روح هزاران زن در یک بدن

احتمالا بدنم را برای تو آفریدند. برای زخمی که تو بودی و پیش از من بود. مرا آفریدند تا زخم تو زمینی برای زیستن داشته باشد. و غروب‌ها، کسی باشد که به یاد بیاورد تو بسیار غمگینی. و شب‌ها کسی باشد که بسیار به تو فکر کند، و به انتهای تاریکی قلب خودش برود، و کودک بی‌همبازی ظهر تابستان کوچه باشد. تو پیش از من بوده‌ای. آدم‌های بسیاری تو را گریسته‌اند. نصرت تو را شعر کرده: به سوگواری مویت سلام بر غم باد. همینگ‌وی تو را داستان کرده: می‌نوشم به سلامتی تو و زخم‌هایت. داوود نبی تو را آواز خوانده. تو همیشه بوده‌ای، اما آیا هرگز کسی مثل من بیابانی برای رقص بوته‌های خار تنهاییت بوده؟ ای ابتلای خوشایند دائم من، که از تو گریختن به گریختن ماهی قرمز از تنگ شبیه بود و بی‌قرارم کرد، حالا که ترکم کرده‌ای خوشحالی؟ مرا، اعتیاد مهیبت را، سلول بیمار گوشه‌ی قلبت را. و شب‌ها که برایت شعر نمی‌خوانم، دلت برای اندوهم تنگ نمی‌شود؟ روی دست دنیا مانده‌ام. درخت نیمه‌خشک کویرم، نه به کار هیزم‌شدن می‌آیم و نه دوباره سبز خواهم‌شد. کاش می‌شد بگویم بیا روی شاخه‌هایم لانه بساز، اما آدم کسی را که دوست دارد به جهنم دعوت نمی‌کند. خوب است که فراموشم کرده‌ای، حالا می‌توانم قبل از خواب به ستاره‌ای مرده نگاه کنم و بگویم سلام منِ دیروز، خوشبینی کودکانه‌ام بالاخره تمام شد، حالا می‌توانی بخوابی. جهان از صدا خالی است. باد لای برگهای درخت حیاط می‌پیچد. گربه‌‌ی سالمند حیاط روی پایم خوابیده. این شمایل تنهایی من است. می‌بینی؟ جای تو اصلا اینجا خالی نیست. همین. @hamid59salimi

بهم گفت:« تو انسانی، از اینکه باهات مثل یه شئ رفتار بشه، آسیب می‌بینی، اذیت می‌شی، ناراحت می شی، دردت میاد. :)

می‌گه می‌رن آدما! کجا می‌رن؟! من می‌رم. می‌رم جایی که وقتی خودم رو گم می‌کنم اونجا سر و کله ام پیدا می‌شه. +بهش فکر کن، رفتی حافظیه، بوی بارون میاد، سر قبر حافظ می‌شینی و می‌گی:«منم همینطور حافظ منم نمی‌دونم چه‌گونه شاد شود اندرون غمگینم به اختیار، که از اختیار بیرون است.» از اون طرف شجریان عزیزم می‌خونه و تو هم بغل دستت سه چهار تا کتاب شعر گذاشتی. _خب اونجا پیدا می‌شی؟! +اونجا به اختیار گم می‌شم تو چیزایی که قرار بود باهاشون پیدا بشم و راستش هیچوقت انقدر از گم شدن خوشم نیومده بود. :) (مکالمات من با من) ح‌ا

خلاصه اینکه بارها بهش گوش دادم، چشمام رو بستم و به خودم گفتم چیزی ننویس، فقط احساسش کن… غم، شادی و تمنا کردنش رو احساس کن. اما این احساس اونقدر عزیز بود که نشد، هرچند زور نوشتن همیشه از نخواستن من بیشتره… یادم اومد اگه هنوز آروم تر نفس می‌کشم برای شعر خوندن و چند خطی نوشتنه. ح‌ا

عادت کن بسوزانی ام…

زندانی ام کن در دستانت که پیوسته از آن آفتاب می‌ریزد

دل گمراه من چه خواهد كرد با بهارى كه مي‌رسد از راه؟ يا نيازى كه رنگ مى‌گيرد در تن شاخه هاى خشك و سياه -فروغ فرخزاد