دادن نداشت. نفسی گرفت و با قدمهای بلند به سمت خیابان به راه افتاد. همین که از کوچه بیرون آمد پسر را دید که ساک به دست به انتظارش ایستاده. با دیدن پسر تمام ترس و اضطرابش از بین رفت و لبخند بر روی لب هایش نشست. رسیدن به او ارزش خطری را که به جان خریده بود داشت. او عشقش، امیدش و تمام زندگیش بود. او راهی به سمت آینده روشنی بود که برای خودش تصور کرده بود. با او میتوانست به تمام آرزوهایش برسد. پسر لبخند زنان دستش را برای دختر تکان داد. دختر قدم دیگری به سمت پسر برداشت ولی ناگهان دستی بزرگ روی دهانش را پوشاند و دستی دیگری دور بدنش حلقه زد و او را محکم گرفت. چشم هایش از ترس گشاد شد و نفسش به شماره افتاد. شروع به تقالا کرد تا شاید بتواند خودش را نجات دهد ولی صدایی آشنا درگوشش زمزمه کرد: - اشتباه بزرگی کردی. خیلی بزرگ. دختر با وحشت به پسر نگاه کرد که در دستان دو مرد سیاه پوش اسیر شده بود و دست و پا میزد. مردی که دختر را اسیر خودش کرده بود با حرکت سر اشاره ای کرد که از دید دختر پنهان نماند. یکی از مردان سیاه پوش چاقوی ضامن داری را از جیبش بیرون آورد. برق تیغه چاقو که بی محابا درون سینه پسر فرو رفت چشمان دختر را کور کرد. صدای فریادش به واسطه دستی که روی دهنش بود خفه شد و بدنش محکمتر از قبل اسیر دستان قدرتمند مرد شد. هر چی بیشتر تقلا میکرد فشار دستان مرد روی دهان و بدنش بیشتر میشد. تا جایی که نفسش بند آمد. بدنش شل شد و چشمانش روی هم افتاد. https://t.me/+RBXQHhk0oudkNTE0 https://t.me/+RBXQHhk0oudkNTE0	189
10	فقط 20 پارت دیگه تا پایان این رمان مونده🥹👇 کلی پارت آماده داره. «قبل چاپ حتما بخونش» #پارت_155 -خواهر احمق من از شوهرت حامله‌س خانـــــوم. دامنِ لباس عروسم را بالا می‌کشم و پر بهت به مرد خشمگین رو به رو خیره می‌شوم. هیاهوی وحشتناکی مجلس را فرا گرفته و همگی سر در گوش یکدیگر می‌برند و پچ‌پچ می‌کنند. صورت کامیار از خشم کبود شده است. مرا عقب می‌کشد و محکم رو به مرد می‌گوید: -جمع کن این بساط رو، اومدی عروسی منو بهم ریختی و چرت و پرت می‌گی واسه من؟ معنی حرفاتو می‌فهمی مرتیکه؟ مرد عربده می‌کشد و می‌خواهد به سمت کامیار یورش بیاورد که نمی‌گذارند: -بی‌ناموس بی همه‌چیز خواهر ساده منو گول زدی و هر به راهی کشوندیش دو قورت و نیمتم باقیه؟ -خواهرت کیه؟ این مزخرفات چیه می‌گی؟ -خواهرم کیه؟ بیا ببینش... مرد دست‌های بقیه را پس می‌زند و دست دختر ریزمیزه‌ای را می‌گیرد و از میان جمعیت جلو می‌کشد. نگاه می‌دهم به دختر که شکمش برجسته شده و از لباسش بیرون زده است. این دختر محدثه است. رفیق ناب و صمیمی خودم که حالا از نامزدم حامله شده بود... نفسم بالا نمی‌آید و چشم به کامیار می‌دهم که با دیدن محدثه رنگ از رخش می‌پرد. -چی‌شد حالا یادت اومد چه بی‌ناموسی سر خواهر من اوردی؟ پدر کامیار جلو می‌آید و با پرخاشگری می‌غرد: -دست خواهرتو بگیر و از خونه من برو بیرون و بگرد دنبال کسی که این بلا رو سرتون اورده، پسر من اهل این بی‌ناموسی‌ها نیست که دارید بهش انگ می‌زنید. مرد خنده‌ای عصبی سر می‌دهد و محدثه سر در یقه‌اش فرو می‌برد. برادرش محکم تکانش می‌دهد و فریاد می‌کشد: -بگو بهشون، بگو که با همین شازده پسر بودی و خاک تو سر ما کردی، بگو که چطور و دور از چشم ما پات رو تو خونش باز کرده. کامیار سکوت اختیار کرده و قلب من هر لحظه بیشتر خرد می‌شود و فرو می‌ریزد. پدر کامیار به سوی محدثه می‌رود و می‌پرسد: -سرتو بده بالا خوب نگاه کن، تو با پسر من بودی؟ آره؟ محدثه از ترس و بدون نگاه تنها به تایید سر تکان می‌دهد و من دیگر پاهایم توان ندارند که روی صندلی فرود می‌آیم. همان صندلی‌ای که قرار بود ده دقیقه پیش بله سر عقد را به کامیار بگویم. درگیری بالا می‌گیرد و زد و خورد‌ها شروع می‌شود. همه به تکاپو می‌افتند برای جدا کردن کامیار و برادر محدثه. محدثه با گریه گوشه‌ای ایستاده و من احساس می‌کنم دیگر نباید در این جمع بمانم. دعوا برای جانشین کردن محدثه به جای من است. محدثه‌ای که حدس زده بودم سر و سری ممکن است با کامیار داشته باشد. اما صیغه و بچه داشتن، فرای چیزی است که بتوانم تحمل کنم و سر سفره این عقد بشینم. با دعوای رو به رو کسی حواسش به من نیست. با جمع کردن لباسم از میان جمعیت می‌گذرم و از خانه بیرون می‌زنم. وارد حیاط که می‌شوم، با قدم‌های تند به طرف در حیاط می‌دوم. اما قبل از رسیدن به در سکندری می‌خورم و همان دم نقش زمین می‌شوم. دیگر نمی‌توانم خودم را کنترل کنم و در یک آن بغضم می‌ترکد. دستانم را ستون زمین می‌کنم و بلند گریه می‌کنم و زمین و آسمان را نفرین می‌کنم. نمی‌دانم چقدر می‌گذرد و کسی هم سراغی از من نمی‌گیرد ولی بعد از مدتی کفش‌های براق مشکی در مسیر دید چشمان اشکی‌ام قرار می‌گیرند. صاحبش را می‌شناسم و سر بالا نمی‌برم. امشب او هم در مراسم حضور داشت و حتم دارم از حال و روز من لذت می‌برد. چرا که همیشه مرا طعنه می‌زد و تمسخر آمیز با من رفتار می‌کرد. اما اشتباه کرده‌ام که آب معدنی را به سمتم می‌گیرد و می‌گوید: -قوی‌تر از این حرف‌ها می‌دیدمت خانم مهندس. لعنتی! همیشه در شرکت کارش طعنه زدن به من بوده و سنگ رو یخ کردنم. حالا قصد کمک کردن به من را دارد؟ تعللم را که می‌بیند، در آب معدنی را باز می‌کند و می‌گوید: -نظرت چیه این آب رو بگیری بخوری و منم لطف کنم سوئیچ ماشینمو بهت بدم که با این سر و وضع آواره کوچه و خیابون نشی؟ معین حکمت نگران من شده است؟ اویی که همیشه می‌خواست سر به تن من نباشد و به سگ اخلاقی مخصوصا نسبت به من معروف بود؟ مات شدنم را که می‌بیند می‌گوید: -با اینکه دلم نمیاد ماشین نازنیمو به یه خانمی با حال و روز تو بدم ولی چاره‌ای هم ندارم... سوئیچ را تکان می‌دهد تا از دستش بگیرم: -اگه باهات بیام ممکنه امشب انگ خیانت به پیشونی تو هم بخوره و تو هم مثل اون یارو متهم بشی. باور نمی‌کنم او به من محبت کند. اویی که احساس می‌کردم همیشه از من متنفر است. اما ذهنم تنها یک چیز را می‌فهمد. فرار کردن از این‌جا به هر روشی که ممکن است. -نظرت چیه؟ خودت میری؟ یا حرف بقیه رو به جون می‌خری؟ در یک آن سوئیچ را از دستش می‌قاپم‌ و حیاط را ترک می‌کنم. آن شب هیچ وقت فکر نمی‌کردم روزی برسد که نفسم بسته به معین حکمتی شود که از نزدیکی به او وحشت داشتم. https://t.me/+I-UFuX793X45MzQ0 https://t.me/+I-UFuX793X45MzQ0	81
