3imar سیمار

‍ ... دیگر نمی‌صرفد... #سردار_فتوحی نمی‌صرفد معلم باشی. معلمی تعریف می‌کرد مغازه‌داری که مغازه‌اش کنار مدرسه بود، از محل سکونتش تا مغازه، که فقط دو کیلومتر فاصله داشت، هفت دانش‌آموز را سوار می‌کرد و از هرکدام ماهانه دو میلیون و پانصد هزار تومان می‌گرفت؛ یعنی برای رفتن به مغازه و برگشتن به خانه، با همان بچه‌هایی که در مسیر سوار می‌کرد، به اندازه حقوق یک معلم درآمد داشت. حالا معلمی که کیلومترها دورتر به مدرسه می‌رود واقعاً می‌صرفد مدرسه برود؟ می‌گفت با راننده‌اش(سرویس مدرسە) حرف زدم و گفتە با این گرانی ماشین، قطعات، تعمیرات، بنزین و دستمزد تعمیرکار، واقعاً نمی‌صرفد. پرستار هم با حقوقی که به اندازه درآمد یک سرویس است، می‌گوید واقعاً نمی‌صرفد سر کار برود. فروشنده‌ها و کاسبان می‌گویند هرچه بفروشیم، خودمان دیگر توان خریدنش را نداریم؛ بهتر است مغازم بستە شود چون نمی‌صرفد. خریدار می‌گوید نمی‌صرفد بخرم چون گران است بهتر است کمتر بخورم و کمتر بپوشم و کمتر مصرف کنم. بیمار می‌گوید بیمارم، اما نمی‌صرفد دکتر بروم و آزمایش بدهم یا دارو بگیرم. ماشین خراب می‌شود و صاحبش می‌گوید نمی‌صرفد تعمیرش کنم. و این «نمی‌صرفد» دیگر فقط از جیب مردم نیست؛ بلکه معلق کردن خود زندگی است: نمی‌صرفد ازدواج کنم، نمی‌صرفد بچه‌دار شوم، نمی‌صرفد دانشگاه بروم؛ و... دیگر نمی‌صرفد صبح از خواب بیدار شد و حتی مرگ و خودکشی هم نمی‌صرفد، چون آدم همیشه خیلی دیر خودش را می‌کشد یعنی بعد از کلی عذاب و رنجی که کشیده است اقدام به خودکشی می‌کند. همه این «نمی‌صرفد»ها را از جایی باید پرداخت، و آنجا دیگر جیب ما نیست بلکه جسم و روان ماست؛ در چنین وضعی، «نمی‌صرفد» به یک سازوکار "حذف" تبدیل می‌شود. گوشت را حذف می‌کنیم، مهمانی را حذف می‌کنیم، از تغذیه می‌زنیم، از درمان می‌گذریم، تفریح و آرامش را حذف می‌کنیم. بنابراین هزینه‌ای را که دیگر نمی‌توانیم با پول بپردازیم، با بدن و روان خود پرداخت می‌کنیم. این وضعیت چیزی را از مردم می‌گیرد که در هیچ فیش حقوقی نوشته نمی‌شود: "مابه‌تفاوت زندگی از روان و جسم خود خرج کنید" نتیجە این خرج کردن از روان و جسم، شوریدن علیه یکدیگر است. سری به فضای مجازی بزنید می‌دانید همه باهم درگیر شده‌اند، به هر گروه دیگری فحاشی می‌کنند و ... ولی دیگر «نمی‌صرفه» به منطق مشترک زندگی‌اشان تبدیل شده است. @simar50

... خدا و گره‌ی طناب گیوتین در اوايل انقلاب فرانسه سه نفر محكوم به اعدام با گيوتين شدند: یک روحانی، یک وكيل دادگسترى و يك فيزيكدان. ابتدا سر روحانی را زير گيوتين گذاشتند و از او سؤال شد حرف آخرت چيست؟ روحانی گفت: خدا، خدا، او مرا نجات خواهد داد. تيغ گيوتين پايين آمد و نزديكِ گردن او متوقف شد. مردم با تعجب فرياد زدند آزادش كنيد! خدا حرفش را زد! به اين ترتيب نجات يافت. نوبت وكيل رسيد؛ پرسيدند آخرين حرفت چيست؟ گفت: من مثل روحانى خدا را نمى‌شناسم، درباره‌ی عدالت بيشتر مى‌دانم. عدالت، عدالت مرا نجات خواهد داد. گيوتين پايين رفت اما نزديكِ گردن وكيل ايستاد. اينبار هم مردم متعجب فرياد زدند آزادش كنيد! عدالت حرف خودش را زد! وكيل هم نجات پيدا كرد. در آخر نوبت به فيزيكدان رسيد؛ از او سؤال شد؛ آخرين حرفت چيست؟ گفت: من نه خدا را مى شناسم و نه عدالت را؛ اما من اين را مى‌دانم كه روى طناب گيوتين گره‌اى هست كه مانع پايين آمدن تيغه مى‌شود ! طناب را بررسى كردند و مشكل را يافتند، گره را باز كردند و تيغ برّان بر گردنِ فيزيكدان فرود آمد و آن را از تن جدا كرد ... معمولا كسانى كه به «گره ها» اشاره مى‌كنند فرجام تلخى دارند!!! @simar50

