مردی نشسته در ایوان؛

آیدی‌های اینستاگرام خود را بفرستید. http://t.me/HidenChat_Bot?start=840793562

اینستاگرام دارید؟ اهل ریلز فرستادن هم هستید؟😄

تو فکر نمی‌کنی ما همدیگر را، جایی دیگر دیده باشیم؟ جایی در موسیقی!؟

بی‌آن‌که بدانید، بی‌آن‌که از من خواسته باشید، بی‌آن‌که صدایِ من خوب باشد، برای شما آواز خوانده بودم و وسطِ آواز بی‌آن‌که بدانم چرا، زده بودم زیرِ گریه! شهرام شیدایی

هیچ‌کس رنج شما را نمی‌فهمد، مگر خودِ شما.

‌مردان احمقِ رمانتیکی که با وسواس به گلدان‌های خانه می‌رسند، حرفه‌ای آشپزی می‌کنند و ساعت ها در مورد ترکیب‌های مختلف قهوه حرف می‌زند. همان‌هایی که در چند سال گذشته ظاهر شان تغییر نکرده و به مُد اهمیت نمی‌دهند، همان‌هایی که سردند، مدل موهای‌شان تکان نمی‌خورد، مارک عطر تلخ شان عوض نمی‌شود‌. مردهایی که در مهمانی‌ها ساکت‌اند و هیچ‌وقت جشن تولد نمی‌گیرند. همان‌هایی که اگر آدرس کافه‌های دنج را بپرسی همیشه نمی‌دانند، مردهایی که بی‌دلیل مهربانند و اگر پای صحبت‌های شان بنشینی با قصه های شان آرام‌ات می‌کنند. همان خونسردها که انگار روی تمام آتش‌های دنیا، آب ریخته اند! همان‌هایی که زیاد از خودشان نمی‌گویند، همان ها که از یک روز به بعد هیچ عکسی از خودشان نمی‌گیرند، زیاد شعر می‌خوانند و با تمام فیلم‌ها و آهنگ‌های قدیمی دنیا بغض می‌کنند. این‌ها احمقِ رمانتیک نیستند، تنهایی کشیده اند اما وفادارند.

یادآوری: بیهوده نباشیم و بی‌جا مصرف نشویم!

بوسه، در نقاشی‌های پابلو پیکاسو نه لطیف است. نه بی‌نقص. و نه آن‌طور که معمولاً عشق را می‌بینیم، رمانتیک. بوسه‌های پیکاسو خام، دگرگون‌شده و پرتنش‌اند؛ دو چهره که در هم ذوب می‌شوند، چشم‌هایی گشوده، خطوطی تیز و احساسی که از زیبایی بلندتر فریاد می‌زند. او عشق را آن‌گونه نقاشی کرد که اغلب احساس می‌شود: آشفته، تسخیرکننده و کمی دیوانه‌وار.