𝘚𝘪𝘯𝘨𝘶𝘭𝘢𝘳𝘪𝘵𝘺

ساعت ۹ شب ؛ پارک لاله ، درحال تمرین لایو اجرای ویرجینیا وولف، چای آلبالو در دست، رهگذرها در گذر، دست فروشا درحال برپا کردن بساط، جیرجیرک‌هایی که بیدار شدن،خیابون و صدای شیون ماشین های آزار دیده، درحال کارگردانی و خوندن نمایشنامه‌ای که اصلا نمیدونیم قراره به کجا برسه، هنوز نمیدونیم چه روزایی در پیشه و راستش برامون مهم هم نیست فقط اون لحظه اهمیت داشت، تمام اونچه در فکرمونه اجرای فرداس و کارگردانا و بازیگرایی که میان برای دیدن اما نه مهم تر از همه‌ی اینا اون حسه، حس بی‌پروایی، جوونی، رهایی اینکه آزادانه اجازه بروز ترسهات و خشم ، اندوه و فقدان ، شعف و شوقت رو میده. و در آخر میرسی به این: "خوشحالم که زندگیش کردم" آذرماه ۱۴۰۴