راسکولنیکف”

آدما ذره ذره به بی آبرویی عادت می‌کنن.

در یک پروسه‌ی سخت و طاقت‌فرسا یکی دو ساعت پیش تونستم بخوابم، نیم ساعت پیش زنگ زده می‌گه همین‌طوری که پشت خطی، تلگرام آنلاین شو. اومدم دیدم بَح بَح! عکس گواهینامه‌‌اشه، بالاخره رسید. خوشحال شدم، خیلی هم زیاد، ولی بیشتر از این که خوشحالی‌ و ذوقشو با من شریک شد… خستگیم رفت.

شما روز استراحت دارین؟ چقد عجیبین! من دانشگاه تایم استراحتمه.

هرشب عمرم به یادت اشك می‌ریزم عزیز.

کاش اگر چیزی سهم من نیست، هیچوقت سر راهم قرار نگیرد.

رنج می‌برم از پاییزی که پاییز نیست، تابستونه.

رنج می‌برم از پاییزی که پاییز نیست.

فقط مونده بود از تو نا امید بشم که شدم. عیب نداره، این‌سری محکم‌تر گره می‌زنم و ادامه می‌دم.

مگه تو پاییز نیستی؟ چرا نمی‌پاییزی؟

توی شرایط سخت یه صدایی تو ذهنم نجوا می‌کنه که: سخت‌ترشو هم گذروندی! از پسِ این یکی هم برمیای مَرد.

زندگیت به اندازه زهرمار هست دیگه چرا قهوه می‌خوری؟

اگه شخصیتت درونی باشه، طوری که در اکثر مواقع از دید اطرافیانت ناخوانا باشی، از یک‌جایی به‌بعد تنهایی برات بهترین گزینه‌ست. متاسفانه دارم نزدیک می‌شم به «یک‌جایی به‌بعد».

آن استادی که خیال می‌کردم شکارِ واحدم بوده، کابوسِ ترمم شده! مرا از چه می‌ترسانید ایهاالناس؟!

«غیر از خدا از هیچ‌کس امنیت نگیر»، یعنی بین تمام آدم‌ها تنها کسی که دلت نمی‌خواد برات غریبه بشه، برات غریبه می‌شه.

از این وجهه‌ی آدمی‌زاد بودن که گاهی رنج‌ات رو فقط کسی که بهت داده می‌تونه از بین ببره خوشم نمی‌آد. چه سیستم احمقانه‌ایه آخر؟

کاش می‌تونستم چشمامو ببندم و وقتی باز می‌کنم دقیقا وسط همون خاطره‌ای باشم که دلم لک زده براش.

نفرین من حس بویایی قوی‌ِ منه.

حموم برید، از دئودورانت و عطر استفاده کنید و لباس تمیز بپوشید. لازم به ذکره حموم نرفتن و صرفا پوشیدن لباس تمیز یا برعکسش، جوابگو نیست.

کلاس زبان هم خیلی جالبه، ۴۵ دقیقه نشستم پای صحبتای استاد، الان هم زبان یاد گرفتم هم کیک پختن.

این پروژه جدیده شبیه سریال لاست شده واسم، هرچی می‌ریم جلوتر عجیب‌تر می‌شه. انگار زنده‌ست.