راسکولنیکف”

معروض می‌دارم که پیامبرمان فرمود: اگر کسی دلِ کسی را بشکند، اگر همه دنیا را انفاق کند، کفاره آن دلِ شکسته نمی‌شود.

پلی نکنید، غمگینتون می‌کنه.

آنجا که بقیه هستند، دنبال من نگرد.

‏نفرت پایانش نیست؛ پایان اون حس خنثی بودنه.

‏به همون اندازه که صبوری، باید زیر میز زدن رو هم بلد باشی.

در یادم مانده‌اند؛ دوستانی، در گذشته.

اشکال نداره دیگه، نهایتش می‌شه خیره شدن به یک نقطه موقع چایی خوردن.

هرکدوم از ما، یک‌بار تو زندگی‌مون باید به این سوال جواب بدیم: «به خدا اعتماد داری یا نه؟» و می‌دونی، من جوابم مشخصه ولی تا حالا زندگی ازم سوالشو نپرسیده.

دغدغه تو می‌تونست استقلال و "آزادی" باشه و تو جشنواره ونیز از حمله بی‌رحمانه به کشورت بگی؛ از زنان دانشمند و نخبه‌ای که پرپر شدن، از مادران بارداری که قربانی شدن، از بچه‌های‌ شجره طیبه میناب که بعد از هفت ماه هنوز هم پیکر پاک بعضیاشون پیدا نشده، اما تو، دغدغه‌ت چیز دیگه‌ای بود...

من از اینجا خواهم رفت و فرقی نمی‌کند که فانوس داشته باشم یا نه، کسی که می‌گریزد، از گم شدن نمی‌ترسد.

تا وقتی واسه بیرون اومدن لازم نبود هودی بپوشم، بهم زنگ نزن که بیا بریم.

حرفمو پس میگیرم.

آیا متوجه هستید که چقدر نادر است کسی را پیدا کنید که دنیا را مانند شما ببیند، حتی اگر فقط برای یک شب باشد؟

شب‌های روشن | فئودور داستایوفسکی

تقریبا سگ سیاه افسردگی قورتم داده بود که یه لیوان چایی خوردم و دیگه نه.

شاید حتی درخت از حالِ درخت دیگر آگاه شود، اما انسان از انسان دیگر، نه.

من دیگه نقی نمی‌بینم، من خودم الان نقی‌ام.

پیغمبری کوچک بود، نشانه‌اش را می‌گذاشت و بعد، محو می‌شد.

شجاعت یعنی انتخاب مسیر درست حتی وقتی ترسناکه.