یک حبه شعر

به هنگام جوانی سن، واژه‌ای بی‌معناست؛ من حتی لحظه‌ای به آن نیندیشیدم، تا آن‌روز که پیرمردی از پیچ راه زندگی پیداشد و در گوشم چنین گفت: من می‌دانم جوانی چیست اما تو، تو هنوز نمی‌دانی پیری چگونه است. روزی تو نیز چنین خواهی‌گفت؛ چرا که زمان چنان‌که گفته‌اند، رسمش بردن است. بسیار پرسیده‌ام از فرزانگانی که دیده‌ام اما همه پاسخ‌ها را نیافتم؛ و هنوز هیچ‌کس همه آنها را نمی‌داند. روزهایی خواهندآمد برای به‌یادآوردن؛ روزهایی سرشار از اشک و لبخند. در پی تابستان، زمستان می‌رسد و سال‌ها نیز چنین می‌گذرند. پس ای دوست! بیا باهم موسیقی بسازیم؛ من نغمه‌های کهنه را می‌نوازم و تو برایم آوازهای تازه بخوان. و آن زمان که جوانی تو نیز به‌سرآید، کسی خواهدبود که زمانش را با تو قسمت‌کند. برگردان آزاد: #ناصر_رضایی‌پور پ.ن: این، ترانه‌ای معمول با صدای #اورسون_ولز فقید نیست، مکثی اندیشیده بر مرز زمان است؛ گفتاری بر بستر موسیقی برای پاسخ به پرسشی کهن: پرسشی دربارهٔ جوانی، پیری و سایه همیشگی مرگ. او تجربه شور آغاز، سنگینی پایان و آگاهی میان این‌دو را به‌زبان‌می‌آورد. (وام‌گرفته از نوشته آیدین خرسندفر) #گاهی_بشنویم @yek_habbeh_sher