11	یه دختر پایین شهری بودم که بابام وضع مالی خوبی نداشت. سه وعده غذارو یکی میکردیم که گرسنگی زیاد اذیتمون نکنه. مادرم مدام درد پاش اذیتش میکرد و آرزوم بود یه روز برسه تا بتونم خرج دوا درمونش رو دربیارم. آقام به هر دری می‌زد بسته بود و به سختی زندگی میکردیم تا اینکه یه روز صبح زود از خواب بیدار شدم . هنوز دست و صورتم رو نشسته بودم که مامانم اومد بالای سرم و گفت شب قراره برام خواستگار بیاد. دست از پا نمیشناختم و نفهمیدم چطور خودم رو به حیاط رسوندم تا آب و جارو کنم. اصلا نپرسیدم خواستگار کی هست چون فکر می‌کردم عطا بچه محلمونه. شب شد و مهمون ها یکی یکی اومدن. استکان ها رو توی سینی چیدم و چادر سفید یادگار مادربزرگم رو سرم کردم. انقدر زیبا بودم که می‌دونستم تو نگاه اول دل هر پسری رو میلرزونم. وقتی همه ی مهمون ها جمع شدن زنگ در به صدا اومد. از پشت پنجره ی آشپزخونه دیدم خان داداش خَیِر محل که مولتی میلیار...در بود و تمام مردم محله ازش حرف میزدن و سرش قسم میخوردن با هیبت و جبروت،همراه خانواده ش وارد خونه شد.توی همون نگاه اول وقتی توی کت و شلوار خوشرنگش دیدمش دهانم باز موند و حالا می‌فهمیدم دخترهای محل در موردش چی می‌گفتن و چرا آب از لب و لوچه شون آویزون می‌شد. نفسی کشیدم و فکر کردم خیالاتی شدم و هنوز قراره دوماد برسه. مادرم که گفت چای ببرم فکر کردم به احترامشون هست چون همه خان داداش و خانواده ش رو،روی سرشون میذاشتن. چای رو دور دادم و خواستم برگردم که عموی بزرگم بلند گفت: _حالا اگه دوست دارین عروس و دوماد برن حرفاشون رو بزنن. با تعجب به اطرافم نگاه کردم و دنبال دوماد می‌گشتم که یهو خان داداش بلند شد. سمت من حرکت کرد و یه لحظه حس کردم توی رویام. وقتی نزدیکم شد و شونه به شونه ی من وایستاد و من شوک زده فقط نگاهش میکردم که خندید و گفت: _نمیخوای با من حرف بزنی؟؟ با تعجب بهش زل زدم و با لکنت گفتم: _مگه دوماد شمایی؟؟؟ https://t.me/+zrkSKcG5ORllMjVk https://t.me/+zrkSKcG5ORllMjVk	142
12	_تو کجا؟!…ما فقط چهار تا صندلی رزرو کردیم! رژ لب را نصفه نیمه کشیده بودم که خنده روی لبم خشک میشود… لب هایم را میبندم… علیرام وارد اتاق میشود: _نه بابا من که گفتم پنج تا صندلی رزرو کن رهام قراره بیاد باهامون… ساحره پشت چشمی نازک میکند: _شنیدم،ولی گفتم که چهار تا صندلی خالی بیشتر نداره! علیرام با تعجب نگاهش میکند: _میگفتی واسه آزاد میخوای رزرو کنی خالی میکرد! ساحره حرص میخورد: _حالا این دختره ی دهاتیو نندازی دنبال باسنمون نمیتونی شام بخوری؟!