my soul...

طول‌می‌کشد بفهمی کسی که مدت‌ها به نقطه‌ای زل می‌زند و سکوت می‌کند، غمگین‌تر از کسی است که گریه می‌کند.

از درد هایش چیزی نمی‌گفت؛ و من می‌دانستم کارد، وقتی به استخوان می‌رسد آدم را لال می‌کند...

ناگهان میل شدیدی به خزیدن توی تخت‌خواب، پنهان شدن از همه‌کس و همه‌چیز، و تا ابد خوابیدن، بر من غلبه کرد.

سپس به همان چیزی که بودم برگشتم؛ یک سکوت طولانی، اجتناب از گفتگو و میل به تنهایی...

خندیدم تا وانمود کنم حالم خوبه گریه کردم تا سبک شم به خواب پناه بردم تا از رنجام بگذرم.اما بارِ غم همچنان داره رو قلب من سنگینی میکنه.

از یجایی به بعد ترجیح دادم تو ذهن همه مقصر باشم تا اینکه قانع‌شون کنم.

‏تکراری ترین باگ انسان؟ -باور کردن ادما..

انسان می‌تواند هم‌‌زمان که دارد برای زندگی تلاش می‌کند و می‌‌جنگد، به رفتن و گم و گور شدن هم فکر کند.

میان انسان‌ها گشتم چیزی جز تظاهر به آنچه نیستند، ندیدم!

کسی چه می‌دانست که ما چندبار تلاش کردیم روحمان را زیبا نگه داریم، وقتی که جهان فقط به ما زخم می‌زد.

خودت رو جایی خرج کن که بیارزه وقتی میگم خودت یعنی: وقتت، انرژیت، احساساتت چون همه لیاقت انرژی شما رو ندارن.

یه وقتایی حس میکنم بیشتر از سنمون دیديم بیشتر از عمرمون شکستيم بیشتر از اون که باید ، فکر کرديم حرص خورديم، تلاش كرديم، ساختيم زود بزرگ شديم و خیلی زود داريم پیر میشيم...

واقعیت زندگیم رو بخوام شرح بدم اینجوریه که آهنگا قفلی نیستن، فیلم و سریالا حوصله سربرن، آدما به شدت مسخرن، فُحشا حق مطلبو ادا نمیکنن، خونه دلگیره، بیرون زیادی شلوغه، دیگه با هیچی حال نمیکنم.

‏گاهی ادامه دادن، تنها ادامه دادن، کاری است مافوق قدرت انسان.

ما فقط آرزو کردیم که بزرگ شیم، چه می‌دونستیم قراره اینطوری بشه!

‏اگر بدونید بعضی آدما فقط با یه «نخ» به این دنیا وصل هستن، نه کسی رو آزار می دید، نه قضاوت می کنید، نه چوب لا چرخ بقیه می ذارید،نه با روح و روان کسی بازی می کنید! واقعا خیلی‌ها لبه پرتگاهن و فقط یه هُل نیاز دارن برای سقوط!

دلم می‌خواد مغزم رو از سرم در بیارمو بزارم جلوم، براش یه لیوان چایی بریزم و بگم: عزیزم میشه انقدر به همه چیز فکر نکنی؟ میشه بیخیالش بشی چون واقعا داری نابودم میکنی.