روح هزاران زن در یک بدن

خواستم قصه‌ باشم برای درمان بی‌خوابی‌ شبانه‌ات، غم راوی‌ام شد. خواستم شعر مورد علاقه‌ات باشم، اندوه قافیه‌ام شد. خواستم آتش باشم تا سرمای خاطرات، مغز استخوانت را نسوزاند؛ اما هیزم‌ من از جنس ملال بود. پس ابر شدم. ابر شدم و تو از گوشه‌ی چشمم باریدی.

اگه اشک چشمم شراب می‌شد، اگه جوونیم تباه می‌شد، باز هم دوستت داشتم.

And love stay blind, seen that from start When I gave yuh mi blinded heart :)

چه می‌شد اگر‌ پهلوی تو بودم. دلم می‌خواهد در این زمانی که شب بی رحم تر از همیشه بر من می‌بارد و جانم، بی پناهی خویش را نمی‌فهمد پهلوی تو باشم. طبیب من باشی و نسخه ات برای امشب نوازشی آرام و ممتد باشد بر گوشه پایین چشم هایم، با انگشتان نازنینت، آن ها که شاید خواب پوست تن مرا می‌بینند و شاید هم گرمای مرا نمی‌شناسند اما هنوز هم به یاد لمس من می‌سوزند و در سرمای فاصله، نوازش را از یاد برده اند. کاش سکوت پاسخ تمام خواهش های من نبود و آرام در گوشم زمزمه می‌کردی: آرام بگیر، عزیزِ دور من. ح‌ا.

می‌نوشمت چو چای..

صدام کن cigarettes after sex چونYou've been locked in here forever, and you just can't say goodbye

صورتم را در دست‌هايم گذاشتم و به اين فكر كردم كه نبايد بيش از حد دست و پا بزنم. دانستم كه خيلی چيزها به اختيار آدم نيست؛ زندگی خواب‌های گذشته است كه تعبير می‌شود، زندگی تاب خوردن خيال در روزهايی است كه هرگز عمرمان به آن نمی‌رسد. •عباس‌ معروفی

je t'aime Comme un fou comme un soldat Comme une star de cinema Comme un loup comme un roi Comme un homme que je ne suis pas دوستت دارم مثل یک دیوانه مثل یک سرباز مثل یک ستاره سینما مثل یک گرگ مثل یک شاه مثل یک آدمی که «من» نیستم ~ Dans cette maison de pierre Satan nous regardait danser در یک خانه ی بی مهر سنگی شیطان ، رقص مارا نگاه میکرد ~ D’accord, la petite fille En moi souvent te réclamait قبول، دخترک درونم همواره تو را میخواهد

گفتم دوست داشتنت نجاتم می‌دهد، شاعرم کرد اما شعرهای من همه بوی اندوه می‌دهند. هر بار که نامت را نوشتم، قلبم آرام‌تر نشد، تنها تپش‌هایش شکسته‌تر شدند و کاغذها گورستانِ تپش‌های شکسته‌ام شدند. من شاعر شدم، نه از شوق، از اندوه و زخمی که دهان باز می‌کرد و هیچ پناهی جز کلمات نداشت تو نوری بودی، عزیزکم؟ نمی‌دانم… دوست داشتنت که مثل نوری بود که از دور می‌درخشید و هرچه به سویش دویدم، سایه‌های تنهایی‌ام عمیق تر چنگالش را در استخون های قلبم فرو کرد. عزیزدلم، اگر شاعری تقدیر من بود، تو تنها مرثیه‌ی جاودانه‌اش شدی. ح‌ا