حافظ خوانی خصوصی

بخش بزرگی از هنر نویسندگی در این است که هر چیزی را کجا، چطور و کی بنویسیم. این همان جادوی بازآفرینی جهان با کلمات است. همان قدرتی است که چیزهای به ظاهر معمولی و پیش پا افتاده را تبدیل به اثری شگفت‌انگیز می‌کند. اولین جلسه از دوره‌ی نویسندگی "لذت‌ساختار" روز یکشنبه ساعت هفت برگزار خواهد شد دوستانی که مایل به همراهی در این دوره هستند اعلام حضور بفرمایند. ■ برای آگاهی از شرایط و ثبت‌نام به نشانی زیر پیام دهید: @alirezairanmehr ■ برای دریافت فایل‌های آموزشی و پادکست‌ها و اطلاع از دوره‌ها به کانال زیر بپیوندید: @hafezkk

شاید چیزی که بیشتر عمر از آن فرار می‌کنی همین باشد،‌ این که ببینی همه‌ی چیزهایی که به حساب اتفاق و بدبیاری می‌گذشتی فقط مجازاتی بوده است که خود بی‌آن که بدانی برای خودت تدارک دیده بودی. به زودی... @hafezkk

ممنون می‌شم این برنامه رو هم به دوستان اطلاع بدین.

لذتِ ساختار در این کارگاه مجازی و آنلاین می‌آموزیم چه طور می‌شود هر عنصر ضروری را در متن داستان سر جای خودش گذاشت؟ متن چون موجودی زنده است که اندام‌هایش با هم کار می‌کنند، در کارگاه «لذتِ ساختار» می‌آموزیم چگونه از عناصری پراکنده پیکری زنده بسازیم. [ ل/ذ\ت ِ س\ا/خ\ت/ا\ر] چه طور فکر و تجربه‌ی خود را به صورتی روایتی با کیفیت بنویسم؟ آموزش و تمرین شگردهایی برای شکل‌دادن به داستان. شناخت و ساخت نسبت‌های طلایی در متن ■ برای آگاهی از شرایط و ثبت‌نام به نشانی زیر پیام دهید: @alirezairanmehr ■ برای دریافت فایل‌های آموزشی و پادکست‌ها و اطلاع از دوره‌ها به کانال زیر بپیوندید: @hafezkk

این چند ثانیه قلبم را در هم فشرده و نیرویی گمشده را به جانم برگرداند. این پیام تصویری پدر نازنین یکی از دوستان عزیزم است که به خواست خودشان برایم فرستادند. ایشان در حال مبارزه با بیماری آلزایمر شروع به خواندن رمان حافظ خوانی خصوصی کرده‌اند. رمانی که البته خود درباره‌ی حافظه‌ی انسانی ست. همین چند کلمه از هر جایزه‌ی ملی و جهانی برایم ارزشمندتر است. @hafezkk