… از اتاق بیرون آمده بودم تا کمتر بشنوم و خورد شوم ولی ساحره انقدر بلند حرف میزد که مطمئن شود به گوشم صدایش میرسد: _اصلا آزادم از این دختره خوشش نمیاد…کجا میخوای دنبالمون راش بندازی…یه شامه دیگه…میمونه تو خونه کوفت میکنه…جایی ام نداره بره که…همینجا همون جوجه و کباب و سفارش بده بیاد بخوره! علیرام با مراعات می گوید: _خب حالا…رها پرستار پناهه …هیزم تر نفروخته بهت که اینجوری حرف میزنی ساحره…بعدشم آزاد کجا گفته ازش بدش میاد؟!… گوش تیز میکنم…این جمله واقعا قلبم را شکسته بود… درست بود بی کس و کار بودم ولی قرار نبود مرد این خانه با زور تحملم کند… اگر جوابش قانع کننده بود همین امشب میرفتم…حتی اگر از دوری از پناه میمردم هم برنمیگشتم دیگر… _مگه ندیدی اون شب خودش گفت به رها نگید قراره تولد بگیریم واسه پناه…مثل پاپتیا تیپ میزنه نمیخوام به عنوان پرستار بچم معرفیش کنم…آبروریزیه… قلبم له میشود… عکسهای تولد پناه را دیده بودم… همین یک هفته پیش جشن گرفته بودند و پس به خاطر این حرف آزاد مرا دعوت نکرده بودند!!! از بغض در حال خفه شدن بودم… به سرویس میروم و تمام آرایشم را میشویم… هق هق هایم را در گلو خفه میکنم و بالاخره صدای آزاد و پناه توی سالن می پیچد… _حاضرید؟!…بریم؟!… صدای پاشنه های کفش ساحره زودتر از همه روی سالن به صدا در می آید: _آره…آره… پناه با لحن بچگانه میپرسد: _لها کو؟!… باز هم ساحره جواب میدهد:_نمیاد…بریم همین و بعد خانه خالی میشودو سکوت و سکوت و سکوت… از سرویس بیرون میروم… مقصد اتاق و چمدانم است… با گریه همه ی لباس ها را بار چمدان میکنم… سیم کارتم را از گوشی بیرون میکشم و ان را خاموش میکنم…و در آخر یک نامه… _ببخشید اگه لایق پرستاری از دختر شما نبودم و این مدت منو لباسای دهاتیمو تحمل کردید…دل کندن از پناه واسم سخته ولی اینکه میبینم به زور تحملم میکنید سخت تره… نامه را روی میز میگذارم و از خانه بیرون میزنم… اشک هایش مثل قندیل روی صورتم خشک میشود…هوا خیلی سرد بود… زیاد دور نشده بودم که ماشین آزاد پیچ کوچه را می پیچد و با باز کردن در پارکینگ داخل میرود… تنها بود!!! کنجکاو بودم که ببینم واکنشش از نبودم چه خواهد بود؟!… پشت در باز پارکینگ کمین میکنم… آزاد را می بینم که چطور بعد از خواندن نامه و گشتن خانه بهم ریخته بود!!! صدای’ مشترک مورد نظر خاموش می باشد هم توی خانه می پیچد… به گوشی خاموشم نگاه میکنم… بلاشک با من تماس میگرفت… و بعد صدای علیرام: _جانم آزاد؟!… عصبی بود:_کدوم بی پدری این چرت و پرتا رو به رها گفته که رفته هان؟!… _ساحره!!!بهش گفتم داری زیاده روی میکنی…زد دختره رو پوکوند… _بهش بگو رها رو پیدا میکنی برمیگردونی ساحره وگرنه من میدونم و تو!!! با تعجب نگاهش میکنم… انقدر مهم بودم و خبر نداشتم!!! حالا که به خیالشان رفته بودم باید میرفتم… سمت چمدان برمیگردم و دسته ی آن را چنگ میزنم… صدای بیرون آمدن آزاد را میشنوم و با سرعت تر میدوم… ولی صدای بلند آزاد ، پاهایم را متوقف میکند: انگار با تمام جانش …صدایم میزند: _رها!!! https://t.me/+1GHd4hFLTjtkZDM0 https://t.me/+1GHd4hFLTjtkZDM0 https://t.me/+1GHd4hFLTjtkZDM0 https://t.me/+1GHd4hFLTjtkZDM0 https://t.me/+1GHd4hFLTjtkZDM0	271
