آرامش🍃

ولی یه وقت‌هایی آدم دلش میخواد بشینه روبه‌روی کسی از زمین و زمان گِله کنه و اون آدم فقط بگه حق داری. فقط بگه حق داری.

. در بحث‌ های بی‌فایده، نقش آدم‌های شکست‌خورده و قانع‌شده را بازی کن؛ پیروزی واقعی یعنی هرچه زودتر از یک مکالمه بی‌سرانجام بیرون بزنی. بگذار حرف آخر برای آن‌ها باشد، آرامش برای تو.

. همه آنچه بر تو گذشت، فقط خاطره نشد؛ نگاهت را عوض کرد، فهمت را عمیق تر کرد و از تو انسان کامل تری ساخت...

. هر کدام از ما چیزی را که برایش باارزش بوده از دست می‌دهد. موقعیت‌های از دست رفته، احساساتی که هرگز نمی‌توانیم دوباره به‌دست بیاوریم .... این بخشی از آن چیزی است که معنی‌اش زنده بودن است! اما درون سرمان اتاق کوچکی است که آن خاطرات را در آن نگه می‌داریم. اتاقی شبیه قفسه‌های توی این کتابخانه. و برای درک عملکردِ قلبمان باید مدام کارت‌های مرجع جدید درست کنیم. باید هر چندوقت یک‌بار چیزها را گردگیری کنیم. آن‌ها را هوا بدهیم، آب گلدان را عوض کنیم..   📚کافکا در کرانه #هاروکی_موراکامی

. پروانەها وقتی هوا بارونی و طوفانی میشه معمولن جایی پناه می گیرن و منتظر می مونن؛ قرار نیست وسط طوفان پرواز کنن! میخوام بگم: تو هم مجبور نیستی با این وضعیت الان و وسط سخت ترین روزای زندگیت،در حال پیشرفت باشی همینکه دوووم بیاری خودش دستاورد بزرگیه!

پیشنهاد کانال https://t.me/anederang

• تو فقط چند کلمه از شب گفتی! با ترجمه‌ی کامل یک فقدان تا مرز نگاهم در غبار تاریکی معنای خود را نشناسد اما... اراده‌ی صورت فلکی به تکرار سایه‌ها نبود در پیوست سپهر هنوز قطرات شبنم‌ به زبان انگور زیر گلبرگ‌هایم مست می‌شوند هنوز در مکاشفه‌ی درخت مادر پیراهن گلدارم پشت به اندوه پاشنه بلند می‌پوشد و شبیه پروانه‌‌‌ای نافرمان در حضور نور متلاشی می‌گردد می‌بینی هنوز هنوز شعری ساده‌ و بی‌قافیه‌‌‌ام در پنجمین ردیف سنبله از شناسنامه‌ی شمشاد‌ها شهریور را به ریشه می‌نشانم . . . #ویرایش‌دوم شهریوریِ نوپا . . . نام کوچکم در گروی کلمات نشسته. " نوشتن " مآوایی به امانت زیبا. تنها دارایی که برای بودن تشویقم می‌کند. جسارتی‌ باشد برای سوختنِ جای خالی‌ام. که تا ابد برای آنات برترم گریه می‌کند. آدمی دیر یا زود با تمامی چند صد استخوان تن، این حال موهوم را احساس می‌کند. آنچه بوده؛ به یقین امتداد تنهایی بوده. در مسیر فرزندی، مادری، پدری و یا همسری... زخم‌ها خوب نمی‌شوند. کارها ناتمام می‌مانند. افکار آنقدر می‌دوند که خاطر عرق می‌کند. رگبار از کانون آسیب بیرون می‌زند. تا چتر سرنوشت را خودمان بر سر بگیریم. وگرنه چتر که خودش پا ندارد. آنچه گلو را می‌خراشد. لاجرم بالا می‌رود و از چشم‌ها پایین می‌افتد. درد گلدان را می‌بوسد. شمعدانی‌ها خشک می‌شوند‌. خشک خشک. و اگر در تئاتر زندگی نقش‌ خود را نادیده و ناشنیده، بی‌وقفه خوب بازی کرده‌ایم. لابد حرمت"  بودن " در زیستن را بجا آورده‌ایم. بی‌شک زمانی که اشباع شویم و نیاز اظهار رنگ ببازد. دور می‌شویم از آنچه بوده‌ایم و نزدیک‌تر می‌شویم به آنی که هنوز شکل نگرفته‌ایم. سوزنی در پیراهن که هر روز جایی از تن را می‌گَزَد تا پای این جهان همیشه لنگ بماند. یکی می‌آید. دیگری راهی می‌شود. پرده پایین می‌افتد. صحنه‌ها و آدم‌ها عوض می‌شوند. داستان جدیدی پا می‌گیرد تا رگه‌ی شادمان حیات، هم‌چنان در ادامه‌ی خویش به تکاپو بماند . . . #هنوز #نسرین_حزمی #زادروزم‌خجسته #پنج‌از‌شهریور‌سال‌پنج @anederang

