طالقانیها

بنام خدا همشهریان جان، همراهان گرامی سلام یادها و خاطره ها روز شمار یک خانواده طالقانی قبل از سال 1357 پرچین 3 منطقه کوهستانی خُل دره با ارتفاع تقریبی 1800 دارای شیب تقریبی 70 درجه هست با زمینی شنزار که عبور و مرور در آن بسیار دشوار میباشد. اما قسمتی از آن نزدیک دامنه بواسطه چشمه های آبی که وجود داشت با درختانی از گردو و بوته‌های خاردار احاطه شده بود و همانند بیشه ای خودنمایی میکرد، (واکنون نیز بواسطه رطوبت زمین آثاری از آن مشهود است) این بیشه می‌توانست محل زندگی یا مخفیگاه جانوران وحشی باشد،، لذا از همان ابتدا پدر سفارش وتاکید کردند که مواظب باشم و از ایشان زیاد دور نشوم، من نیز بجهت ترسی که داشتم از پدر دور نمیشدم. آقاجان مشغول کار بودند، من همزمان با بازی گوشی چگونگی کار را تماشا میکردم، میدیدم بعضی بوته ها را پس از کنار زدن خاک و ماسه با کَلند از ریشه میکنند و بعضیها را هم با خجره از ساقه قطع میکنند، پرسیدم: #آقجان چیبه بعضیان ریشه دَ در میوری و بعضیان دی شاخه ر میزنی# ایشان گفتند: #ایننی که ریشه دَ درمیورم وقتی باغی دُور نمور خاکی میان فرو کنیم ریشه میدونه، باغ رَ کِه او همیدیم رطوبت به اینن دی میرسه اونوقت خودش پرچین دائمی میگرده، اُن شاخاندی دیمینیم قدیمی پِرچینی میان# یک ساعتی گذشته بود که دیدم تلی بزرگ از بوته ها کنده شده آقا جان گفت: # مشدی مَمَرضا سُفره رَ بیور آن چشمیه پلی یِکم ضعف دل بیگیریم، قشنگ نیه کن بین اگر اوتره یا پونا دره بیچن تا با نون و پنیر بخوریم#   بسته نان وپنیری را که مادر برایمان آماده کرده بود از خورجین خارج و در کنار آقاجان پهن کردم، پنیرخیکی مخلوط شده با دانه های معطر( زیره و هل آسیاب شده) را بر روی نان لواشی که مادر پخته بود با انگشت شست پخش میکردیم و با پونه لقمه لقمه با لذت میخوردیم، همزمان آقاجان از شیوه کار وچه نوع بوته هائی برای پرچین خوبند ویا چطوری قطع کنیم را برای من توضیح میدادند. بعد از خوردن چاشتی آقجان دعایی کرد و گفت: # الهی شُکر ، خدایا هر چی ما کِم مینیم تو زیاد کِن، رضا جان اِسَه تا من پِرچینانَ میورم رایسر تو بُشو خری هِرِکَ واز کن، ببر آن جیری صاف جا ریسمان پهن کن من بیام بارَ دِوَستَم، یادت نشو خرَ افساریش همراه دوره دِوَست # من رفتم ریسمان الاغ را باز کردم گذاشتم داخل خورجین روی الاغ، افسار حیوان را گرفته و بسمت مورد اشاره پدر که تقریبا 300 متر پایین‌تر بود روانه شدم چند باری سُر خورده و بزمین افتادم ولی بحرحال رسیدم به دامنه کوه، پس از برداشتن خورجین مانده بودم ریسمان را چگونه باید پهن کنم، بحرحال چند باری به گونه های مختلف کار را انجام دادم ولی با شک وتردید که منظور بابا چی بود وچطور ریسمان را باید پهن میکردم؟؟ دوباره شروع کردم با ریسمان ور رفتن که دولا باشد یا یک لا؟؟ پس اون چوب وسط ریسمان(چمبل)به چکار میاد؟؟! به کدام سمت باشد و....؟؟؟! آقاجان دیدند که من سردرگم هستم از دور داد زدند: #چی مینی وچه نتنستی یه ریسمان وَکشی،خودتَ خسته نکن من الان میام# اقاجان با غلطاندن و کشیدن بوته ها تمام آنها را به محل صاف انتقال دادند، البته بعلت شیب زیاد دیدم چندین بار بزمین خوردند و گاهی بوته های خاردار به بدنشان اصابت میکرد، خودشان آمدند ضمن توضیح دادن ریسمان را پهن کردند، فرمودند: #این ریسمان بلندَ تقریبا 17یا 18 مترَ اینجور باران که درازاش زیادَ و شِندرَ همدیگری میان چفت موبون، ریسمان بایستی دو لا وَکشیم با دو وِجَه فاصله (40 سانت)چنبل یه ور دُبو آن وری ریسمانم میکشیم پِلیش، بارته با چشم نصف مینی، یک متر ریسمان ول مینی، بُوتَن دیمینه طنافی سر، وقتی جِیری لقه رِ کامل کِردی ریسمان وِمیگردنی دیمنگنی زمینی ریسمانی دور و سرا میدیه لقیه سر، دوره جوری لقه ر هَمینیه ریسمانی سر وقتی کامل گردی، ریسمان میوری دیمنگنی چنبلی میان و آن یکی طنافی حلقیه دور، طنافَ یکی یکی میکشی یکم که سفت گردی ریسمان دیمنگنی کمرتی دورو دِوَرَ میکشی تا خوب سفت گرده و بار جمع کنه، قشنگ گِره میزنی که واز نِگرده، اضافه ریسمان دی بعد از اینکه خر بار کردی پی بار دیموستی که بار وِلو نُبو و حایل باشه# بعد از توضیحات بار را با مشقت فراوان بست و انداختیم روی الاغ، سپس تَنگ بار را کشیدو سایر اقدامات در زمینه استحکام و تثبیت آن بر روی حیوان را انجام داد، چوب دستی همراه را بصورت عمودی داخل بار قرار داد تا چنانچه در حرکت بار کج شد بتواند آنرا با کشش بسمت بالا یا پایین میزان نماید. البته به این علت که خار بوته ها مجددا در دستانش فرو نرود و خراش ندهد. ادامه فردا شب ساعت 9 در بیابان خار اگر در پای مجنون می‌رود جوی خون از دیده لیلی به هامون می‌رود برنمی‌گردد به ساغر می، چو شد جزو بدن کی ز خاطر یاد آن دستهای خونین می‌رود؟ گردن‌افرازی به اوج، اعتبار از عقل نیست کرسی‌دار، از ته پا زود بیرون می‌رود 👇👇👇