Baangnews

لبخندی بر لبان آسمان نیست لبخندی بر لبان زمین با این‌همه ستارگان ریخته بر خاک لبخندی بر لبان خیابان نیست لبخندی بر لبان من با رودبار خون که از دیده ها روان‌ست راه بر نفس بسته‌ است و تاریکی ماری پیچان ، گلو را می‌فشارد مزار کشتگان پیدا نیست پاجوش‌های سنگ گورستان ها را در آغوش کشیده‌اند آشیانه های سوخته لانه‌ی جغد هاست همچنان که دل سوخته‌ام گندمزار برشته است آسمانم را به زانو در آورده اند و پرندگان با بال‌های سوخته از آشیانه های ویران می‌گریزند قلبم بی‌تابانه به صخره‌ی سینه‌ام می‌کوبد و سوگواران در ویرانه ها مویه کنان در پی کشتگان خویش خاک را بو می‌کشند ای قلب بی‌قرار! ای جان در به در! ‌وطن کجاست ؟ ستم چه کرده است با تو؟ کجاست دامن مهری که گسترم برخاک ؟ بسان پلنگی زخمی پنجه به ماه می‌کشم و با قلبی پاشیده بر صخره‌های مهتابی از گورستانی به گورستانی در پی تو می‌دوم که این همه دوری و این همه نزدیک ای واپسین کلام ای آزادی