5 290
订阅者
-1024 小时
-267 天
-9430 天
帖子存档
5 290
امروز من بسیار غمِ نبود PS5 خوردم، تا اینکه زنگ زدم به یکی از دوستام تا نسخه مناسب پیدا کنه واسم. دو ساعت بعد زنگم زد، گفت: «امیر، واسه چی میخوای بخری؟ هدفت از خریدت چیه؟» گفتم خب، الان هدف گیم دیگه، GTA VI اومده. برداشت بهم خیلی واضح گفت نخر، اگه هدفت فقط همین گیمه. وقتی پرسیدم چرا، گفت PS5 به خوبی اجراش نمیکنه و انتظاراتت نابود میشه (من تایم زیادی رو GTA V پلی دادم، با کلی کیفیت مختلف و کلی دستکاری گرافیکی) وقتی ازش توضیح خواستم، فقط بهم گفت شاید جذابیت گیم جدید داشته باشه، ولی اگه حساسیت به باگ داری، ناامید میشی، باگهای ظاهری و شهری، حرکت ماشین زیاد داره. دقیقاً یاد نسخه V افتادم که اوایل روی کنسول چقدر باگ داشت و تازه روی PC که اومد، چقدر کیفیتش بهتر شد، روزبهروز. از طرفی من خودمم این حرف رو قبلاً خیلی زده بودم که هرجور حساب میکنم، VI باید روی نسخه PS6 بیاد، نه 5. حالا میخوام به حرف این دوست عزیز بیشتر اعتماد کنم، هزینه رو دلاری سیو کنم تا ارزشش حفظ بشه، دو ماه صبر کنم و اگر با وجود این همه هوش مصنوعی، کرک نشد و نسخه PC لیک نشد، بعد کرم خودم رو بریزم و سمت کنسول برم. از طرفی من کل عمرم پیسی پلیر بودم و عادتم به کیبورده. اینو اینجا نوشتم تا شاید به درد دیگران هم بخوره.
19 11月, 11:53
5 290
شما نمیتونی به آدمیزاد بگی به زور درکم کن، ولی میتونی اگر درک نشدی، فاصلهی امن رو رعایت کنی.
19 11月, 01:35
5 290
شنبه قرار بود بستهام بیاد، پستچی عصر که رسیده بود، پیامک داد بهم: «سلام، مأمور تحویل هستم» دقیقاً یه دقیقه بعد که بهش زنگ زدم، یه آدرس بهم داد و با لحن خیلی بیادبانهای گفت: «بستهتو بیا اینجا تحویل بگیر» وقتی بهش گفتم بیارید به آدرس روی بسته، اول تهدید کرد که بستهمو لغو میکنه، منم گفتم اشکال نداره، به پشتیبانی شکایت رو ثبت میکنم، با لحن تمسخرآمیزی گفت: «یک بار نه، ده بار شکایت کن، کسی پیگیری نمیکنه» و تمامی اینها رو من به پشتیبانی گفتم، دیدم دوباره با حالت مریضگونهای پیام داده: «بستهتو میارم به آدرست، جلوت لغو میکنم و میرم، چهار روز دیگه دوباره دست خودمه» و من تمامی اینها رو هم به پشتیبانی گفتم، آخر شب هم که باز به پشتیبانی پیام دادم، دیدم تنها من نبودم و بیشتر بستههایی که اون روز حوصلهش نمیکشیده تحویل بده، به سرقت رفته، حالا امروز از کلانتری زنگم زدن، آقا دزده، پستچی رو گرفتن! نکته؟ بستههای دزدیدهشده؟ تمامی بستههایی که روشون ثبت شده بود گیرنده دارای معلولیته، آقا دزده تحویل نداده. نمیدونم چرا این معلولیت روی بسته من خورده بود، ولی میدونم بیدلیل نبوده. جدا از اینکه اعصابم خورد شد، شاید من جایگزین یک معلول شدم که پیگیریهای شکایت رو انجام بدم و با پیگیر شدنم، چند نفر دیگه هم راحتتر به بستههاشون برسن. یه آقایی وقتی دید چقدر جدی دارم در مورد پستچی پیگیری میکنم، گفت: «پسر جان، زندگیتو خرابِ این چیزا نکن، همهچیز دنیا رو که تو نمیتونی درست کنی» ولی دیدگاه من اینه که شاید نتونم همهچیز دنیا رو درست کنم، ولی بعضی چیزها رو که میتونم، تلاشم رو میکنم، برای حق خودم، برای حق دیگرانی که توی دار مکافات مشکلات خودشون هستن. جامعه خوب رو آدما باید بسازن، اگه بتونیم آدمهای مریض و کثافت و عقدهای رو از جامعه حذف کنیم، جا برای آدمهای بهتر باز میشه، امروز یک پستچی دزد کثیف که قصد داشته بود بستههای معلولین رو بدزده، توی کلانتری داشت خایهمالی میکرد تا شکایت پس گرفته بشه و درگیری قضایی براش پیش نیاد، فردا یک آدم خوب و مهربون میاد جای این آدم رو میگیره و پستچی میشه.
