Saved Messages

به‌طرز وحشتناکی خونسرد و بی‌تفاوتم.گویی روحم در برکه‌ای آرام، عمیق، زیبا، بی‌احساس و سرد سکوت غل و زنجیر شده‌.

به‌طرز وحشتناکی خونسرد و بی‌تفاوتم.گویی روحم در برکه‌ای آرام، عمیق، زیبا، بی‌احساس و سرد سکوت غل و زنجیر شده‌.

ناگهان به خود آمدم و دیدم ماه‌هاست در ایستگاهی منتظر مانده‌ام که قطارش مدت‌ها پیش مسیر بی‌بازگشتی را رفته و من، هنوز بلیت آن را در دستانم مشت کرده‌ام به این امید ‌که روزی دوباره از راه برسد.

ناگهان به خود آمدم و دیدم ماه‌هاست در ایستگاهی منتظر مانده‌ام که قطارش مدت‌ها پیش مسیر بی‌بازگشتی را رفته و من، هنوز بلیتش را در دستانم مشت کرده‌ام به امید این‌که روزی دوباره از راه برسد.

‏وقتی در بستر رسانه و در فضای مونولوگ و فقدان دیالوگ، حضور وجود ندارد، انسان‌ها در مقولات و مفاهیم معنا پیدا می‌کنند و تجربه در بستر تکرار فهم می‌شود. امور در بستر تکرار، هویت و تکینگی خود را از دست می‌دهند و ما عادت می‌کنیم به تکرار و حافظه‌سازی و در نهایت تنهایی تراژیک فراگیر.

چرا وقتی تحت فشار هستی، معنای زندگی کافی نیست؟

چرا وقتی تحت فشار هستی، معنای زندگی کافی نیست؟

هولناک‌ترین بخش زندگی، پذیرفتن مرگ آدم‌هاست. جایی که به مرور، به جای خالی‌شان عادت می‌کنی و این حقیقت تلخ را می‌پذیری که زندگی بدون آن‌ها هم جریان دارد و قرار نیست دنیا صبر کند تا تو خودت را جمع و جور کنی.

یه گوشه از قلبم همیشه برای دختران و پسران میناب شکسته و مشکی باقی خواهد ماند.

من آدم دلگیری‌های کوچکی هستم که بیشتر وقت‌ها آنقدر کوچک‌اند که آدم حتی بی‌خیال به روی کسی آوردن‌شان می‌شود، ولی با این وجود و همیشه، مثل خار ریز کاکتوسی در دست آدم‌اند؛ با این‌که قرار نیست او را بکشند، ولی با این حال و همیشه به یک چیزی و جایی گیر می‌کنند و آدم باز هم دوباره و دوباره آن‌ها را حس خواهد کرد و آن‌ها را تا همیشه‌ با خودش نگه خواهد داشت. آن حس ناراحتی کوچیک بی‌مورد همیشگی و تیغ‌تیغ‌کننده‌ از جایی نامعلوم در ناکجای خانه‌های ذهن آدم، که آدم فراموش‌کار دلیلش را هم گاهی فراموش می‌کند، ولی خودش را باقی مانده، باقی خواهد گذاشت.