سنگِ صبور

یادداشت‌هایی از اتاق ۴۰۳- دوازدهم: صبح دو مریض از بخش زنان و ظهر یک مریض از بخش مردان رخصت شدند. مریض بخش مردان به خواست خودش رفت. جوان هلمندی و پدرش کم‌حوصله‌گی کردند. چهار روز و سه شب در بخش ما ماندند. درود بر صبر حاجی داوود با ۲۴ روز بستری بودن و درود بر امین بخاطر دو هفته خوابیدن در شفاخانه. وقتی که مریض هلمندی و پسرش می‌رفتند با فارسی دست‌وپاشکسته‌ای از همه خداحافظی و طلب بخشش کردند. پایواز مریض هلمندی دست ریش‌سفید جوزجانی را بوسید و «الله دی بامان» گفته از شفاخانه بیرون شد. او مرد قوی هیکل بود، چیزی در حدود ۱۵۰ کیلو وزن داشت. روز اولی که پسرش را بستری کردند، از اتاقش بیرون شد و روی دراز چوکی نشست. مرد جوزجانی از او درباره‌ی مریضی پسر جوانش پرسید، او بعد از اینکه جوابش را گفت، زار زار گریست. آصف، بعد از چندین روز سرگردانی صبح امروز مادرش را به خانه برد. قرار بود اول هفته رخصت شان کند ولی داکتر متخصص بعد از ویزیت روزانه، رخصت کردن آن‌ها را به تاخیر می‌انداخت. وضعیت مریض شان خراب شده می‌رفت و داکتر هم هی امروز و فردا کرد تا کار شان به دوشنبه کشید. در این چند روز آصف از حرف زدن بسیار و شوخی مانده بود. می‌گفت: داکترا بیخی ریشخند کده. امروز میگه صبا رخصت می‌کنیم، صبا که مریض ره معاینه کد میگه برو ای دوا ره از بیرون بگیر. مریض حال شی خوب نیسته. مجبور که د مادر خو بگویم اگر روز دیگه از درد ناله کدی، تک و تنها د شفاخانه بشین، مو خانه موریم. بعد از آصف، حوالی ظهر مروه و مادرش هم رفتند. او چهل روز در شفاخانه بستری شده بود. بعد از رفتن مریض هلمندی، دو مریض دیگر به بخش مردان آمدند. هردو مریض جوان اند. یکی از آن‌ها علی‌سینا نام دارد و دانش‌آموز مکتب است. پدرش طی یک هفته، او را به دو شفاخانه‌ی دولتی و دو شفاخانه‌ی شخصی برده. یک هفته در یکی از شفاخانه‌های شخصی بستری بوده ولی حالش خوب نشده که هیچ، بدتر هم که شده. پدر علی‌سینا تعریف کرد: پنجاه هزار مصرف کردم آخر یک خریطه دوا تحویلم دادند ولی پسرم جور نشد. تشخیص هم نشد. دیشب پسرش را از شفاخانه‌ای که بستری بوده، رخصت می‌کنند، یک خریطه دوا به او می‌دهند و می‌گویند مریض تان خوب است، می‌توانید خانه ببرید. علی‌سینا بعد از اینکه خانه می‌رسد، حالش خراب می‌شود. پدرش صبح امروز او را به شفاخانه‌ی افغان- جاپان آورده و سپس به بخش ما. مریض دیگر و پایوازش که پدر اوست، یک کلمه فارسی نمی‌فهمد. من با پشتوی دست‌وپاشکسته‌ای به پدرش گفتم که در بیرون شفاخانه‌ برای خودش اتاق بگیرد. سرش را تکان داد و متوجه شد. او پیر است و نیاز دارد فرد دیگری از او مواظبت کند. با خودم می‌گویم او اگر دیرتر بماند، چگونه راهش را پیدا کند؟ لابراتوار و دواخانه را چگونه پیدا کند؟ و... مریض جوزجانی و هردو پسر جوانش امروز به شفاخانه‌ی امیری پیش داکتر متخصص قلب رفته بودند. بعدازظهر که برگشتند، یکی از پسرانش به من گفت: بوله امروز همراه ما شفاخانه هم نرفتی. گفتم درس داشتم و روز قبل هم گفته بودم که با شما رفته نمی‌توانم. مریض جوزجانی قصه کرد: دو سال پیش وقتی که ما برای مشکلات قلبی به کابل آمده و به شفاخانه‌ی امیری رفته بودیم یک پیرزن در بخش عاجل شفاخانه‌ بستری بود. هر شب از او ۳۵ هزار افغانی می‌گرفتند. اکسیجن به او وصل بود. وضعیتش بسیار خراب بود. پسرش در بیرون از شفاخانه به سرش می‌زد و می‌گفت: خدایا یا مریض ما را جور کن و یا بکش که ما راحت شویم. زندگی ما هم تباه و برباد شد و مریض ما هم جور نشد. یکی از پایواز‌ها که دعای او را می‌شنود، از او می‌پرسد مادرت در این هفته بیدار شده یا در حالت کما است؟ او می‌گوید که او در کما است. او پیشنهاد می‌کند یک بار پیش مادرت برو و نبض اش را ببین که قلبش می‌زند یا نه. او وقتی پیش مادرش می‌رود، می‌بیند جسم‌اش سرد سرد است و نبض‌اش نمی‌زند.