سرنوشت خطی مستقیم نیست! بر روی جایی چون پیشانی یا کف دست نیز نوشته نشده است. سرنوشت دایره‌ای فرضی ست که آرام به دوران می‌چرخد و تکرار می‌شود! چنان آرام که شاید حتی هیچ وقت متوجه نشویم در حال چرخیدن به دور یک نقطه هستیم. ولی وقتی در مسیر زندگی می‌بینی برای چندمین بار از کنار نقطه‌ای آشنا گذشته‌ای، می‌فهمی در حال چرخیدن به دور خودت هستی. تصور عمومی ما از گذر زمان و مسیر زندگی همچون خطی ست که از گذشته به سوی آینده کشیده شده است و ما بر روی آن پیش می‌رویم. مراحل زندگی را یک به یک طی می‌کنیم تا به فرجام آن برسیم. فقط لحظات نادری در زندگی هستند که متوجه شویم خطی که بر روی آن حرکت می‌کنیم مستقیم نیست، بلکه دایره‌ای شکل است؛ گاه با دیدن چند نشانه‌ی آشنا و یا زندگی‌هایی که به شکلی ترسناک شبیه ‌هم هستند یا آدم‌هایی که یک مسیر اشتباه و ویرانگر را بارها و بارها تکرار می‌کنند... این واقعیت پنهان آشکار می‌شود: «ما دور یک دایره می‌چرخیم و دردها و ناکامی‌های خود را تکرار می‌کنیم!» با کشف این دایره‌های مکرر اگر به اندازه‌ی کافی هوشیار باشیم خواهیم فهمید که نقاط قوت‌مان در زندگی همان چیزهایی‌ ست که پیش‌تر هم داشته‌ایم و معمولاً نیز فقط از یک یا چند نقطه ضعف آشنا شکست می‌خوریم. آنگاه می‌فهمیم هیچ چیزی در زندگی ما تازه نیست و به دور یک یا چند مرکزی ناپیدا در حال چرخیدن هستیم. این چرخش فرضی چیزی است که می‌توان آن را به طور استعاری دایره سرنوشت نامید. شکل‌های سرنوشت الگویی بسیار قدیمی دارند. برای همین خیانت، دروغ یا عشقی که در هزاران سال پیش اتفاق افتاده برای ما همچون چیزی آشنا ست. این الگویی قابل تشخیص است و درست به همین دلیل مسیر زندگی بسیاری از آدم‌ها قابل پیش‌بینی می‌شود. چون بر اساس همان نقشه‌ای عمل می‌کنند که از هزاران سال پیش وجود داشته است و فرجامی محتوم دارد. کارل گوستاو یونگ این نقشه‌ها و دایره‌های فرضی را «کهن الگو» می‌نامد. سیاه چاله‌هایی در ناخودآگاه جمعی ما که هر یک به نوعی سیاره‌وار در مدار‌ش آنقدر می‌چرخیم تا سرانجام روزی درونش سقوط کنیم. این مسیری کاملاً طبیعی ست. انگیزه و درد مشترک نوع انسان و دیگر گونه‌های هوشمند حیات است. ولی یونگ اعتبار و ارزش زندگی انسانی را به شناخت همین مسیرها و دایره‌های فرضی و بیرون جهیدن از آن می‌داند. اصلا تمدن بشری همین گونه پدید می‌آید، یعنی تلاشی خردورزانه برای ساختن مسیری تازه، مثل موجودی که می‌آموزد چگونه دانه‌های سخت را با سنگ بشکد و به جای جویدن گوشت‌خام آن را روی آتش نرم کند، یا می‌آموزد با تجسمی از زندگی در ذهن برای خود معنا و مسیر و انگیزه‌ای بادوام بسازد.   در نظر یونگ این آگاهی عمیق از خویشتن ارزشمندترین ویژگیِ انسانی ست که داریم و حتی گاه کمک می‌کند که خود را از دایره سرنوشت بیرون بکشیم. چیزی که در دیگر گونه‌های زنده به ندرت دیده می‌شود. ولی برای این دگرگونی سرنوشت نخست باید آن سیاه چاله‌هایی را بشناسیم که در ضمیر ناهوشیار، ما را در مسیری تکراری می‌چرخانند. برای همین تحلیل و تفسیر خواب‌ها از نگاه یونگ امری ضروری و حتی نوعی آموزش عمومی ست. زیرا آن نقطه‌های نامرئی که تمام عمر به دور شان می‌چرخیم بیش از هر جایی در خواب‌ها ست که آشکار و مرئی می‌شوند. رویاها خارج از کنترل ما هستند برای همین بسیار بکر و طبیعی و دست نخورده‌اند و با تحلیل‌شان به نیروهایی که مسیر سرنوشت‌مان ساخته‌اند دست می‌یابیم. رویاهایی که تکرار می‌شوند یا در بیدار به یاد می‌آوریم نشانه‌هایی ارزشمند برای درک خویشتن است، درکی که همراه با نوعی رهایی ست. این از لحظات نادر زندگی است که می‌توان از دایره‌ی سرنوشتی تکراری بیرون آمد و به مداری بزرگتر گام گذاشت. از رو ست که یونگ تحلیل برخی از خواب‌ها را چون کشف و گشودن گنج می‌داند. انکشافی که می‌تواند آدمی را اگر خود بخواهد از دردی مکرر رها سازد و تا جایی که در محدوده‌ی توانایی انسان قرار دارد او را بر دایره‌های تکراری سرنوشت خود مسلط سازد. این اتفاقی بسیار ساده و در عین حال معجزه‌آسا ست، چیزی که شاید همان معنای بودن و زندگی باشد. کارگاه تحلیل و تفسیر رویا ■ ارتباط نشانی زیر است: @alirezairanmehr ■ برای دریافت فایل‌های آموزشی و پادکست‌ها و اطلاع از دوره‌ها به کانال زیر بپیوندید: @hafezkk

می‌ترسیدم به تمامی خوشحال باشم. انگار با رها کردن خود در جذبه‌ی این شادمانی به جهانی پرتاب خواهم شد که چیزی از آن نمی‌شناسم. شاید هم می‌ترسیدم کتابی که در دست داشتم ناگهان محو شود یا حرف‌های شیرین «سالار عبدُه» واقعیت خود را از دست بدهد. فکر کردم آیا این «من» که سالار می‌گوید خود من هستم، همین «علیرضا ایرانمهر». ‌ سالار گفت:«ببین علیرضا این آقای آرتور سزِ که داستانت رو برای کتاب انتخاب کرده مقام فعلی "ملک الشعرا"ی امریکا رو دارد. تازه این که داستانت رو درست اول کتاب گذاشته خیلی مهمه. توی برگزیده‌ها معمولا بهترین داستان رو اول کتاب می‌ذارن.» ‌ بعد روی کاغذ عنوان این آقای «آرتور سز» را برایم نوشت و توی صفحه ایمیلش پیام یکی دیگر از ادیتورها را نشانم داد. کمی طول کشید تا توانستم معنای کلمات را در ذهنم به فارسی ترجمه کنم. نوشته بود:«این داستان‌ مرا به یاد آثار سینگر انداخت.» ‌ سالار گفت منظورش همان «ایزاک بشویس سینگر» برنده نوبل ۱۹۷۸ است و من دوباره دلم فرو ریخت. سینگر را از سال‌های دور دوست داشتم. برایم نوعی قله بود و بارها به هنرجویانم گفته بودم:«هر چیزی که از زیبایی یک داستان کوتاه دنبالش می‌گردین توی آثار سینگر جمع شده!» ‌ دوباره سطح جلد کتاب را با کف دستم لمس کردم. از نوعی مقوای مخملین است که شبیه‌اش را ندیده‌ام. چند ماه پیش که سالار فیلم کتاب را از نیویورک برایم فرستاد به نظرم قرمز می‌آمد. ولی حالا در نور کافه‌ای که کنار هم نشسته بودیم بنفش می‌نمود و تکه‌ای از من توی آن کتاب بود: بهترین ترجمه‌های ادبی ۲۰۲۶ آمریکا. ‌ سال‌ها پیش در سالن کنفرانس سینما ایران، دبیر و برگزار کننده همایشی بین المللی بودم با عنوان «چرا ادبیات مدرن فارسی جهانی نشد؟» ده‌ها سخنرانی انجام شد که ته همه‌شان به بن‌بستی دردناک می‌رسد: نویسنده معاصر فارسی زبان در جهان مدرن بسیار تنها ست و صدایش به جایی نمی‌رسد. کنار «سالار عبدُه» در آن صبح شگفت‌انگیز پشت میز کافه‌ای در خیابان سی‌تیر تهران بعد از سی سال نویسندگی حرفه‌ای احساس کردم به عنوان یک قصه‌نویس فارسی زبان در جهان امروز تنها نیستم. همسرم آن طرف میز نشسته بود و هیجان زده گفت:«دو نفری پرچم ادبیات ایران رو توی آمریکا بالا بردین!» ‌ سالار عبدُه  چهره‌ای سرد و جدی و نگاه تیزی دارد. باید سال‌ها با او دوستی کرده باشی تا بتوانی آتش مهر را که در دلش روشن است ببینی. او نویسنده‌ای ست که قدرت هراس‌انگیز کلمات را به شکلی عمیق می‌شناسد. خود به انگلیسی می‌نویسد و در آمریکا نویسندگی درس می‌دهد و عاشق ایران است. داستان «کرم‌ شب‌تاب» را خودش از میان داستان‌هایم انتخاب و ویرایش و ترجمه کرد،‌ داستانی که امروز در این کتاب بنفش دوست داشتنی به جهان عرضه می‌شود. ‌ @hafezkk

