روح هزاران زن در یک بدن

دل گمراه من چه خواهد كرد با بهارى كه مي‌رسد از راه؟ يا نيازى كه رنگ مى‌گيرد در تن شاخه هاى خشك و سياه -فروغ فرخزاد

از ظهر حالم خوب نبود و توی خودم می‌پیچیدم، منتظر بودم حالم خوب بشه و بازم کتاب دیوانت رو بگیرم دستم و خودم رو توی خط به خط زندگی نامه و اشعارت پیدا کنم.

درود بر تو فروغ

شاعر بودن یعنی انسان بودن.

شعر برای او همه زندگی بود، همه‌ی لحظه‌های زندگی لحظه هایی شاعرانه بودند برای او: «به یک چیز دیگر هم معتقدم و آن «شاعر بودن» در تمام زندگی است.

آدمی در عالم خاکی نمی‌آید به دست عالمی دیگر بباید ساخت و از نو آدمی

چند روز پیش این لحظه کاری کرد که من بتونم درد ها و رنجش های پر وزن دلم رو سبک تر احساس کنم، اونقدر سبک و رها که مرز بودنم توی نیستی حل می‌شد، توی احساس سبک وجود نداشتن و تحمل نکردن وزن سنگینت و قدم‌هات روی زمین… یه چیزی ته دلم بود که انگار ذوق من از دیدن کتابا، قاب عکسا، کارت پستال و پاکت نامه ها با ذوق شنیدن نگین برای این آهنگ ترکیب شده بود. انگار نگین کنارم ایستاده بود و لبخند می‌زد و مثل همیشه از ذوق داشت می‌گفت: الهی من بمیرم برای این آهنگ. اون لحظه فقط یک زمان نبود، یک پناه بود.. آخ چه احساسی بود… دلم براش تنگ می‌شه.

چند روز پیش توی کتابخونه چقدر احساس بی‌کرانه ای داشتم، بهش فکر می‌کنم. وقتی برگشتم خونه توی دفترم و گوشیم نوشتمش