گروه روانکاوی تداعی

سوژهٔ نارسیست ترجیح می‌دهد بمیرد، ولی به دیگری اعتبار ندهد. هربرت روزنفلد در مقاله‌ای می‌نویسد: در شدیدترین حالات نارسیسیزم، فرد می‌خواهد باور داشته باشد که زندگی‌اش را خودش به خود بخشیده و برای زنده‌ماندن و مراقبت از خود نیازی به دیگری ندارد. چنین افرادی هنگامی که با واقعیت وابستگی خود روبه‌رو می‌شوند، ممکن است چنان احساس تحقیر و شکست کنند که حتی مرگ را به پذیرش این وابستگی ترجیح دهند. گویی پذیرفتن اینکه دیگری در زندگی و رشد آنها سهم داشته، برای آن‌ها تحمل‌ناپذیر است. در رابطه با روان‌کاو، این وابستگی می‌تواند احساسات مربوط به رابطهٔ اولیه با والدین، به‌ویژه مادر را زنده کند. بیمار ممکن است بخواهد درمان را رها کند یا با خراب‌کردن موفقیت‌های حرفه‌ای و روابط شخصی خود، آنچه را به دست آورده است از بین ببرد. در برخی بیماران، آرزوی مردن و ناپدیدشدن چنان شدت می‌گیرد که مرگ به راه‌حلی آرمانی برای همهٔ مشکلات تبدیل می‌شود. روزنفلد می‌نویسد: این بیماران گاه از بی‌اثرکردن تلاش‌های روان‌کاو و بی‌ارزش‌ساختن کمک‌های او احساس برتری می‌کنند. آنها می‌کوشند آن بخش از وجودشان را که به دیگری نیاز دارد و می‌خواهد به او وابسته شود، مهار کنند. بیمار از نابودی این بخش از وجود خود برای پیروزی بر روان‌کاو استفاده می‌کند و می‌کوشد او را شکست‌خورده جلوه دهد. به این ترتیب، بخش ویرانگر شخصیت با خاموش‌نگه‌داشتن آن بخش از وجود فرد که هنوز می‌تواند عشق بورزد و به دیگری وابسته شود، قدرت خود را حفظ می‌کند. این مقاله با عنوان: «رویکردی بالینی به نظریهٔ روان‌کاوانهٔ سائق‌های زندگی و مرگ: پژوهشی دربارهٔ جنبه‌های پرخاشگرانهٔ نارسیسیزم» نوشتهٔ هربرت روزنفلد را از لینک زیر مطالعه کنید: