حافظ خوانی خصوصی

می‌ترسیدم به تمامی خوشحال باشم. انگار با رها کردن خود در جذبه‌ی این شادمانی به جهانی پرتاب خواهم شد که چیزی از آن نمی‌شناسم. شاید هم می‌ترسیدم کتابی که در دست داشتم ناگهان محو شود یا حرف‌های شیرین «سالار عبدُه» واقعیت خود را از دست بدهد. فکر کردم آیا این «من» که سالار می‌گوید خود من هستم، همین «علیرضا ایرانمهر». ‌ سالار گفت:«ببین علیرضا این آقای آرتور سزِ که داستانت رو برای کتاب انتخاب کرده مقام فعلی "ملک الشعرا"ی امریکا رو دارد. تازه این که داستانت رو درست اول کتاب گذاشته خیلی مهمه. توی برگزیده‌ها معمولا بهترین داستان رو اول کتاب می‌ذارن.» ‌ بعد روی کاغذ عنوان این آقای «آرتور سز» را برایم نوشت و توی صفحه ایمیلش پیام یکی دیگر از ادیتورها را نشانم داد. کمی طول کشید تا توانستم معنای کلمات را در ذهنم به فارسی ترجمه کنم. نوشته بود:«این داستان‌ مرا به یاد آثار سینگر انداخت.» ‌ سالار گفت منظورش همان «ایزاک بشویس سینگر» برنده نوبل ۱۹۷۸ است و من دوباره دلم فرو ریخت. سینگر را از سال‌های دور دوست داشتم. برایم نوعی قله بود و بارها به هنرجویانم گفته بودم:«هر چیزی که از زیبایی یک داستان کوتاه دنبالش می‌گردین توی آثار سینگر جمع شده!» ‌ دوباره سطح جلد کتاب را با کف دستم لمس کردم. از نوعی مقوای مخملین است که شبیه‌اش را ندیده‌ام. چند ماه پیش که سالار فیلم کتاب را از نیویورک برایم فرستاد به نظرم قرمز می‌آمد. ولی حالا در نور کافه‌ای که کنار هم نشسته بودیم بنفش می‌نمود و تکه‌ای از من توی آن کتاب بود: بهترین ترجمه‌های ادبی ۲۰۲۶ آمریکا. ‌ سال‌ها پیش در سالن کنفرانس سینما ایران، دبیر و برگزار کننده همایشی بین المللی بودم با عنوان «چرا ادبیات مدرن فارسی جهانی نشد؟» ده‌ها سخنرانی انجام شد که ته همه‌شان به بن‌بستی دردناک می‌رسد: نویسنده معاصر فارسی زبان در جهان مدرن بسیار تنها ست و صدایش به جایی نمی‌رسد. کنار «سالار عبدُه» در آن صبح شگفت‌انگیز پشت میز کافه‌ای در خیابان سی‌تیر تهران بعد از سی سال نویسندگی حرفه‌ای احساس کردم به عنوان یک قصه‌نویس فارسی زبان در جهان امروز تنها نیستم. همسرم آن طرف میز نشسته بود و هیجان زده گفت:«دو نفری پرچم ادبیات ایران رو توی آمریکا بالا بردین!» ‌ سالار عبدُه  چهره‌ای سرد و جدی و نگاه تیزی دارد. باید سال‌ها با او دوستی کرده باشی تا بتوانی آتش مهر را که در دلش روشن است ببینی. او نویسنده‌ای ست که قدرت هراس‌انگیز کلمات را به شکلی عمیق می‌شناسد. خود به انگلیسی می‌نویسد و در آمریکا نویسندگی درس می‌دهد و عاشق ایران است. داستان «کرم‌ شب‌تاب» را خودش از میان داستان‌هایم انتخاب و ویرایش و ترجمه کرد،‌ داستانی که امروز در این کتاب بنفش دوست داشتنی به جهان عرضه می‌شود. ‌ @hafezkk