سایت پانویس

‍ و صحبتی در مورد این بیت⬇️

‌ دردِ دل کردن را از حافظ بیاموزیم. @PanevisDotCom

‌‌ امشب شبِ آخرِ خواندنِ جمعیِ رمانِ «پیرمردِ صدساله‌ای که از پنجره فرار کرد و ناپدید شد» اثرِ یوناس یوناسُن است. و در پایانِ این دورهمی، گفت‌وگویی دربارهٔ این رمانِ شیرین خواهیم داشت. برنامهٔ گروهِ رمان‌خوانی و فیلم، برای بعد از این رمان، شاملِ تک‌جلسهٔ گفتگویی دربارهٔ فیلمِ «شیطان وجود ندارد» به کارگردانیِ محمد رسولف، رمانِ کوتاهِ «نازنین» اثرِ داستایوفسکی و سپس رمانِ بلندِ بعدی، «مردی به نامِ اُوِه» اثرِ فردریک بَکمَن(به ترجمۀ حسینِ تهرانی و از نشرِ چشمه)، است. علاقمندان به شرکت در گروهِ رمان و فیلم با »ادمین طوبیٰ« هماهنگ کنند. @PanevisDotCom

‌‌ سلام، ابتدا متنی که در تصاویر فوق آمده است را به ترتیبِ شماره‌های زیرِ هر صفحه بخوانید. سپس متنِ زیر را بخوانید. و در آخر، فایلِ صوتیِ پس از این پست را گوش دهید. متنی که پس از تصاویرِ فوق باید بخوانید: «این پوچی، در فرهنگ‌های موفقیت‌محور یک سکوت خاص دارد. وقتی سال‌ها برای یک هدف تلاش می‌کنیم و پس از رسیدن، احساسِ خلاء به سراغ‌مان می‌آید، معمولاً آن را با کسی در میان نمی‌گذاریم. چون می‌دانیم جوابِ جامعه چیست: «باید خوشحال باشی!»، «چقدر ناسپاسی!»، یا «خب هدفِ بزرگ‌تری برای خودت تعیین کن!». و همین سکوت، خود بخشی از مشکل ماست. اما ریشهٔ ماجرا عمیق‌تر است: اکثر ما یاد گرفته‌ایم ارزش‌مان را از کاری که «داریم انجام می‌دهیم» بگیریم، نه از کسی که «هستیم». هدف برای ما فقط یک مقصد نیست؛ بلکه ساختاری است که به هویت‌مان معنا می‌دهد. «من کسی هستم که دارد برای رسیدن به این موقعیت تلاش می‌کند.» وقتی آن موقعیت را به دست می‌آوریم، آن هویت موقتاً ناپدید می‌شود. و مغزمان این اتفاق را (حتی بعد از موفقیت) به عنوان یک فقدان و از دست دادن پردازش می‌کند. در لایه‌های بیولوژیک و روان‌شناسیِ تنی، این خلأ صرفاً یک حالتِ فکری نیست؛ بلکه واکنشی کاملاً فیزیکی در دستگاه عصبیِ خودکارِ ماست. سال‌ها تلاش مداوم، بدنمان را در سطح مشخصی از برانگیختگی نگه داشته و ما را به ترشح مداوم هورمون‌های استرس و دوپامین در طول مسیر عادت داده است. با رسیدن به خط پایان، این موتورِ محرک ناگهان خاموش می‌شود. سیستم عصبی ما که برای دویدن و تقلا تنظیم شده بود، حالا در غیابِ آن فشارِ آشنا، دچار نوعی افتِ شدید و حتی واکنشِ «فریز» می‌شود. بدن‌های ما به سادگی نمی‌دانند چگونه بدون استرسِ رسیدن، خود را در آرامش تنظیم کنند. راهکارِ واقعی، نه «هدف بزرگ‌تری گذاشتن» است و نه «قدردانیِ اجباری». تحقیقات نشان می‌دهند افرادی که پس از دستاوردها کمتر دچار این خلأ می‌شوند، یک ویژگی مشترک دارند: هویتشان فقط به هدف گره نخورده است. بلکه به ارزش‌ها، روابط و «مسیرشان» وصل بوده است، نه فقط به نقطهٔ پایان. این یعنی راه‌حل واقعی، قبل از رسیدن شروع می‌شود، نه بعد از آن. قرار نیست هدف نداشته باشیم؛ قرار است یاد بگیریم «بودنِ» بدون هدف هم برایمان نه‌تنها قابل تحمل، بلکه قابل زیستن است. این شاید مهم‌ترین مهارتی باشد که هیچ‌کس در مسیرِ رسیدن به موفقیت به ما یاد نمی‌دهد.» + صحبتی دربارهٔ این یادداشت، در پُستِ بعد. @PanevisDotCom

