کودک باشید :)

این روزها که بیشتر از همیشه همه از اول مهر و مدرسه بد می‌گویند و شلوغش می‌کنند خواستم بگویم قبول که سخت می‌گذرد، اما اگر تو فردا قرار است به مدرسه بروی مطمئن باش آنجا قرار است با پدیده‌هایی ملاقات کنی که احتمالا در ادامه‌ی زندگی کمتر می‌توانی مثلشان را کشف کنی. معدن آن پدیده‌ها متاسفانه در مدرسه است و از آن اسف‌بارتر اینکه آنها فقط در همان ایام پدیده‌اند و بعد از فارغ‌التحصیلی اگر ارتباط را ادامه دهید دیگر آنچنان خبری از آن پدیده‌ی شگفت انگیز نیست. اگر نوجوانی و از ابتدایی گذشته‌ای قطعا تعداد این پدیده‌ها در اطرافت بیشتر است و چه بسا خودت یکی از بهترین‌هایشان باشی. در آن سن شگفت‌انگیز و بی‌مانند اگر درگیر داستان‌های بی‌مزه‌ی بزرگسالان نشوی می‌توانی چند سالی روح‌ات را کاملا احساس کنی. آن پدیده‌ها را از میان همکلاسی‌هایت کشف کن تا نه فقط دانش‌آموز آن مدرسه بلکه تبدیل به صاحب آن مدرسه شوی. راه مدرسه تا خانه را فدای هیچ گیم و سوشال مدیایی نکن. جمع پدیده‌ها نیاز دارند کمی هم در خیابان باشند تا واکنش‌هایشان به دنیای واقعی را ببینیم و ثبت کنیم و تا ابد از آن واکنش‌های یگانه یاد کنیم آنجا که محسن روشن ضمیر در مسیر مدرسه به خانه، پرید توی جوی وسط بلوار کشاورز تا کلید پیرزنی را پیدا کند و وقتی کاملا لجن‌مال شد، پسر پیرزن سر رسید و گفت مادرش آلزایمر دارد و اصلا کلیدی در جوی نیفتاده است و هیچ معذرت‌خواهی یا تشکری از تو نکرد بلکه به تو خندید و گفت مثل اینکه خیلی دوست داشتی بپری توی لجن. محسن تو لجن‌مال از آب بیرون آمدی در حالی‌که احساس باخت نمی‌کردی و از هیچ‌چیزی نمی‌ترسیدی فقط کمی خجالت کشیدی و وقتی دستت را گرفتم از جوی بلوار کشیدمت بالا گفتی تا پارک لاله بدویم؟ که تا آنجا و بعد تا در شمالی پارک لاله دویدیم و تو حالا کجایی؟ نمی‌دانم اما یاد آن روزهایت تا همیشه با من است. #میرزاحمید @Koodakbashid