در کافه سی تیر

دوستان و همراه‌هانم، اولین جلسه‌ی کارگاه تحلیل و تفسیر رویا فردا برگزار می‌شود. دوستانی که مایل به شرکت در این دوره هستند فقط تا ظهر پنج شنبه فرصت ثبت‌نام دارند. با مهر علیرضا ایرانمهر راه ارتباط نشانی زیر است: @alirezairanmehr

در هر جمله‌ای که بر زبان می‌آوریم تاریخی عظیم نهفته است. واژه‌های ما حامل کل تاریخ است و هنوز در تک‌تک انسان‌ها ادامه حیات می‌دهد. با هر واژه یک تار یا پود تاریخی را در هم‌نوعان‌مان به ارتعاش در می‌آوریم. از این رو هر کلامی که بر زبان می‌آوریم تار و پود هم زبانان ما را به لرزه در می‌آورد. بعضی از اصوات ترس و وحشت، بین‌المللی هستند. جانوران اصوات ترس گونه‌های متفاوت با خود را در می‌یابند، زیرا تار و پودشان یکی ست. کارل گوستاویونگ کارگاه تحلیل و تفسیر رویا ■ ارتباط نشانی زیر است: @alirezairanmehr ■ برای دریافت فایل‌های آموزشی و پادکست‌ها و اطلاع از دوره‌ها به کانال زیر بپیوندید: @hafezkk

زنان بعد از چهل سالگی رفته رفته به مردانگی خود پی می‌برند، و مردان به زنانگی خود واقف می‌شوند. کارگاه تحلیل و تفسیر رویا @hafezkk

گفتگوی مفصل درباره‌ی خیال، تاریخ، واقعیت و رمان. @hafezkk

ما معمولاً برای این با دیگران حرف نمی‌زنیم که بگویند چرا این کار را کردی یا باید آن کار دیگر را می‌کردی! ما بیشتر حرف می‌زنیم تا درک شویم. حرف می‌زنیم تا کسی شاید چیزهایی را که نمی‌توانیم بگوییم بفهمد. از میان حرف‌های بریده بریده و بی‌ربط و جمله‌هایی که هیچ کدام نتوانسته‌اند منظور واقعی‌مان را بیان کنند ما را بفهمد. ولی آنچه در گفتگو با بیشتر آدم‌ها دریافت می‌کنیم مقایسه یا دلیل است، نوعی محاکمه‌ی پنهان. در بدترین حالت نیز ترحمی که خودخواهی شنونده پشت آن پنهان شده است. این شاید بزرگترین دلایل تنهایی و آدم‌ها باشد، دلیل سکوت یا پرحرفی‌های آزرنده‌ای که بخش دردناکی از ما را پشت خود پنهان می‌کند. در رویاها نیز گفتگویی پنهان جریان دارد. حرف‌هایی که ناخودآگاه ما به زبان رویا می‌گوید تا خودآگاه ما در بیداری بتواند آن را درک کند. نیازی نیست وقتی از خواب بیدار شدیم به جان زندگی خود بیفتیم و آن را زیر و رو کنیم. گاه دلیل واقعی دیدن رویا فقط درک عمیق‌تر خویشتن است. خویشتنی که در درونت دردمند است و دست و پا می‌زند که فهمیده شود. اینکه در میان آدم‌های اطراف‌مان تنها و درک نشده باشیم دردناک است. ولی درد بزرگتر زمانی‌ست که درون خویشتن تنها می‌مانیم، درک نشده و بیگانه و دشمن‌خو با خویش باقی بمانیم. انگار بخشی از ما همیشه با تحقیر به بخشی دیگر نگاه می‌کند یا حتی میل انتقام گرفتن از خود ما را دارد. فرایند تحلیل و تفسیر رویا تلاشی برای رسیدن به نوعی درک است. همچون گفتگویی پر از جمله‌های بریده بریده و نامفهوم که شنونده‌ات معنای عمیق و واقعی آن را می‌فهمد. درست و بی‌محاکمه می‌فهمد. رسیدن به نوعی همدلی ساده با خویشتن. گاه نیز با همان فهمیدن خیلی از دردهای مکتوم درمان می‌شوند، راه‌هایی بسته گشوده و آرامش گمشده‌ باز می‌گردد. اهمیت تحلیل و تفسیر خواب‌ در همین است. زیرا رویاها نه دروغ می‌گویند و نه بی‌دلیل ظاهر می‌شوند. رویا فقط پاره‌ای دیگر از خود ما ست که به زبان خودش حرف‌هایی برای درک شدن و فهمیدن در بیداری دارد. با شرمساری، بعد از شروع کارگاهِ تحلیل و تفسیر رویا، امکان پذیریش همراهان تازه را در دوره نداریم. راه ارتباط نشانی زیر است: @alirezairanmehr ■ برای دریافت فایل‌های آموزشی و پادکست‌ها و اطلاع از دوره‌ها به کانال زیر بپیوندید: @hafezkk

