من!

بدترین چیز خانه‌ی خانم تاج موش‌هاش نبود. مستراحش بود که هیچ‌وقت خالی نمی‌شد. آن‌قدر بوی گند می‌داد که حتی در اتاق زیرشیروانی دل آدم را به هم می‌زد‌. همیشه یک مشت دختر و پسر سیاه‌سوخته‌ی قد و نیم‌قد دورتادورش  صف بسته بودند و نوبتی می‌شاشیدند. سمسار می‌گوید آدم باهوش توی خلا هم یاد می‌گیرد. من باهوشم. حتی توی آن یتیم‌خانه‌ی کثافت هم یاد گرفتم. پس باهوشم. اولیش این‌که شب‌ها بیدار بخوابم. توی تاریکی همیشه اتفاقات بد می‌افتد. بیدار خوابیدن را از گربه‌ی سیاه زیرشیروانی یاد گرفتم. چاق بود و از دست بچه‌هایی که دُمش را کنده بودند می‌چپید توی سوراخِ سیاهِ بخاری. از ترس جانش بیدار می‌خوابید. گوشش با کوچک‌ترین صدا تکان می‌خورد. شب‌ها می‌رفتم پیشش‌. بغلش می‌کردم تا گرم بشوم. بعد دوتایی تا صبح بیدار می‌خوابیدیم. دومیش این‌که شاشیدن جواب شاشیدن نیست. یک‌بار پسری از من پرسید «تشنته؟» کله‌ی گنده‌طاسی داشت با یک سالک سفید وسطش. چرا می‌بایست وسط مستراح  به فکر تشنگی من می‌افتاد؟ جلوِ همه شلوارش را کشید پایین و به من شاشید. تکان نخوردم. هر کسِ دیگری بود می‌زدش اما من نه. فقط نگاهش کردم. همان‌طور که به خانم تاج نگاه کردم. شکل آن سگی که جلوِ خانه‌مان می‌بستیم. به مردهایی که برای زن‌ها شاخ‌وشانه می‌کشیدند فقط نگاه می‌کرد. هیچ‌کاری نکردم. هیچ‌چیزی نگفتم. به خودم گفتم سگ باش. نگاهش کردم. مثل سگ. آن‌قدر تا خنده‌اش ماسید. شلوارش را کشید بالا و رفت. __من، شماره سه🫂/ عطیه عطارزاده

آسمان آبی‌ست، گاه سفید، گاهی آن‌قدر سیاه که چند چراغ کم‌سو و یک گردالی از آن می‌ماند. دریا یک‌وقت‌هایی نامهربان است، اما همیشه سهم خودش را از آن گردالی دارد و می‌بالد. کویر، همیشه شن دارد. آن‌قدر که حتی اگر لخت هم باشی، چند هفته بعد، توی تک‌تک لباس‌هایت دانه‌های شن جا خوش کرده‌اند. درخت‌ها، همیشه ایستاده‌اند. می‌دانند چه چیزهایی را پنهان کنند و نشانمان ندهند. وقتی سبزند، سبزند. وقتی عریان می‌شوند، بی‌باک. همیشه هستند؛ ایستاده و استوار. و اگر نشود بمانند، یک آن می‌شکنند. باد می‌شکندشان. ما می‌شکنیمشان. فقط منم که نمی‌دانم چه دارم. دلم می‌خواهد مثل درخت‌ها یک‌جا بایستم. دودی را که از قلبم بیرون می‌زند از همه قایم کنم. بهم گفتند: تو که درخت نیستی، پا داری، برو. من رفتم. همه‌جا رفتم. جایی نمانده که نرفته باشم. حالا می‌خواهم درخت باشم. یک‌جا بمانم و ترک‌ترک بردارم. تاریکی‌ها را بگذارم برای خودم، همه را عاشق رنگ سبز کنم. یک کاج باشم. کسی خزانم را نبیند. آسمان گریه کند، پرنده‌ها خسته شوند، دنیا ساز خودش را بزند، و من یک‌جا ایستاده باشم. برای دل خودم، با باد برقصم. همیشه باشم. همان‌جا که ایستاده‌ام. شاید یک روز، یک آن، شکستم. ولی هنوز سبزم. تاریکی‌ها همه برای خودم. __من

