❤پاجی سرزمین دو خورشید❤

یوسف بابی و مشتی پلوری (مشتی یوسف خورشیدی ، دامدار بزرگ روستای پاجی) یوسف بابی، که نام اصلی او مشتی یوسف خورشیدی بود، از دامداران بزرگ و خوشنام روستای پاجی به شمار می‌رفت. تاریخ دقیق درگذشت او مشخص نیست، اما بر اساس روایت‌های محلی، احتمالاً در سال ۱۳۱۵ خورشیدی دار فانی را وداع گفته است. در طول تاریخ، انسان‌ها برای حذف یا بی‌اعتبار کردن رقیبان خود، گاه برچسب‌هایی به آنان زده‌اند. این رفتار تنها به گذشته تعلق ندارد؛ امروز نیز اگر کسی از صلح سخن بگوید، ممکن است با برچسب‌هایی مانند «غرب‌گرا» یا «ضد ولایت فقیه» روبه‌رو شود. بنابر روایت‌های محلی، لقب «بابی» نیز در دوره قاجار، به‌ویژه عصر ناصری، به مشتی یوسف خورشیدی داده شد. گفته می‌شود او مردی خردمند، صاحب اندیشه و اهل تحقیق بود. مدتی درباره آیین بابیه مطالعه کرد، اما پس از بررسی، آن را نپذیرفت و از آن فاصله گرفت. از همان زمان، این لقب بر او باقی ماند. تابستان سال ۱۳۱۵ خورشیدی، گله‌های اهالی پاجی برای استفاده از مراتع سرسبز تابستانی به اوپرت کوچ کردند. یوسف بابی بیش از هزار رأس گوسفند و بز داشت و افراد بسیاری در کنار او به دامداری مشغول بودند. در شهریور همان سال، فردی که در روایت‌های محلی از او با نام «مشتی پلوری» یاد می‌شود، چند نفر را به اوپرت فرستاد تا از یوسف بابی پشم گوسفند مطالبه کنند. یوسف بابی که پیرمردی باتجربه و آینده‌نگر بود، می‌دانست اگر یک‌بار تن به این درخواست بدهد، این مطالبه به رویه‌ای دائمی تبدیل خواهد شد. فرستادگان گفتند: «اَنقِز (تکیه کلام پلوری ها)! مشتی پشم می‌خواهد.» یوسف بابی پاسخ داد: «هنوز پشم‌ها بلند نشده، بعداً.» و با لحنی قاطع درخواست آنان را رد کرد. آن افراد ماجرا را برای مشتی بازگو کردند و او در انتظار فرصتی برای انتقام ماند. در مهرماه، یوسف بابی همراه گله‌هایش به پاجی بازگشت، اما هنوز چند روزی از بازگشتش نگذشته بود که چشم از جهان فروبست. بنابر همین روایت‌ها، در آبان همان سال، مشتی با شلیک تیر هوایی و ایجاد رعب و وحشت وارد روستای پاجی شد و مستقیم به خانه یوسف خورشیدی رفت. پسرش، محمد، را به فلک بست و از او پول خواست. محمد گفت: «پدرم تازه از دنیا رفته و پولی ندارم.» گفته می‌شود دستور داد مادر، همسر و فرزندان محمد را نیز به فلک ببندند. در آن هنگام، مادر محمد از «کیسکاک» (همیان یا کیسه پولی که زنان آن روزگار بر گردن می‌آویختند) مقداری پول بیرون آورد و به آنان داد. با این حال، مشتی به همان مقدار بسنده نکرد و علاوه بر پول، چندین رأس از گوسفندان خانواده را نیز با خود برد. این روایت، بخشی از خاطرات و نقل‌های شفاهی مردم پاجی از روزگار گذشته است و ارزش آن در حفظ حافظه تاریخی و فرهنگ محلی این سرزمین نهفته است. مصاحبه و گردآوری: علی رمضانی پاجی