17 11月, 06:32
5 290
Repost from کومه
دنبال یه جای فنقلیام دوستان. هرکجای ایران. ممنونم. همخونه یا مراقب بچه کوچولوی کله گردالی خوشرو خواستید در خدمتم.
@Ava_little_adventure
16 11月, 20:45
5 290
Repost from کومه
در جستوجوی یک گوشهی نقلی برای زندگی
آوا هستم؛ یک آدم کلهگردالی ماجراجوی طبیعت دوست که در آستانهی یک جابهجایی و تجربهی تازه از زندگی، دنبال یک اتاق دنج یا خونهی کوچولوی نقلی میگردم.
محدودهی جستوجوم فعلاً کل ایرانه، اما گیلان، فارس (بهخصوص شیراز)، تهران و بندرعباس برام اولویت دارن. البته به باقی شهرها هم با روی باز فکر میکنم.
دوست دارم یا با یکیدو تا آدم ناز و اهل مدارا همخونه بشم، یا یک خونهی کوچیک و جمعوجور برای خودم پیدا کنم.
اگر در گیلان یا شیراز و... خونهای حیاطدار باشه که باغچهاش به مراقبت و رسیدگی نیاز داشته باشه، چه بهتر! با کمال میل میتونم بخشی از وقتم رو صرف مراقبت از گلوگیاه و باغچه کنم.
یا اگر در تهران خانوادهای فضای مستقلی برای سکونت داشته باشه و در کنارش به کمک برای مراقبت از بچهکوچولوها نیاز داشته باشه، خوشحال میشم دربارهی چنین امکانی هم گفتوگو کنیم.
و اما کمی دربارهی این کلهگردالی:
آدم صبور، اهل مدارا و صلحبرقرارکنیام. بیشتر وقتها سرم توی کار خودمه، عمدتاً ساکتم، اما خوشرو و اهل معاشرتهای بهاندازهام. به حریم شخصی آدمها احترام میذارم و از همزیستی آروم و بیحاشیه لذت میبرم.
آشپزیم هم خوبه! از اون آدمهام که هم خلوت خودشون رو دوست دارن، هم از گپوگفت و معاشرت دوستانه استقبال میکنن. البته همخونه بودن برای من به معنی معاشرت دائمی نیست.
همینکه همخونهایم سرش به کار خودش باشه، حسن نیت داشته باشه، اهل رقابت و مقایسه و دخالت در زندگی هم نباشیم و از لحاظ رعایت نظم، بهداشت شخصی و محیطی اوکی باشیم، برام کافیه.خط قرمزهام احترام، بهداشت و حرمت نگهداشتن و رفت و آمد بجا و انسانیه. هم برای خودم، هم برای آدمهایی که قراره باهاشون زیر یک سقف زندگی کنم. این جابهجایی برای من فقط عوض کردن شهر یا سقف نیست؛ قراره تجربهی تازهای از زندگی، آدمها و فضاهای متفاوت باشه.