اگر جسمی خارجی وارد بدنتان شود طبیعتِ بدن سپاهی از سلول‌های مخصوص برای جذب و هضم آن گسیل می‌کند. روان و ناخودآگاه نیز چنین است. ولی اگر در خودآگاه و یا ناخودآگاه نتوانیم مسئله‌ای را جذب کنیم، تبدیل به جسمی بیگانه می‌شود. آبسه در ناخودآگاه تشکیل می‌دهد. چیزی شبیه همان فرایند چرک کردن که در بدن صورت می‌گیرد. در این لحظه است که ما رویا می‌بینیم. رویا تلاشی ست برای واداشتن ذهن به جذب چیزهایی که هنوز هضم نشده‌اند، تلاشی است برای التیام یافتن. کارل گوستاو یونگ ■ کارگاه تحلیل و تفسیر رویا ■ برای شرکت در دوره‌ها به این نشانی پیام دهید: @alirezairanmehr ■ برای دریافت فایل‌های آموزشی و پادکست‌ها و اطلاع از دوره‌ها به کانال زیر بپیوندید: @hafezkk

دوشنبه ساعت چهار عصر در تالار اوستا با رمان «بی‌چهرگان» پذیرای‌تان هستم. در این نشست جمعی از دوستان به نقد و بررسی رمان می‌پردازند. سپس با شما از شرایط عجیب نوشته شدن این کتاب، ریشه‌هایی که در جان و خاطراتم دارد و منابع تاریخی آن خواهم گفت و به پرسش‌ها پاسخ می‌دهم. با مهر علیرضا ایرانمهر @hafezkk

زمان در رویا چه تفاوتی با جهان بیداری دارد؟ چرا برخی ادعا می‌کنند وقایعی را پیش از آن که اتفاق افتاده باشد در خواب دیده‌اند؟ آیا رویاها می‌توانند چیزهایی را در فراسوی زمان حال نشان دهند؟ آیا رویاها دقیقاً یک واقعه‌ی مشخص را در آینده نشان می‌دهند یا آن را به زبان رمزگانِ نشانه‌ها درمی‌آورند؟ چگونه می‌شود معنای نشانه‌های ظاهر شده در خواب‌ها را دریافت؟ کارگاه تحلیل و تفسیر رویا ■ برای شرکت در دوره‌ها به این نشانی پیام دهید: @alirezairanmehr ■ برای دریافت فایل‌های آموزشی و پادکست‌ها و اطلاع از دوره‌ها به کانال زیر بپیوندید: @hafezkk