13	رمان بالاخره در vip به پایان رسیده 🩷🩵 اگر تمایل دارید داستان هیجان انگیز سراب رو یک جا بخوانید مبلغ 80000 ”تومان به شماره کارت زیر واریز کرده و شات رو به همراه اسم رمان به ایدی زیر بفرستید🙏 6104 3376 2637 8069 الهام ندایی @el_novel_o میانبر پارت ها کانال پشتیبان ble.ir/join/5NdJAnGgfW	855
14	sticker.webp	635
15	#پارت_۷۷ پارت واقعی رمان♨️ ناگهان دختری محکم به سینه‌‌ش خورد! نزدیک بود تعادلش رو از دست بده. تا به خودش بیاد، دستش دور کمر دخترک گره خورد، تا مانع افتادنش بشه. شربت داخل لیوان دخترک هم به صورت و لباس‌هایش ریخت. آخه این چه وضعشه! سر تا پاش خیس شده بود. خطر افتادن هردوشون که برطرف، خشم و عصبانیت جایگزین احساسات قبلش شد. آمادهٔ پرخاش کردن بهش شد، که دخترک سرش رو بالا اورد و ... دوگوی‌ آبی و زیبا به او دوخته شد. با دیدن‌شون ناراحتی و عصبانیت از یادش رفت. زیباترین آبی‌هایی بود که تابه‌حال دیده بود. چشمان درشت آبی‌رنگ، همراه با طوقهٔ سیاه، که با رنگ موهای شب‌رنگ دخترک سِت کرده بود. حرکت نی‌نی چشمان دخترک و قرمزی روی گونه‌هاش رو شکار کرد. نگاه دختر به دسته گلی که آب داده بود، افتاد و با شرم، لغزیدن قطرات شربت، روی صورت اونو دنبال کرد. دست دختر روی سینه‌‌ش نشست و به عقب هولش داد. دلش نمی‌خواست رهاش کنه، پس با تأنی دست از کمر باریکش برداشت، اما نتونست نگاه از اقیانوس متلاطم چشماش برداره. تو فکر بود چه‌طوری صحبت رو شروع کند، که دوباره، دخترک لیز خورد و به آغوشش پرتاب شد! این‌بار فرصت‌طلبانه و کامل، اونو تو آغوشش گرفت. حسی از خواستن، تموم رگ و ‌پِی‌اش رو فراگرفته بود و موجی از گرما، و لذتِ داشتن موجودی دوست‌داشتنی در آغوشش، تو بدنش پخش شد و‌ دلش رو سخت لرزوند. دست‌هاش رو محکم به دور شانه و کمر دختر پیچوند و اونو در آغوش کشید. قلبش دیوونه‌وار می‌کوبید و بوی عطر خوش دخترک مشامش رو پر کرد. ♥️🌱♥️ https://t.me/+M7T9xFQI9EJlNWM8 سرش رو خم کرد و موهاش رو بویید. دلش می‌خواست، سر تو موهاش ببر‌ه و بیشتر نفس بکشه. دختر تکونی برای جداشدن به خودش داد ولی او مالکانه و تنگ‌تر در آغوشش کشید... ♥️🌱♥️ https://t.me/+M7T9xFQI9EJlNWM8 همه چیز با یه تصادف شروع شد‌. سهواً به آغوش ایمان افتادم اما عمداً منو اسیر خودش کرد... از اون شب سرنوشتم تغییر کرد و مسیرم از آغوشش به تختش رسید. ایمان شاهکار به‌خاطر من خیلی کارا کرد... کارایی که انتقام رو به عشق، تنفر رو به خواستن و من، دریا رو به یک زن‌ جسور و نترس تبدیل کرد. ✅ این رمان در کانال وی‌ای‌پی ۷۰۰ ‌پارت آماده دارد	345
