من!

و این تصویر. شما بخونید.

دوستت دارم باید در چشمان نگریست، یا در گوش‌ها گفت؟ جنبش انگشتانت که به روی هم انباشته شده بود و مروارید چشمانت دلیل بود؟ در عصر یک پاییز در اتوبوس بودیم دورمان دیوار شیشه‌ای سبز سبزی شیشه‌ها، زرد پاییز را سبز خرم کرده بود از سبزی برگ‌ها بهار به اتوبوس نشست بیرون خزان در کار بود نمی‌دانستم در بهار درون باید گفت؟ یا در خزان برون؟ من و بهار پیاده شدیم بهار در خیابان محو شد پاییز در کنارم راه می‌آمد. __احمدرضا احمدی

خداروشکر که آدم‌ها خیال می‌کنن، تصویر می‌سازن و گاهی ‌می‌نویسن تا ما بخونیم.

این شعر رو می‌تونم تا آخر عمر بخونم و هر سری به وجد بیام.

و اگر چیزی بماند برجا غیرِ باد، جزیزه‌ای، دریایی تاریکی مطمئن‌ام که ‌همان‌جا خواهی بود لنگری انداخته پایی، قدمی بر شن گذاشته هیزمی انباشته زیر هیزم‌ِ تَر اخگری انداخته و بعد، خودِ دل‌نگرانی شده منتظرِ شعله‌ی مردد مانده نخستین کلام پس از سکوتی دیرین پای دنیایی که دیگر نیست، نخستین آتش زبانه می‌گیرد. __ایو بونفوآ

این تصویر که یه نفر با تمام توان فرار می‌کنه تا خودش رو زندونی کنه، هم‌زمان یه زندان‌بان(خودش) می‌خواد آزادش کنه ولی اون کلید رو ازش چنگ می‌زنه و قورتش می‌ده، برام آشنا شده.

این کتاب خیلی آرومه. به‌نظرم ایشون نیازه:

خیلی راغبم از خدایانی که احتمالا وجود دارند، خواهش کنم، اینجا از من مثل محتوای گاوصندوق حفاظت کرده و در برابر آسیب‌ها و لحظه‌های خوشبختی زندگی حمایت کنند. :) __دلواپسی🌱/ فرناندو پسوا

من جانب دیگران را می‌گیرم __فقیرترین‌ها‌یی که تنها خودشان را دارند، رؤیایشان را می‌توانند برای خود تعریف کنند، و تنها از عهده‌ی کاری برمی‌آیند که شعر تسلیم‌شان کند. جانب بیچاره‌های فلک‌زده‌ای که بی‌هیچ منبعی جز روح‌شان با خفگی می‌میرند، چرا که هستند... __دلواپسی🌱/ فرناندو پسوا

من در این خانه به گمنامی غمناک علف نزدیکم من صدای نفس باغچه را می‌شنوم و صدای سرفه‌ی روشنی از پشت درخت عطسه‌ی آب از هر رخنه‌ی سنگ چکچک چلچله از سقف بهار و صدای پاک پوست انداختن مبهم عشق. __سهراب

مدتیه از بین رفتارهای مزخرف ادم‌ها بیش از همه خصلت خودشیفتگی رو مخمه، افتخار به چیزهایی که هیچ نقشی واسشون نداشتن. به نظرم اگه یکی بخواد به چیزی تو زندگیش بباله یه دوست خوبه. که خیلی هم کم پیدا می‌شه.

نفسم آرام شده. قلبم تند نمی‌زند. خودم شده‌ام. چشم‌هام رو دوست دارم. دست‌هام رو دوست دارم. دهانم را اما از همه‌ی این‌ها بیش‌تر دوست دارم. چون هیچ‌وقت باز نمی‌شود. __من، شماره سه🫂/ عطیه عطارزاده

یک تکه زغال بیرون کشید. فرو کرد توی سوراخ وسط تکه چوب. : بیا... هرچی تو دلت هست بکش روی این دیوار. بلد نبودم. زغال را گذاشت کف دستم. نمی‌توانستم بکشم آن چیزی را که توی سرم بود. نوک زغال را گذاشتم روی دیوار. می‌خواستم خودم را بکشم. بلد نبودم. یک خط کشیدم. نگاهش کردم. بلد نبودم. سر تکان دادم. : یه روز یه نقاشی می‌خواست اژدها بکشه. بلد نبود. فکر می‌کرد باید اژدها ببینه تا بتونه اژدها بکشه. تمام عمر صبر کرد تا اژدها ببینه. بلاخره یه روز اژدها از دست نقاش خسته شد. رفت پشت پنجره‌ی اتاقش. گفت ایناهاشم. این‌جام. حالا من رو بکش. نقاشه از ترس مُرد. __من، شماره سه🫂/ عطیه عطارزاده