دربارهی زمان جابهجایی، مدت سکونت، هزینهها و جزئیات همکاری هم میتونیم با توجه به شرایط هر گزینه گفتوگو کنیم.اگر جایی رو میشناسید، اتاقی دارید، دنبال همخونهاید یا فکر میکنید میتونیم همزیستی خوبی داشته باشیم، خوشحال میشم بهم پیام بدید. @Ava_little_adventure شاید گوشهی نقلی بعدی من، جایی باشه که شما میشناسید.
16 11月, 20:45
5 290
من واقعاً نمیدونم این موضوع رو چطور باید بگم، اصلاً باید گفت یا نه، ولی در کل، یکی از دلایل شفاف و واضح فعالیت متنی من توی این سالها، از وبلاگنویسی تا همین چنلهای تلگرامی، اینه که من حرف برای گفتن دارم. اتفاقاً خیلی هم بیپرده و بیسانسور حرف میزنم، اما نه جلوی دوربین، نه جلوی لنز. شاید توی یک مکالمه تلفنی، یک جمع دوستانه یا هر جمع مناسبی، تا زمانی که حضور لنز دوربین رو احساس نکنم. من در مقابل دوربین اضطراب اجتماعی دارم. از دوربین میترسم و از چیزهایی که ممکنه دوربین ضبط کنه و در نهایت آدمهای دیگه با دیدن تکهای از اون ویدئوی ضبطشده برداشتهایی بکنن که بههیچعنوان منظور من نبوده، وحشت دارم. از قضاوت شدن بعد از انتشار ویدئو فرار میکنم. تمام تلاشم رو میکنم تعاملاتم مستقیم باشه، کلام در کلام و رو در رو. من حتی از خودم هم کم عکس میگیرم. با دوربین قهر نیستم، اما آشتی هم نیستم. ترجیح میدم اون عکس زمانی گرفته شده باشه که من از وجود دوربین خبر نداشتم. فکر میکنم اگه از دوربین بیخبر باشم، اون عکس تصویر واقعیتری از من خواهد بود. خیلی وقت بود باید در مورد این موضوع مینوشتم و هی پشت گوش میانداختم. من از دوربین میترسم و اضطراب اجتماعیام رو فعال میکنه. با من تعامل انسانی مستقیم داشته باشید، اهل دوربین نیستم.
16 11月, 07:50
5 290
من میترسم از آدمهایی که دوستشون دارم دیرتر بمیرم، حتی فکر کردن بهش قلبم رو پارهپاره میکنه.
15 11月, 19:15
5 290
بعضی وقتها آنچنان غمی در من میلوله که با خودم میگم اصلاً نمیشه بلند شد، ولی دقیقاً پنج دقیقه بعد به خودم میام و میبینم عه، توی دفتر نشستم و کلی کار دارم، دارم رانندگی میکنم و بهجای غمگین بودن باید حواسم به مسیر باشه، دارم میرم خرید و چون لیست ندارم، باید یادم بمونه چی میخواستم بخرم، دارم سفارش مشتری رو آماده میکنم و باید حواسم جمع باشه گند نزنم. راستش تنها جایی که خودم رو غرق فکر میکنم، و قسمت فان زندگیمه دقیقا وقتی که دارم استیکر و برچسب طراحی میکنم. نمیدونم چند سال شده، فکر میکنم الان حدود شش یا هفت ساله که دارم این کار رو انجام میدم. بهش پناه میبرم و خودم رو با طرحهای بیخود و شاید بعضی وقتها جالب سرگرم میکنم. همیشه خوشحالم که حداقل توی کل زندگیم یک راه فرار از همهچیز دارم.
09 11月, 13:02
5 290
ببین، جدی من نمیتونم نسل قدیمیای که خودش رو در کودنترین حالت ممکن عاقل میدونه رو قانع کنم. وقتی حتی هزار و یک دلیل منطقی هم که میاری، باز میخواد با اعتقادات کهنهی خودش ادامه بده. ترجیحم اینه که اگه چنین چیزی رو حس کردم، با یک حرف تند و مستقیم، حتی اگه شنیدنش برای طرف سخت باشه، رهاش کنم و خودم رو ازش دور کنم تا کهنگی تفکرش من رو در بر نگیره.
