باگ نویس فعلی، کشاورز آینده

زندگی باعث میشه به خودت شک کنی تا ایمان بیاری که انسان جایز الخطاست و می‌تونی گاهی تو زندگیت از خط فرضی‌ای که برای خودت رسم کردی حتی به اشتباه اونورتر بری.

این پیام تا ۴۸ ساعت آینده هر چقدر ویو بخوره، به همون اندازه هفته دیگه از دم خونه خودم راه میوفتم یه مسیری رو مستقیم میگیرم راه میوفتم قدم میزنم میرم تا به یه جایی بریم. ۲ کا ویو؟ ۲ هزار قدم. بدون وقفه ویو بیشتر؟ خب آره قدم بیشتر ۱) اینجا گزارش میدم ازش ۲) ازش یه ویدیو یوتوب درست می‌کنم پ.ن: می‌خواستم سوپرایز باشه ولی اسم تمام کانالا رو چاپ میکنم، جدا جدا به یه ستونی توی شهر میچسبونم.

ماکه هیچ کاری نمیکنیم این ظرف ما چی توشو رسوب بسته که دیگه حالا ظرفیتی هم نداره...

احساس «بی‌حسی هیجانی» برخلاف ظاهرش یک دفاع فعاله. بدن برای جلوگیری از فروپاشی، شدت احساسات رو پایین می‌آره. این خاموشی، خودش یک پیام واضح داره: ظرفیت تموم شده.

حباب توانایی! خیلی وقته میخوام راجب این موضوع بنویسم ولی فرصت نمیشد. احساس میکنم خیلی از ادم هایی که حداقل من باهاشون ارتباط دارم درگیر یک بیماری به نام حباب توانایی ان ، منظورم چیه از این اصطلاح ساختگی؟ یعنی اینکه بیش از چیزی که تا به حال انجام دادن یا بودن نسبت به توانایی هاشون درآینده خوشبینن. حالا فکر کنید این وسط یه چیزی به اسم هوش مصنوعی «Chat gpt, Gemini و..» هم میاد این اختلاف توانایی رو بیشتر میکنه و درواقع این حباب رو باد میکنه. مثلا شما ازش بپرسید چطور میتونم در یک برنامه ی ۴ساله به سمت مشاور اقتصادی ترامپ در کاخ سفید برسم. میاد برای شما گام ها ومسیر رو رسم میکنه و میگه که ایول که انقدر بزرگ فکر میکنی!! یا به قول یه دوستی طرف هنوز برای خرید روزمره ی زندگیش نمیتونه مذاکره کنه، به فکر اینه چطور میتونیم داروهای تولید داخل رو صادر کنیم به کشور های حاشیه خلیج فارسی در۲۱ سالگی! خیلی وقت ها اهدافمون و خواسته هامون سرعت رشدش جلوتر از سرعت رشد خودمون ، توانایی هامون و شخصیتمون میره و این فاصله ی بین این هارو یسری چیز هامثل این هوش مصنوعی ها بیشتر هم میکنه. نتیجه میشه چی؟ میشه سرخوردگی و احساس ناتوانی کردن و درنهایت از دست دادن ارزش و انگیزه برای انجام دان کار ها واهدافی در سایز و اندازه ی خود فرد . مخالف رویا پردازی و هدف های بزرگ داشتن نیستم ولی بنظرم بهتره این هدف ها یا رویاها رو خیلی اولا تبدیلش به حباب نکنیم ودوم این که مسیر رشد اهدافمون رو حداقل با رشد خودمون متناظر کنیم.

گاهی بالغ‌ترین کار اینه که بگی: من نمی‌کشم و از یک نفر کمک بخوای

بخشش کسی، به معنای رفع مسئولیت از اون فرد یا نادیده گرفتن عواقب کارهاش نیست. بلکه به این معناست که دیگه حاضر نیستی خودت رو تا ابد به درد و خشم گذشته زنجیر کنی. بخشش یعنی قبول کنی اون اتفاق افتاده، سهم واقعی‌ات رو در تجربه‌ات ببینی و از چرخه تکرار رنج خارج بشی.

تو مغزم دقیقا همینقدر تب باز شده دارم.

حرف بزن، تنها نرو.

حمل کردن رازها فشار جسمی ایجاد می‌کنه. سکوت طولانی، شکل منحصر به‌ فردی از خستگیه که عضلات، خواب و حافظه رو آشفته می‌کنه.

رهایی از گذشته یعنی ایجاد یک آینده‌ی قابل‌زیستن، نه پاک کردن خاطرات. نمی‌شه حافظه رو پاک کرد، اما می‌شه معناهای جدیدی براش ساخت. گذشته همراه ما خواهد بود، اما دیگه اونقدر برامون آزار دهنده نیست.

تو دانشگاهی درس میخونم که متوسط IQ استادا و دانشجوهاش رو هم به عدد درجه دمای اتاق هم نمیرسه....

لطفاً جا نزن شاید هنوز طعم واقعی گرمای آفتاب رو نچشیدی🌤🍀

کاش عمل به این حرف ها مثل گفتنشون هم آسون بود

بعضی آدم‌ها به‌ جای روبرو شدن با مشکلی که دارن، ترجیح می‌دن با هزار کار بی‌هدف و هدفمند، حواس خودشون رو پرت کنن. مشغله و پُرکاری، گاهی لباس مبدلِ فرار از مواجهه‌ست.