🏴بُت شِناسی🏴

🗯ادب مداحی سید هبة الدین شهرستانی: در ۱۲ ذی القعده [۱۳۳۰ ق.] در العمارة، بزرگان شهر از شیعه و سنی نزد ما جمع شدند. در بینشان شیخ طاهر، شاعر العمارة حضور داشت؛ بلند شد و سروده‌ای از خود در مدح حسین خواند: سَكِرتُ بحُبِّهِما ما صَحَوتُ وفيه لِواءَ خُطوبي لَوَيتُ (از عشق آن دو مست شدم و به هوش نیامدم و در آن بیرق مصائبم را پیچیدم.) از من خواست شعر را اصلاح کنم. گفتم: شیخ! مستی در نظر ما هم‌چون زنا و لواط و قمار و دزدی است. هم از نظر شرع و هم از نظر عقل، اسمی است برای یک معنای پلید و مناسب پاکی و قداست اهل بیت نیست که با چنین نام‌های زشتی از ساحت آن‌ها و آن چه به ایشان مربوط است، تعبیر کنی. اگر کسی بگوید: تقامرت في حب النبي محمد [در عشق پیامبر محمد قمار کردم] سخنش را زشت نمی‌شمری؟ قمار زشت‌تر از مستی نیست. حاضران سخن مرا نیکو شمردند و از شیخ طاهر خواستند شعر را تغییر دهد. او بالبداهة تغییرش داد و گفت: رَضَعتُ بثَديِ الوَلا ما فُطِمتُ وفيه لِواء خُطوبي لَويتُ. (از سینه ولایت شیر نوشیدم و از آن بازگرفته نشدم و ...) 📚رحلة السيد هبة الدين الشهرستاني إلى الهند، دار مدارك، ٢٠١٢ م، ص٥٢-٥٣. @BotShenasi @AlAsar_1