باگ نویس فعلی، کشاورز آینده

امان از روزی که تصویر درونی هم مثل رفتار فعلی بیاد رو کف مردی و بیا درستش کن....

تغییرات پایدار معمولاً زمانی رخ می‌دن که تصویر درونی از خود، دیگه با رفتار فعلی سازگار نباشه. ذهن برای کاهش ناهماهنگی، یا رفتار رو تغییر می‌ده یا تصویر درونی رو؛ و این لحظه، همون نقطه‌ی شروع تحوله.

گاهی به‌جای «چرا این‌طوری‌ام؟»، باید بپرسی «کِی یاد گرفتم این‌طور باشم؟» سؤال دوم کمتر سرزنش‌ت می‌کنه و باهات مهربون‌تره.

شایدم توقع رنج است.

میگن کاراهایی رو بکنید که در دراز مدت تاثیرشو ببینین یعنی هیچکدوم از کارهام تا الان نباید یه نتیجه ای میدادن؟ دیگه کی؟ وقت مردنم می‌خوام نتیجه شونو ببینم؟ چیز اساسیی که توی مسیرم ندارم ارامشه....

آدم وقتی زیاد منتظر نتیجه می‌مونه، مسیرشو نمی‌بینه و فراموش می‌کنه. مقصد همیشه جذابه، ولی بخش زیادی از آرامش توی خودِ رفتنه.

«سلام بر آن‌هایی که وقتی تو را خاموش یافتند، رهایت نکردند مگر بعد از آن‌که نور و روشنایی را به تو بازگرداندند.»

رشد ، از دریچه‌ی دردی و رنجی شروع میشه که بنظرت بی‌معناست و هرروز با خودت میگی چرا این اتفاق افتاد واسه من. اما عمیق‌تر که بهش نگاه کنی چیز‌هایی رو در تو روشن کرد که هیچ اتفاقی نمیتونست.

​یکی از چیزهای جالبی که اینجا (آلمان) متوجهش شدم، «تجربه‌ی پیشرفت» بود. از وقتی اینجا ساکن شدم، مکان‌ها و امکانات علاوه بر بازسازی، واقعاً پیشرفت کردن. اینکه می‌بینی اتوبوسی که همیشه سوارش می‌شدی نو شده، بزرگ‌تر شده و امکاناتش بیشتر شده، به تو این حس رو میده که تو یه باتلاق نیستی. ​اینکه تا دیروز مجبور بودی اسم غذاهای خارجی سلف دانشگاه رو گوگل کنی تا بفهمی چی هستن، اما حالا تلویزیون‌های بزرگ گذاشتن که عکس غذای همون روز رو نشون میده؛ یعنی یه نفر داره به دغدغه‌های تو فکر می‌کنه، براش راهکار ارائه میده و مهم‌تر از همه اینکه اون راهکارها به کرسی عمل میشینن. ​نبودن تو جریانی که مدام در حال بدتر شدنه، حس جالبی بود؛ خواستم با شما به اشتراک بذارمش.

آدم بعضی اوقات میبازه، هیچی هم یاد نمیگیره. همیشه شکست پلی به سوی پیروزی نیست. شاید اصن هیچی یاد نگیری، فقط یه بازنده بودی، یه نادون.

وقتشه کم کم برم با سرمایه‌م بیزینس خودمو راه بندازم

خیلی وقت‌ها مشکلت این نیست که نمی‌دونی باید چیکار کنی؛ مشکلت اینه که جرئت نداری به کاری که می‌دونی انجامش لازمه، متعهد بمونی.

تو نباید همه چیز رو در مورد خودت بفهمی تا شروع کنی. شروع کردن خودش یکی از راه‌های فهمیدنه. بعضی جواب‌ها فقط وسط مسیر پیدا می‌شن، نه پشت میز تحلیل.

اونایی که سین زدین پنج صبحی زوال عقل در کمین است برامون

همینجوری الکی الکی یه هفته‌ست خواب به چشمون نمیاد علنآ ۳ روزه نخوابیدم، نهایت یکی دو ساعت خوابم برده باشه🤕