. و آمدیم...          که عاشق شویم و درگذریم          که رازِ زندگی و مرگِ آدمی، این بود #حسین_منزوی

. هیچ وزنه ای سنگین تر از بلند کردن خودت در روزهای ناامیدی نیست.

. ما واقعا هنر کرده‌بودیم... ما هنر کرده‌بودیم که با وجود زخم‌های بسیارمان، هنوز مهربان بودیم. ما هنر کرده‌بودیم که با وجود تمام دلخوری‌ها و رنج‌هایی که در ما اقامت داشت، همچنان لبخند می‌زدیم و دلمان نمی‌آمد کسی را برنجانیم و بانیِ شکستنِ هیچ دلی باشیم. ما هنر کرده‌بودیم که خودمان بغض داشتیم و برای شادی و موفقیت دیگران دعا می‌کردیم. ساده و بی‌شیله بودن هنر می‌خواست و ما از هنر لبریز بودیم، می‌خندیدیم و می‌بخشیدیم و کاری به کار هیچ‌کس نداشتیم...

. ما معمولاً زندگی را با «مقصدها» اندازه می‌گیریم؛ قبولی، شغل، ازدواج، مهاجرت، درآمد، خانه... و با خودمان فکر می‌کنیم: «اگر فقط به آن نقطه برسم، بالاخره احساس رضایت خواهم کرد.» اما واقعیت این است که بسیاری از مهم‌ترین تغییرات انسان، نه در لحظه‌ی رسیدن، بلکه در مسیر رسیدن اتفاق می‌افتند.

تاب‌آوری، صبر، انعطاف‌پذیری، تحمل ناکامی، جرأت تصمیم‌گیری، شناخت خود و توانایی مدیریت هیجان‌ها، چیزهایی نیستند که در پایان مسیر به ما هدیه داده شوند؛ آن‌ها در طول مسیر ساخته می‌شوند. گاهی چیزی که در پایان به دست می‌آوریم، در مقایسه با چیزی که در طول مسیر به آن تبدیل شده‌ایم، اهمیت کمتری دارد. شاید به همین دلیل است که بعضی آدم‌ها، حتی بعد از رسیدن به بزرگ‌ترین هدف‌هایشان، باز هم احساس خلأ می‌کنند؛چون تمام تمرکزشان روی «رسیدن» بوده، نه «شدن» رشد روانی، بیشتر از آنکه به مقصد وابسته باشد، به نحوه‌ی مواجهه‌ی ما با مسیر وابسته است. پس شاید بد نباشد هر چند وقت یک‌بار، به‌جای اینکه از خودمان بپرسیم: «چقدر تا هدفم فاصله دارم؟» یک سؤال مهم‌تر بپرسیم: «این مسیری که دارم طی می‌کنم، از من چه انسانی ساخته است؟»

✍ دکتر مانا عطاری

من همیشه خودم رو توی آهنگ‌ های بی‌کلام پیدا کردم؛آهنگ‌ های بی‌کلام همیشه بهم اجازه میدن داستان خودم رو به بهترین شکل ممکن،تجسم کنم🍃✨🥰

چه زيباست كه چون صبح پيام ظفر آريم گل سرخ، گل نور ز باغ سحر آريم چه زيباست چو خورشيد دُر افشان و درخشان ز آفاق پر ازنور، جهان را خبر آريم #فریدون_مشیری #درودها