❤پاجی سرزمین دو خورشید❤

کلیپ فوق را در کانال خوب روستای قارنسرا دیدم . دل‌نوشته‌ای برای نسلِ دانش‌آموزان دیروز ما نسلِ مدرسه‌هایی بودیم که زنگِ آغازش با دلهره نواخته می‌شد و زنگِ پایانش با نفسی از سرِ آسودگی… صبح‌ها، پیش از آن‌که صدای معلم را بشنویم، صدای تپشِ قلبمان را می‌شنیدیم. از همان لحظه‌ای که پایمان را به کلاس می‌گذاشتیم، ترس هم‌کلاسیِ همیشگی‌مان بود؛ ترس از خطای یک املا، از نخواندن یک درس، از جواب ندادن پای تخته، از خط‌کش، از فلک و از دستی که گاهی به جای نوازش، بر گونهٔ کودکی فرود می‌آمد. آن روزها، مدرسه برای بسیاری از ما، بی‌کتک انگار معنایی نداشت. اشک‌های کودکانه‌مان پشت لبخندهای اجباری پنهان می‌شد و بغض‌هایمان لابه‌لای دفترهای کاهی خشک می‌شد. هیچ‌کس نمی‌پرسید آن کودکِ ساکت، از دردِ تن می‌گرید یا از زخمِ روح… کودکی ما، میان نیمکت‌های چوبی و کلاس‌های سرد و بخاری‌های هیزمی و نفتی، آرام‌آرام پیر شد. کیف‌هایمان سبک بود، اما بارِ نگرانی‌هایمان سنگین؛ نگرانِ نمره، نگرانِ تنبیه، نگرانِ نگاهِ خشمگین معلم، و گاهی نگرانِ آنکه اگر کتک بخوریم، جرأت گفتنش را هم در خانه نداشته باشیم. بسیاری از ما عصرها دوشادوشِ پدر در مزرعه، جنگل یا دامداری کار می‌کردیم؛ یا کنارِ مادر، بارِ زندگی را بر شانه‌های کوچکمان می‌کشیدیم. صبح ها خسته و کوفته به مدرسه می‌رسیدیم؛ نه فرصتی برای بازی مانده بود و نه توانی برای رؤیاپردازی. فقر، فقط نداشتنِ پول نبود؛ فقر یعنی کفش‌های وصله‌دار، دفترهایی که باید تا آخرین برگشان دوام می‌آوردند، مدادهایی که آن‌قدر تراشیده می‌شدند تا دیگر جایی برای گرفتن نداشتند. فقر یعنی حسرتِ یک کیف نو، یک لباسِ تمیز، یا حتی یک لقمه نانِ بیشتر. چه امیدهایی که پشت همان ترس‌ها گم شدند… چه استعدادهایی که زیر سایهٔ تنبیه، خاموش ماندند… چه لبخندهایی که از هراسِ فردا رنگ باختند… و چه آرزوهایی که در پسِ فقر و نداری، بی‌صدا به خاک سپرده شدند. بعضی از هم‌کلاسی‌هایمان، نیمکت را رها کردند تا نان‌آور خانه شوند. بعضی، دفتر و کتاب را با داس و بیل و تبر عوض کردند. بعضی، آن‌قدر زود بزرگ شدند که هرگز فرصتِ کودک بودن را تجربه نکردند. امروز، وقتی کلیپ‌های کوتاهِ آن روزها را می‌بینیم، شاید لبخندی بر لب بنشیند؛ اما پشت آن لبخند، دنیایی از بغض نهفته است. ما به آن خاطره‌ها نمی‌خندیم؛ به کودکانی می‌اندیشیم که با چشمانی اشک‌آلود، آرزو داشتند فقط یک روز، مدرسه جایی برای آموختن باشد، نه جایی برای ترسیدن. با این همه، نسلِ ما با همان زخم‌ها قد کشید؛ با دستانی پینه‌بسته، دل‌هایی زخمی و چشمانی که هنوز رؤیای روزهای بهتر را در خود نگه داشته‌اند. ما آموختیم که هیچ کودکی نباید از مدرسه بترسد؛ چرا که مدرسه، خانهٔ علم است، نه خانهٔ اضطراب؛ جایگاهِ مهر است، نه تنبیه؛ و پناهگاهِ رؤیاهاست، نه گورستانِ آرزوهای کودکی. 🖋️ میرمحمدی