16	- یعنی چی که سد مقاومتش رو بشکنم؟ ریز می خندد و پر از شیطنت نگاهم می کند. - پناه... حامد از اون مرداییه که زیادی مقیده... خب چطور بگم تو قبلا زن برادرش بودی... اما ...حالا ... خب براش سخته... باید کاری کنی اعتراف کنه! اخم می کنم: -من الان زنشم... - واسه همین می گم باید کاری کنی که مقاومتش بشکنه... اون هنوزم می ترسه از بیان احساسش... بغض کرده پچ می زنم: -از سرکار که میاد خونه حتی نگاهم نمی کنه و می ره توی اتاقش... شرور می خندد: -خب فکر می کنی واسه چی؟ دختر اون می ترسه نگاهت کنه... مبادا بخوادت... اون از کششی که بهت داره می ترسه لب زیر دندان می کشم و او می افزاید: -تو برو سراغش... اون شوهرته پناه... بالاخره یه جایی از زندگیتون این تابو باید بشکنه... این ترس از اعتراف باید رهاتون کنه... https://t.me/+pB68ozPzOfQyYzI0 https://t.me/+pB68ozPzOfQyYzI0 حامد با مرگ برادرش تن به ازدواجی ناخواسته با همسر برادرش می ده اما نمی دونه که قراره بین اون و پناه...	151
17	چمدانها سنگین بود اما کمک نخواست چرخ داشتند میتوانست راحت جابه جا کند، فقط جسمش در شرایط عهدی نبود... اما باید این را هم تحمل میکرد. جابه جا کردن جعبه ها باعث شد از درد گریه کند، اما بی هیچ صدایی آرام گریه کرد و جابه جایشان کرد. _شام خوردی؟ هنوز شرایطش برایش آنقدر عادی نشده بود که بخواهد ناهار و شام بخورد. بی وقفه به پری‌ماه زنگ زده بود و به عنوان پلن بی دنبال خانه بود. حامی: میخوام سفارش بدم چی میخوری؟ _فرقی نداره. در لیوان برای خودش شراب ریخت، شام را سفارش داد و روی کاناپه اش نشست تا صحبت کنند. _پس انتخابت بود که بری. کمی محتویات لیوانش را چرخاند و مزه کرد، گفت حرف بزنند اما حرفی نداشت میخواست فردا با پدرش برود پیش دکترش و وضعیتش را چک کند و انتخاب بعدی اش بر اساس حال خوب یا وخیم پدرش باشد اما با این انتخاب این دختر متوجه شد که او هم نمیخواهد با او زندگی کند، هرچند طبیعی بود. بخاطر پدرش قبول کرد ازدواج کند اما الان بهانه داشت این دختر نمیخواست… _میخوای جداشیم؟ پریچهر به سوال او خندید، واقعا ممتد و کشدار خندید. _این ازدواج رو قبول داری که به گزینه ی طلاقش فکر میکنی؟ _چه قبول داشته باشم چه نه الان اسمت تو شناسنامه امه، و حتی بدون شک اگه گوشیم روشن بود تا الان دعوت شده بودی خونمون در مورد اینکه کی من باید برم مادرزن سلام صحبت میکردن. هردو ساکت به گوشه ای خیره شدند تا جمله ای مناسب پیدا کنند برای گفتن: الان مرده و زنده ی من براشون مهم نیست. پس نیازی هم به مادرسلام نیست. من باعثش نیستم اما دیشب بهم پناه دادی و تمام روز که با ترس گذرونده بودم ترس اینکه… اب دهانش را قورت داد نمیتوانست بگوید ترس اینکه به او دست درازی کند. _تصمیم باتوا. هرچیزی که برای خودت و خونواده ات میتونه بهترین تصمیم باشه. دنبال پری‌ماه میگردم نمیدونم پیدا کردنش چیزی رو تغییر بده یا نه اما… حامی جدی نگاهش میکرد، حرفهای دخترک هم صادق و جدی بود: مهم نیس چه اتفاقی برات بیفته در نتیجه ی تصمیم من؟ _غایت هرانسان مرگ است… نه نمیترسم. _خودکشی میکنی؟ _نه تا جا داره صبوری میکنم، میجنگم. من عادت دارم... لیوان را روی میز گذاشت و کف دستهایش را به هم مالید: چقدر شبیه خواهرتی؟ _قیافه ام؟ _اخلاقت! دهانش را کمی کج کرد، داشت فکر میکرد. _نمیدونم. انگار که نشناختم… من دختر مورد پسندی برای بابام نبودم. موضوع برایش جالب شد، این دختر کیست که اینطور پنهانش کرده بودند ولی الان بلاکش خواهرش بود‌. حامی: اون چی داشت که تو نداشتی؟ پری‌چهر نفس عمیقی کشید، فکر کرد پری‌ماه چه دارد که او ندارد.... _چادر سرمیکرد. در خیالاتش دنبال تفاوت‌ها بود، اما تا گزینه ی اول را گفت حامی بلند زد زیر خنده، حالا نوبت او بود بخندد،‌ اما برایش بینهایت خنده دار بود، بلند و طولانی خندید حتی از چشمهایش آب ریخت، به یاد نداشت آخرین بار کی اینطور خندیده بود‌. _خب خب دیگه چی ها داشت تو نداشتی؟ پریچهر ادامه نداد، دلیل فرار‌ پری‌ماه را نمیدانست اما دوست نداشت کسی به خواهرش بخندد، دلیل گرفتار شدنش در شرایط فعلی را پدرش و البته مادرش میدید نه پری‌ماه. https://t.me/+R11OsZffKMoo-Uk4 https://t.me/+i3P1itZG9wMwNDc0	363
18	- من تا رنگ لباس زیر تو رو هم می‌دونم! تو چی می‌دونی از من؟ آریامهر با بدجنسی لبخندش عمق می‌گیرد‌. یک ماهی می‌شد مزاحم تلفنی پیدا کرده بود. شخصی با فیلتر صدا، هرشب راس ساعت دوازده شب زنگ می‌زد و یک ساعتی با او حرف می‌زد. - می‌دونم زنی... می‌دونم حدود بیست و دو سالته... خوشگلی؟ دخترک پشت تلفن شوکه می‌شود. حتی نفس هم نمی‌کشد. با لکنت می‌گوید: - از... از کجا... از کجا فهمیدی زنم؟ مستقیم زده بود وسط خال! با بدجنسی به جای جواب به سوالش، می‌گوید: - یه حسی بهم می‌گه باید خوشگل باشی! دخترک هنوز ماتش برده بود. او اما آرام و درون گلو می‌خندد. می‌دانست مزاحمِ عزیزش پاییز بود! شک نداشت. پاییز خواهر رفیقش! برایش جالب بود به جای پیام مستقیم، همچین راهی را برای ارتباط انتخاب کرده بود... همچنان دخترک سکوت کرده بود که این‌بار کمی آن شیطان درونش را بالا می‌آورد و می‌گوید: - چی تنته؟ مزاحمِ عزیزش بهت زده می‌پرسد: - چی؟ یعنی چی که چی تنته؟ عصبانی می‌شود و با لکنت ادامه می‌دهد: - بیشعور تو با همه زنا اینجوری لاس می‌زنی؟ آریامهر لبش را گاز می‌گیرد تا صدای خنده‌اش بلند نشود. با بدجنسی می‌گوید: - درسته نمی‌تونم الان ببینمت ولی می‌خوام مزاحم عزیزم‌و تصور کنم! تا شب قبل، که هنوز مطمئن نشده بود شخص پشت خط پاییز است؛ بیشتر احساس کنجکاوی داشت. جدی بود و از لاس زدن‌های بی‌مورد خودداری کرده بود. دلیلی نداشت با یک مزاحمِ غریبه لاس بزند! اما امروز صبح، به واسطه‌ی دوست هکرش، فیلتر صدای دخترک را برداشته بود. شناخته بودش. پاییزِ عزیزش بود! از همان سن کم با این شیطنت‌هایش پدرش را درآورده بود. و خیلی خوب می‌دانست چرا مستقیم جلو نیامده... به همان دلیل که او تا حالا جلو نرفته بود... پاییز، عصبانی می‌گوید: - چرا؟ چرا می‌خوای من‌و تصور کنی؟ تو... تو مگه خودت دوست دختر نداری؟ - دوست دختر ندارم ولی... خیلی ساله به یه نفر تعهد دارم! دخترک گیج می‌پرسد: - یعنی چی؟ - می‌خوای یه چیز جالب برات بگم؟ - بگو... نفسی می‌گیرد. پاییز پیش قدم شده بود. حالا نوبت او بود که بی‌میل نبودنش را اعلام کند. - یه دختری هست... خیلی ساله عاشقشم... اولین بار، دلم برا شیطنتاش رفت. دبیرستانی بود؛ اذیتم می‌کرد. یه بار تولدم؛ یه شیشه خون خودش‌و با موهای کوتاه شده‌ش گذاشته بود زیر بالشتم... از پشت خط حتی دیگر صدای نفس کشیدن هم نمی‌آید و آریامهر با یادآوری آن روزها؛ می‌خندد. - بعد یه روز یواشکی صداش‌و شنیدم داشت با دوستش حرف می‌زد؛ فهمیدم اون شیشه‌ی خون، طلسم عشق بوده! مکثی می‌کند و یک ضرب می‌گوید: - اون شب خندیدم به کارش ولی... کم کم دلم رفت براش! برای اون چشم‌های سبز جنگلیش... دلم رفت برای اون شیطنت‌های بچگونه‌ش! دخترک با بغض می‌پرسد: - پس چرا بهش نگفتی؟ یادش رفته بود در نقش مزاحم دارد با او صحبت می‌کند. آریامهر بزاق دهانش را فرو می‌دهد. - سنش کم بود... داداشش فهمید. رفیقم بود. داداشم بود! قسمم داد گفت خواهرم سنش کمه. باید درس بخونه باید... نفسش به سختی بالا می‌آمد. با یادآوری آن روزها... - نذاشت باهاش باشم. از شهرشون رفتم. برگشتم تهران. چهار سال گذشت... کم کم فکر می‌کردم دارم فراموشش می‌کنم... که این‌بار اون اومد تهران... سکوتی بینشان برقرار شد، صدای هق هق ریز دخترک از پشت خط؛ قفسه‌ی سینه‌اش را تنگ کرد. - اسم دختره... پاییز بود! پاییز پشت خط، محو می‌شود. حتی نفس هم نمی‌کشد! آریامهر با صدایی خش‌دار، لب می‌زند: - فیلتر صدات‌و بردار پاییز... بی‌معرفت می‌خوام صدات‌و بشنوم! https://t.me/+kIa_1L-feMQ5N2M8 https://t.me/+kIa_1L-feMQ5N2M8 https://t.me/+kIa_1L-feMQ5N2M8 https://t.me/+kIa_1L-feMQ5N2M8 https://t.me/+kIa_1L-feMQ5N2M8	465
19	#سنجاقک_آبی #پارت_537 -با عکس گرفتن حالا نوبت او بود که چشمانش را یک دور در حدقه بچرخاند اما انگار این فکر در سرش بود که کار چندان عاقلانه ای نیست دوربین را از دستم کشید . -پس تا غذا سرد نشده بذار ازت عکس بگیرم در برابر گرفتن دوربین مقاومت کردم -اینجوری نمیشه در حالی که هر دو دوربین را می کشیدیم به هم خیره شدیم تقریبا نالید: -پس چطوری ؟ -عکس ها باید دو نفره باشه نتیجه این بود که نیم ساعت بعد چند عکس محشر تکی و دو نفره و داشتیم که روح ظاهربینم را راضی می کرد نا امید به سفره خیره شده بود دو چای لیوانی از کتری در حال جوش ریختم. -وا چرا شروع نمیکنی ؟ مثل بچه ها نق زد: -املت یخ بسته پیک نیک کوچک را کنار سفره کشاندم : -چرا بزرگش می کنی تابه را روی شعله گذاشتم : -الان داغ میشه تازه به اندازه ده نفر تخم مرغ و سوسیس گوجه داریم ،اصلا غصه نخور لقمه ای پنیر و گردو برایش گرفتم : -این رو بخور ته دلت رو بگیره ،تا من رو داری غم نداری گوشه چشمانش از لبخند چین خورده بود ،گوشه مورد علاقه من از صورتش وسوسه لمس کردنش را با قلپی چای داغ به اعماق روح بی پروایم هل دادم.	1 242
20	رمان بالاخره در vip به پایان رسیده 🩷🩵 اگر تمایل دارید داستان هیجان انگیز سراب رو یک جا بخوانید مبلغ 80000 ”تومان به شماره کارت زیر واریز کرده و شات رو به همراه اسم رمان به ایدی زیر بفرستید🙏 6104 3376 2637 8069 الهام ندایی @el_novel_o میانبر پارت ها کانال پشتیبان ble.ir/join/5NdJAnGgfW	392

查看所有帖子