ارث! (طنزی ذن‌بودیسمی) @PanevisDotCom

‌‌ هدیهٔ تولد ای که پنجاه رفت و در خوابی مگر این پنج‌روز دریابی خوب است که انسان در مقاطعی از عمرِ خود، به پشتِ سر(یعنی آنچه گذشته است) و به پیشِ رو(یعنی برنامهٔ کلی‌اش برای ادامهٔ زندگی) نگاهی بیندازد. روزِ تولد می‌تواند یکی از این نقاطِ عطف باشد؛ فرصتی برای توقف کردن، تماشای گذشته و رک و راست بودن با خود. فکر می‌کنم بهترین هدیه‌ای که انسان می‌تواند در روزِ تولد به خود بدهد، این است که چند ساعتی را کاملاً در تنهایی بگذراند و با صداقتی بی‌رحمانه از خود بپرسد: «تا الآن عمرم را صَرفِ چه کرده‌ام؟ و اگر ده سالِ دیگر زنده باشم، از ادامه دادنِ کدام بخشِ زندگیِ فعلی‌ام بیشترین پشیمانی را خواهم داشت؟» معمولاً بزرگ‌ترین نیازِ انسان، شفافیت و در پی آن، شجاعتِ تغییر است. خوب است که عواملی مانندِ سپاسگزاری و حسابرسی را در نظر بگیریم. سپاسگزاری از این جهت که کدام تجربه‌های گذشته، با وجودِ همهٔ رنج‌ها و دشواری‌هایشان، ارزشِ زیستن داشته‌اند و از تجربه کردنِ آن‌ها راضی‌ام؛ و نیز چه کسانی و چه اموری نقشِ مهمی در غنا بخشیدن به زندگی‌ام داشته‌اند. حساب‌رسی نیز از این جهت که در حالِ حاضر وقت و انرژیِ من واقعاً صرفِ چه چیزهایی می‌شود؟ کدام عادت، رابطه یا ترس، سال‌هاست مرا در بندِ خود نگه داشته است؟ اما، نقطهٔ عطف را می‌توان ساخت؛ نقطهٔ تغییر را. یک تغییرِ کوچک اما واقعی که از همین امروز و همین ساعت آغازش می‌کنم چیست؟ چه چیزی را از امروز دیگر ادامه نخواهم داد و از زندگی‌ام حذفش می‌کنم؟ بسیاری از مردم در روزِ تولدشان برای خود هدیه‌ای می‌خرند. این خوب است. اما هدیه‌ای که ارزشش از همه بیشتر است، شفافیت است؛ اینکه انسان بداند چگونه زندگی کرده و در ادامهٔ زندگی می‌خواهد چه کند. شاید بهترین جشنِ تولد هنگامی‌ست که فرد با خودش شفافیت داشته باشد. @PanevisDotCom

از دوستانِ خارج از ایران اگر کسی اکانت پریمیوم تلگرام دارد، لطفاً پیام دهد. نیاز به کمکی فنی داریم. لطفاً به ادمین طوبیٰ پیام دهید: https://t.me/PanevisAdmin

‌ آیا یک روز بدون ترس زندگی کرده‌ام؟ یک روز. امتحانش کنم. @Panevisdotcom

گروه‌های اطلاع‌رسانی‌ِ جلساتِ باشگاهِ خودشناسیِ مهمان‌کُش(شاملِ جلساتِ: دورهٔ خودشناسی، لپراخوانی، مصفاخوانی، گعده، کریشنامورتی‌خوانی، گروهِ رابطه، گروهِ فیلم و رمان‌خوانی، کلاسِ درسِ حافظ، کلاس‌های کتاب‌خوانیِ نوجوانان، جلساتِ حضوریِ مهمان‌کُش) بزودی در تلگرام، مانند سابق، برقرار می‌شود. دوستانی که در چند ماهِ اخیر در روبیکا نیز در این کلاس‌ها شرکت داشتند، برای انتقال از روبیکا به گروه‌های تلگرام به »ادمین طوبیٰ« پیام دهند. @PanevisDotCom