تارانتیسم

«پس بیا نترسیم. به تهِ هیچی فکر نکنیم. ریسک کنیم، بدویم، وقتی ناراحتیم گریه کنیم. قهقهه بزنیم، موزیکامونو گوش کنیم، جریمه بشیم، بخوریم زمین، زیر بارون خیس بشیم، شب گردی کنیم، تو خیابونا بدویم، بیشتر بخندیم! جدی بیا تا هستیم دیوونگی کنیم و نترسیم!»

شب بخیر بچه ها

ممنون که هم صحبت شدیم :)

حالت یک

شاید باورتون نشه ولی من اون دختره‌م که می‌ره یه جایی همه میفهمن اومده چون تا همه رو بغل نکنه و ازشون تعریف نکنه آروم نمی‌گیگیره😂😂😂😂😂

‌ حس میکنم از اون دخترای درونگرایی که تو یه جمعی باشن می‌ره یه گوشه کتاب میخونه هیچکس هم جرات نداره بره سمتش😂😂😂😂

چقدر دارم خشک جواب میدم🫪

فکر کنم از اینکه خیلی سخت می‌گرفتم :)))) این همه اضطراب و پنیک و لرزش دست و بهم خوردن سلامت روان و اینا هیچکدومش به هیچی نمی ارزه.

‌ از چی پشیمونی

دو حالت داره: یا به پتوس های توی قفسه کتابخونه، چای دارچین، دامن گل‌گلی و فرش قرمز ایرانی. یا به موی گوجه ای، تیشرت گشاد، آهنگ های قری و پختن کوکی کره‌ای.

‌ هر وقت لازم باشه به چی و کی پناه میبری ؟

جدی چه تخصصی دارم🫪..

آهان تخصصم ساز و رقصه. یه موقع هایی به هر سازی می‌رقصم، یه موقع هایی هم ساز مخالف میزنم

من دانشجوی ارشد بیوتکنولوژی‌م تخصص رو نمیدونم منظورت چیه ولی تا حدی ریسرچ بلدم گمونم.

‌ تحصیلات ، و تخصصت چیه ؟

نه حالا ولی جدی یه وقتایی که خسته میشم، خیلی خیلی به حرف هایی که از رها مونده فکر میکنم. حس میکنم اگر ما موندیم و زنده موندیم، این زندگی کردن رو به همشون بدهکاریم. چون رها عاشق زندگی بود :)..

لجبازی از اولش خوشم نیومد یکی بهم بگه چه کار بکن چه کار نکن الآنم خوشم نمیاد همه بهم میگن بمیر. نه مرسی. زندگی میکنم به کوری چشم کلاغ✨

‌ چی باعث میشه ادامه بدی وقتی همه چیز میمیره وجایی برای رشد نیست

چون یه آدمِ غمیگنِ با بستنی، بهتر از یه آدم غمیگنِ بدون بستنیه🫵🏻