فرقی نداره کجا باشی؛ خونه باشی، بیرون باشی، تنها باشی، با دوستات باشی؛ یه چیزایی میان پشت پلکات. معلوم نیست دیدیشون، ندیدیشون؛ فضایین، زمینین. میان پشت پلکات وقتی بیدار می‌خوابی؛ میان تا یادت بندازن تو یعنی جنون. تا تو هستی، جنون هم هست. جنون هرکی فرق داره. میان تا یادت بندازن، به قول «شماره سه»، یه سوراخی اون تهِ تهِ مغزت هست. شده پُر از سوسک و مارمولک، مار، مار سبز، مار آبی، یه مار سیاهِ بزرگ. تو روشون خاک می‌ریزی... اون موجودات نه گوشت‌خوارن، نه گیاه‌خوار؛ اونا خاک می‌خورن. خاک می‌خورن و کیف می‌کنن. ولی می‌دونی؟ از اون سوراخ یه وقتایی بوی کود میاد. می‌دونی بوی کود تازه یعنی چی؟ یعنی درخت‌ها هستن. درخت‌ها سبزن. درخت‌ها نفس می‌کشن. ما هستیم تا که دیوونه باشیم. ففط ما دیوونه‌ایم. مگه دیوونه بودن آسونه؟ مگه دیوونه بودن چشه؟

هی من برگشتم، به روم نیارین. و شنوای غرهام باشین همیشه. چون تنهام.

بچه‌ها، من! مدتی نیست. شاید همیشه. ممنونم. فعلا.🕊

بابالنگ دراز عزیزم؛ میخواهید سِری را که کشف کرده‌ام به شما بگویم؟ قول میدهید حمل به خودپسندی نکنید؟ «من خوشگل هستم.» باور کنید خیلی احمق بودم، با وجود اینکه سه آینه در اتاقم هست، به این مطلب پی نبرده بودم.

درمانگاه کالج ، ۴ ام آوریل - عزیزترین بابا لنگ دراز، ' دیروز عصر وقتی که هوا داشت تاریک میشد من تو تختخوابم نشسته بودم و بیرون رو نگاه میکردم، بارون میبارید و از زندگی توی یه مجتمع فوق العاده به شدت احساس کسلی میکردم، تو این حال بودم که پرستار با یه جعبه بلند سفیدی که به اسم من بود پیداش شد. پر از غنچه‌های رز صورتی بود. و بهتر از اون، یه کارت هم بود که توش یه پیام مودبانه‌ای با خط مایل و کشیده جالبی نوشته شده بود 'و نشون دهنده یه شخصیت خیلی محترم.' هزاران بار متشکرم. گل‌های تو، اولین کادوی واقعی و حقیقی بود که تو عمرم گرفته بودم. اگه میخوای بدونی که چقدر بچه‌ام باید بدونی که دراز کشیدم و گریه کردم آخه خیلی خوشحال شدم. حالا دیگه مطمئنم که نامه‌هامو میخونی، از این‌به‌بعد نامه هامو بیشتر جذاب مینویسم، اونوقت ارزششو داره که توی یه نوار قرمز بپیچی و سالم نگه شون داری؛ فقط اون یه دونه افتضاحه رو بذار کنار و بسوزونش. خیلی بدم میاد از اینکه فکر کنم دوباره اونو میخونی. ممنونم که یه سال اولی بیچاره، کج خلق و مریض رو خوشحال کردی. احتمالا تو فامیل و دوستای دوست‌داشتنی زیادی داری، برای همین نمیتونی درک کنی که چه حسی داره که بخوای تنها باشی اما من اینطوریم. خدانگهدار؛ قول میدم دیگه شکایت نکنم، آخه الان فهمیدم که تو یه شخص واقعی هستی؛ و همینطور قول میدم که دیگه تو رو با سوال‌های بیشتر اذیت نکنم. هنوزم از دخترها بدت میاد؟ ' قربانت برای همیشه 'جودی'

