آغوش.

فکر می‌کنم تا همیشه نویسنده محبوبم«عباس معروفی» بمونه. تا قبل خوندن کتاب‌هاش همیشه فکر میکردم نهایت غم واسه از دست دادن عشق و نرسیدن باشه. اما این مرد به اندازه ای توی کتاب‌هاش غم رو زیبا به تصویر می‌کشه که تموم وجودم گریه می‌کنه. انقدر رک و بدون نقاب راجب غم ایران و شرایط بد حکومت توی کتاب‌هاش میگه که هزار بار دلم واسه ایران و ایرانی میسوزه. اصلا دلیل تبعیدش همین بوده، اسمش رو گذاشتن ضد حکومتی و تبعید شده. و من باور دارم که غم و غصه عباس رو مریض کرد و کشت. غم و غصه کشورش و اینکه هیچ کاری جز نوشتن نمی‌تونست بکنه. همون طور که خودش وقتی میخواست اعلام کنه که سرطان داره میگه: «سیمین دانشور به من گفت غصه یعنی سرطان! غصه نخوری یک‌وقت معروفی! و من غصه خوردم.»

آدم می‌تونه یه‌چیزی رو خیلی خیلی دوست داشته باشه، اما خودش رو ازش جدا کنه. چون می‌دونه اگه اونو نگه داره، خودش رو از دست میده.

کاش وقتی از خستگی فریاد زدم صدامو می‌شنیدی.

مادر زار می‌زد. تا آنوقت ندیده بودم کسی آنقدر بی‌تابی کند.

http://t.me/BluChtBot?start=67afab08bedfa28c8542 دخترا؛ اگه مشهد هستید و جای خوب برای لیزر سراغ دارید، آدرس یا پیجشون رو برام بفرستید لطفا. 💗

عباس معروفی میگه: همه‌چیز را مثل موهایت به باد بسپار؛ دلت را به من.

همون روز بود که حس کردم تو «خورشیدی». وقتی بین آفتاب‌گردون‌ها می‌چرخیدی و چشم‌های من برای از دست ندادن رقص موهات لحظه‌ای پلک نمی‌زد. همیشه آفتاب گردون‌ها عاشق خورشید اند. با طلوع خورشید سر بلند می‌کنند و تموم روز با برگ‌هاشون خورشید رو نوازش می‌کنند. شب وقتِ تاریکی سر خم می‌کنند و خودشون رو زنده نگه می‌دارند به امید صبح و دیدن معشوق. اون روز بود که فهمیدم آفتاب گردون‌ها عاشق خورشید اند و من عاشق تو، خورشیدِ من.

این آلبوم + این پیام رو فور کنید چنلتون عکسای موردعلاقمو ازتون فوروارد کنم*🍅

اشکالی هم نداره.

به قول بی‌تا، امیدوارم این بار انقدر با موهام خاطرات خوب بسازم که دیگه دلم نیاد کوتاه کنم. حالا کوتاه کردم چون به هرحال موها خاطرات رو ذخیره میکنن و من نیاز داشتم دوباره و تازه شروع کنم.

به نظرم آدم درست با گل‌هایی که توی قلبت هستن این کارو می‌کنه، اما آدم اشتباه لگد می‌کنه گل‌هارو، نمی‌بینه قشنگی‌های تورو، و لهت میکنه. واسه همینه بعد تموم شدن یه رابطه بد خیلی باید تلاش کنی که مراقب خودت باشی تا دوباره گل بدی.

ببخشید چرا آیندم به خودم بستگی داره؟! من حتی بلند میشم نمیتونم خودمو ثابت نگه دارم و دنیا دور سرم می‌چرخه. وا.

بذار امتحانام تموم بشه، یه‌طوری کتاب میخونم که واسه امتحانام نخونده باشم.