3imar سیمار

...

اظطراب منزلت یه

دوست قدیمی پست گذاشته بود. مدیرعامل یه شرکته ، تازه نامزد کرده و میرفت سفر اروپا منم لایک کردم، تبریک گفتم... ولی ته دلم یه‌جوری شد. نه از روی حسادت از روی ترس. ترس از اینکه نکنه من، اونقدر که باید، پیشرفت نداشتم. این ترس اسم داره: اضطراب منزلت. اضطراب منزلت اضطراب منزلت یا Status Anxiety یعنی ترس از اینکه دیگران ما رو موفق ندونن. یعنی استرس دائمی بابت اینکه در چشم جامعه، کم به‌نظر بیایم، از نظر پول، شغل، محبوبیت یا حتی ظاهر. به قول آلن دوباتن: ما بیشتر از پول، تشنه‌ی احترامیم. این اضطراب از کجا میاد؟ در جامعه‌ی مدرن موفقیت = شایستگی کامل و شکست = بی‌عرضگی پس اگه به جایگاه بالا نرسیدی، تقصیر خودته! همین منطق ظاهرا منصفانه، اما در واقع بی‌رحم، پایه‌ی اضطراب منزلته. -مقایسه دائمی (مخصوصا در شبکه‌های اجتماعی) -انتظار برای زندگی ایده‌آل -تحقیر خاموش توسط آدمای موفق‌تر همش باعث میشه ارزش خودمون رو وابسته به دیده شدن و تایید شدن بدونیم. یسری آدم‌ که فکر میکنی دارن کمکت میکنن دارن نابودت میکنن مثلا سخنرانان انگیزشی. (یکی درمیون بلاگرای اینستا) آلن دوباتن میگه: سخنرانان انگیزشی حرف‌هایی میزنن که در ظاهر دلگرم‌کنندست، ولی در عمل فقط فشار موفقیت رو بیشتر میکنن. مثل چی؟ تو پتانسیل نامحدود داری. هیچ‌کس نباید معمولی باشه. میخوای همیشه اینجوری باشی؟ پاشو و… اگه هنوز موفق نیستی، یعنی به خودت ایمان نداری. ولی واقعا اگه کسی امكانشو نداره چی؟ آیا فقط با ایمان میتونه جایگاه اجتماعی‌اش رو عوض کنه؟ دوباتن بعد از دیدار با سخنران معروف، لس براون، نتیجه میگیره: این حرفا بیشتر از اینکه کمک باشه، باعث احساس ناکافی بودن میشن و این دقیقا باعث اضطراب منزلته. علائم پنهان اضطراب منزلت: ۱)احساس بی‌ارزشی در جمع‌های خاص ۲)انگیزه‌هایی که بیشتر از جنس ترس و رقابتن تا عشق ۳)ناامیدی پنهان، حتی بعد از موفقیت ۴)مقایسه‌ی بی‌وقفه با هم‌سن‌ها ۵)افسردگی یا اضطراب، بی‌دلیل و مزمن راه‌حل‌هایی که دوباتن پیشنهاد میکنه: ۱)فلسفه: یاد بگیر نظر بقیه لزوما حقیقت نیست. ۲)هنر: به زیبایی در سادگی و زندگی معمولی نگاه کن. ۳)سیاست: ساختارهای تبعیض‌آمیز رو بشناس و نقد کن. ۴)معنویت ۵)به جای رقابت، دنبال معنا باش؛ لذت از  خود مسیر. الهام گرفته از کتاب Status Anxiety اثر آلن دوباتن @simar50

‍ ‍ ... « نیابتی‌های بی‌اسلحه » حزب‌الله، حشد الشعبی، حوثی‌ها، فاطمیون و گروه‌های مشابه، نیابتی‌های جمهوری اسلامی‌اند؛ کسانی که در ازای آن پول، اسلحه به دست گرفته‌ و به قدرت و خشونت خود افتخار می‌کنند. در سوی دیگر، نیابتی‌هایی هستند که در کوچه‌ پس‌ کوچه‌های ایران و حتی خارج از کشور، با عنوان هنرمند، مجری، تحلیلگر، فعال اجتماعی یا چهره‌ی فرهنگی فعالیت می‌کنند و به جای اسلحه، روایت جمهوری اسلامی را به دوش می‌کشند‌. مصاحبه اخیر مجید واشقانی با همسر بیژن مرتضوی، نمونه‌ای از همین روند است. همان مسیری که پیش‌تر در رفتار برخی چهره‌های شناخته‌شده دیگر دیده‌ایم؛ کسانی که در بزنگاه‌های حساس تلاش می‌کنند اعتراض‌ها را بی‌اعتبار، کم‌رنگ یا مهار کنند. در این مصاحبه، نقش مردم در تصمیم‌گیری آگاهانه در اعتراض‌های دی‌ماه نادیده گرفته می‌شود. همچنین ادعا می‌شود که ناآرامی‌ها صرفاً واکنشی به افزایش نرخ ارز بوده و بعد هم با تحریک عوامل بیرونی گسترش یافته است. این روایت، شعور مردم ایران را نادیده می‌گیرد. میلیون‌ها نفر با تجربه‌ی زیسته، آگاهی و تشخیص خود به خیابان آمدند. وقتی روایت زندگیِ جانباختگان را می‌خوانیم؛ از نوجوان چهارده‌ساله تا زن و مرد هفتادساله، می‌بینیم که این انسان‌های آگاه، صاحب اندیشه و دارای قدرت تصمیم‌گیری، می‌دانستند دقیقاً چه می‌خواهند. از آشکار شدن این افراد نباید ناراحت شد. برعکس، هرچه نقاب‌ها بیشتر کنار می‌رود، تصویر واقعی‌تر می‌شود و تشخیص مسیر درست آسان‌تر خواهد بود. این بخشی از روند آگاهی و شکل‌گیری خرد جمعی است. دورانی که می‌گفتند «مهم نیست چه کسی حرف می‌زند، مهم این است که چه می‌گوید» گذشته است. امروز، پیش از هر چیز، مهم است که چه کسی سخن می‌گوید؛ و مهم‌تر از آن، این‌که آن سخن را در چه زمان و با چه هدفی بیان می‌کند. #محمد_مرکبیان @simar50 #پرستوها #نیابتی_های_جمهوری_اسلامی #بیژن_مرتضوی