حدیث اشک

شا‌دی نمیخواهد کسی که غم پسندیده آری جنون است عاشقی در عشقِ بی ایده با خنده مردم عوض هرگز نخواهد کرد هر کس شُکوه اخم کردن هات را دیده از عشق هر کس که بسوزد رتبه می گیرد اینجا مقرب می شود هر کس نرنجیده آنکه ندیده بی محلی پس ندیده عشق مجنون پس از ظرف شکسته ، عشق فهمیده تمرین مردن کرد عمری زیر پای یار آنکه بجای کعبه ، لیلا را پرستیده تاریکی شب رنگ گیسوهای شیرین است فرهاد اگر فرهاد شد ، شب ها نخوابیده در به دری دارد جمال یار را دیدن معصومه از آوارگی ها رخت پوشیده درد بیابان گرد بودن را بغل کرده مانند زینب کو به کو با گریه چرخیده موسی بن خزرج ها برایش راه وا کردند در قم کسی از ازدحامی هم نترسیده گل ریختند از پشت بام خانه جای خاک در کوچه های شام گرچه سنگ باریده معصومه محمل داشت ، زینب پابرهنه بود خورشید هم پس مستقیم و سخت تابیده اینجا کنیز و خادمه هم داشت بیت النور یعنی برایش هر چه لازم داشته چیده ای روزگار زینب ! ای نامرد چرخ ! آخر خولی به اشک عمه ی سادات خندیده با بچه ها روزی هزاران بار می مرده با بانوان شب ها هزاران بار نالیده آن که کنیزش بود عالم ، آخر عمری حتی کنیزی حال زینب را نپرسیده ! معصومه های شاه میدیدند در مجلس دشمن شرابش را سر معصوم پاشیده #شعر_شهادت_حضرت_معصومه_س #حضرت_معصومه_سلام_الله_علیها #علیرضا_وفایی_خیال @hadithashk