"﮼ملعون﮼"

وقتی تنهایی آدم‌ها توی گرداب جمعیت غرق می‌شد، از اون بالا همه‌چی رو ساکن‌تر تجربه می‌کرد. آخرین باد سردی که روی صورتش نشست از کدوم پاییز جا مونده بود؟ از کدوم خاطره خبر خداحافظی می‌ا‌ومد؟ حالا که به اون نقطه‌های قبلی نگاه می‌کنه دنیا چقدر خالی‌تر از گذشته به نظر می‌آد؟ یعنی هنوز هم می‌شه با یه بلیط اتوبوس یک‌طرفه بلندترین پاره‌خط ممکن روی نقشه رو طی کرد؟ یا مقصد فقط وقتی معنی می‌ده که دست‌هایی توی سالن انتظار با بزرگ‌ترین کاغذی که روش اسم تو نوشته شده بالا رفته باشه؟ هر بار که تنهاتر می‌شد از خودش می‌پرسید که برای غریبه موندن باید چقدر فاصله رو رعایت کرد؟