... سقوط اخلاق در ایران #جعفر_بخشی_بی‌نیاز نویسنده و روزنامه نگار سوالی ست عمومی در کوچه و بازار که به راستی این ملتِ متمدن چرا این‌ روزها این گونه شدند. چرا آن مهربانیِ قدیمی را گم کردند. چرا امروز ؛ سایه سنگینِ بی‌رحمی و کلاه گذاشتن بر سر دیگری ؛ بر تمام روابط انسانی ما چیره شده است. ما دقیقا از چیزی می‌ترسیم که به تهِ آن رسیده‌ایم. سقوطِ اخلاق در ایران. ما به سمتی حرکت کرده‌ایم که در آن دیگری نه یک همسنگر یا همراه و حتی هم‌ وطن که دیگری رقیبی ست که باید از سر راه برداشته شود یا طعمه‌ای ست که باید از او شکار کرد. ما به مرحله‌ای از زیستِ اجتماعی رسیده‌ایم که در آن نامردی ابزارِ بقا و خیانت راه میان‌ بر برای رسیدن به امنیتِ کاذب است. آن قدیم ترها وقتی سخن از انسانیت گفته می شد ؛ از نوعی امنیتِ روانی حرف می‌زدند که امروز خواب دیدنش هم دشوار است. آن زمان مردم می‌ دانستند که اگر امروز به هم کمک کنند ؛ فردا اگر زمین خوردند ؛ دستی برای بلند کردنشان به سمت شان دراز خواهد شد. اما امروز ما در یک بازی با حاصل‌ جمع صفر گرفتار شده‌ایم. در جامعه‌ای که تورم ؛ بی‌عدالتی و فشار اقتصادی پیوند میان آدم‌ها را گسسته ؛ هر کس تصور می‌کند برای اینکه خودش سر پا بماند ؛ باید پایش را روی شانه دیگری بگذارد. باید برای این که به جایی برسد دیگری را له کند. وقتی اقتصاد ؛ زندگی را به یک جنگ برای بقا تبدیل می‌کند ؛ ظرفیتِ اخلاق در روحِ جمعی تحلیل می‌رود. وقتی فرد احساس کند قانون برای او نیست و حقش ضایع می شود ؛ وقتی می‌بیند که حقِ کسانی که زودتر دست به کلاه گذاشته‌اند دارد تامین می‌شود ؛ ناخودآگاه به سمتِ نامردی و خیانت و ظلم و ستم می رود‌. این توجیهِ رفتار ما نیست بلکه تحلیلِ ریشه‌ایِ فروپاشیِ ماست. ما دقیقا زمانی سقوط کردیم که مصلحت را جایگزین صداقت کردیم. وقتی که فریب دادن را هوشمندی نامیدیم و وقتی که بی‌رحمی را واقع‌ گرایی خواندیم. ما در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که در آن انسانیت کاملا مرده و به فنا رفته است. ما در میانه‌ی طوفانِ فشار و بی‌ عدالتی ایستاده‌ایم گرچه می دانستیم این حجم از فشار و تبعیض هرگز حق ما نبود. اما خواسته اجازه دادیم که خودخواهیِ مطلق جایگزین همبستگیِ اجتماعی مان شود. دست هایمان را از هم دور کردیم و دل هایمان را از مهر هم برداشتیم. ما اجازه دادیم که کلاه گذاشتن بر سر دیگری‌ به یک مهارتِ اجتماعی بدل شود. کاری کردیم همه راهشان را کج کنند تا زودتر به مقصد برسند. نتیجه چه شد ؟ جامعه‌ای که در آن هر لحظه منتظریم که کسی از پشتِ سر به ما ضربه بزند. جامعه‌ای که در آن حتی در نزدیک‌ترین پیوندها هم سایه‌ی شک و تردید روی سرمان سنگینی می‌کند. ما سقوط کردیم چون فراموش کردیم که بدونِ دیگری ما چیزی نیستیم. بی‌رحمی و قساوت راهِ پیروزی در یک بازیِ ویرانگر نیست که بی‌رحمی تنها راهی ست که ما را به تنهاییِ مطلق و مرگِ اجتماعی می‌رساند.