08 11月, 04:42
5 290
من هر چند وقت یکبار میشینم فیلم پیدا میکنم واسه روزی که مثلاً بخوام فیلم ببینم و هیچوقت هم فرصت دیدنشون رو پیدا نمیکنم، ولی بوکمارکهای جدیدم رو به شما هم میگم (خودمم ندیدمشون و در همین حد ازشون اطلاع دارم، پس پیشنهاد مستقیم و سفتوسخت در نظر نگیرید). اول از همه فیلم Four Minus Three (2026) هیچی هم ازش نمیدونم، فقط عکسش رو دیدم که یه مرده داره روی صورت یه خانومی نقاشی میکشه، البته فکر میکنم گریمش شبیه دلقک بود، ولی پوستر خوشگلی داشت. دومی Bad Apples؛ پوسترش یه دختره بود که یه سیب روی کلش بود و موضوعش در مورد حذف کردن آدمهاییه که اذیتتون میکنن و اینکه اگه حذفشون کنیم چی میشه. راستش حوصلهی نوشتن در مورد تکتکشون رو ندارم، ولی حداقل تضمین میکنم که پوسترهای خوشگلی داشتن. مثلاً سومیش All of a Sudden؛ میدونم یه درام سهساعته از آسیای شرقیه (چشمتنگ بودن، نمیدونم کدوم کشور). چهارمیش Tears of the Sun، فیلمی با موضوع مأموریت نظامی که ظاهراً توی جنگل درگیر یه جنگ میشن و... و در نهایت White Bird که اون هم پوستر بامزهای داشت. پوستر همشون رو توی کامنتها میذارم.
07 11月, 10:17
5 290
متأسفانه توی جامعهای که قضیهی احترام به سن زیادی بولد شده، گاهی افرادی با سن خر پیرِ ازپا افتاده یا شغال زرد آویزون دیده میشن که نه یک درصد عقل دارن و نه حتی بویی از شعور بردن، چون در کل عمرشون این عقده رو توی ذهن و تنشون داشتن که سن بیشتر یعنی احترام بیشتر و حتی اگه هر غلطی ازشون سر بزنه، باز هم اون احترام پابرجاست. پیشنهاد من به شما اینه که با سبک رفتار خودشون باهاشون رفتار کنید، با زبان و کردار خودشون متقابل رفتار کنید. اونقدر اذیت خواهند شد که بهتون بگن بیادب و ناراحت بشن که احترام سنشون رو نگه نداشتید و در مواردی نادر هم ممکنه کیر بشن و به خودشون بیان و آدمیزادوار به بقیهی زندگیشون ادامه بدن.
03 11月, 07:42
5 290
به راستی که برای کی باید آهنگ
We fell in love in November
رو بفرستم؟ سیکیم شیپ کجایی.
31 10月, 18:38
5 290
راستش امشب بارون اومد، همین الان هم داره میاد وقتی گفتم «بشینیم؟» خیلی سریعتر از چیزی که فکرش رو میکردم آدمهایی که مدت طولانی ندیده بودمشون اومدن. و من یاد سید افتادم که همه رو دور خودش جمع میکرد. من رسم ساقی بودن رو از سید یاد گرفتم. من هر وقت دستم به الکل بخوره، یاد سید میفتم. به من میزان رو یاد داد. از میزان پیک ریختن برام میگفت، ولی من سالها بعد فهمیدم توی حرفاش، منظورش از جنبهی آدمها فقط الکل خوردن نبود؛ منظورش خیلی چیزهای دیگه بود. راستش آره، یاد گرفتم که اگه ندونی جنبهی آدمی که واسش میریزی چند پیکه، باید به لرزش دستش نگاه کنی. یاد گرفتم اگر آدمی بهت اشاره کرد بریز، بهش بگی باشه و اگه چند دقیقه بعد یادش موند، براش بریزی. به من رسم معرفت و ضربه نخوردن رو توی الکلخوری یاد داد، و من این رو همیشه یادم مونده. امشب بارون زد و به یاد حرفاش نشستم و پیک ریختم؛ همونطور که گفته بود: اگه بارون اومد و دلتون از آدما پُر شده بود، موقع بارون الکل بخورید، بارون یا غم اون شب رو از دلتون پاک میکنه یا خودشون رو.
30 10月, 18:10