من.🙂‍↔️

نیمی از سنگ‌ها، صخره‌ها، کوهستان را گذاشته‌ام با دره‌هایش، پیاله‌های شیر، به خاطر پسرم نیم دیگر کوهستان، وقف باران است. دریای آبی و آرام را با فانوس روشن دریایی، می‌بخشم به همسرم شب‌های دریا را، بی‌آرام، بی‌آبی، با دلشوره‌ی فانوس دریایی به دوستان دور دوران سربازی که حالا پیر شده‌اند. رودخانه که می‌گذرد زیر پل، مال تو، دختر پوست کشیده‌ی من به استخوان بلور! که آب، پیراهنت شود، تمام تابستان. هر مزرعه و هر درخت، هر کشتزار و علف را شش دانگ به کویر بدهید به دانه های شن زیر آفتاب از صدای سه تار من بند بند پاره پاره‌های موسیقی که ریخته‌ام در شیشه‌های گلاب و گذاشته‌ام روی رف یک سهم به مثنوی مولانا، دو سهم به «نی» بدهید و می‌بخشم به پرندگان رنگ‌ها، کاشی‌ها، گنبدها به یوزپلنگانی که با من دویده‌اند غار و قندیل‌های آهک و تنهایی و بوی باغچه را به فصل‌هایی که می‌آیند                    بعد از من. __بیژن نجدی

یک روز، یک روز سرد، نفس‌ها شکل دود بود. چند پاره استخوان در کالبد یک کت قهوه‌ای کج و کوله و نحیف دویدند... و قدم به قدم همه‌چیز خاکستر شد.

این سکانس.🚶‍♀

مشتری: خدا دنیا را ظرف شش روز ساخت، شما شلوار منو شش ماه طولش دادین. خسته نشدین؟ خیاط: ولی آقای عزیز، یک نگاه به دنیا بندازید، یک نگاه هم به شلوارتون! __بکت

__🎞and justice for all  (1979)

دریا با این همه آب رودخانه با این همه آب تنگ بلور حتی با این همه آب رخصت نمی‌دهد این همه آب تا بنگریم که ماهی‌ها چگونه می‌گریند. __بیژن نجدی

و حتی نیست نیمکتی بر البرز که بنشیند گاهی ابر پس صندلی گذاشته‌ام در بالکن دست‌های باران در دستم سرد. بفرمائید بنشینید باران بالا بلند من بر سقف پشتی گذاشته‌ام، بالش، که تکیه کنی با تو هستم ابر! جناب ابر! خب! بیا حرف بزنیم. حرف بزنیم. حرف بزنیم؛ آن بالا چه می‌گذرد ابر؟ فرشتگان خوب‌اند؟ خورشید پیر شده؟ ماه چه کار می‌کند؟ سه چهار شب پیش همین طرف‌ها بود همین طرف‌ها… ابر پشتِ شاخه‌ی انجیر، در آغوش درخت حیاط من. راستی! شما هم، سنگ‌ها را، سنگ‌ها را می‌بینید ابر؟ آن سنگ‌های آسمانی و تکه‌های شهاب را؟ شاید منظومه‌ای آنجاست که شلیک می‌کند به منظومه‌ای دیگر. ستاره‌ای دیده‌اید سوگوارِ ستاره‌ها نعش ستاره‌ای در دست؟ آیا دیده‌‌اید نعش ستاره‌ای در دست؟ نه؟ اصلاً؟ هیچ؟ پس نگاه کنید به قاره‌های ما به سرنوشت خاک خواهش می‌کنم نگاه کن باران ببین با تو هستم ابر پیش از آنکه راهی سفر بشوید از رویای من تا زاگرس از دست‌هایم تا البرز… __بیژن نجدی