کانال‌ ادبیات و هنر چکامه

🌾🍂🌿 🍁🍀 🎋 تنها چیزی که از من دلجویی می‌کرد امید نیستی پس از مرگ بود. فکر زندگی دوباره مرا می‌ترسانید و خسته می‌کرد. حس می‌کردم این دنیا برای من نبود. برای یک دسته آدم‌های بی حیا، پررو، گدامنش، معلومات فروش، چاروادار، چشم و دل گرسنه بود. برای کسانی که به فراخور دنیا آفریده شده بودند و از زورمندان زمین و آسمان مثل سگ گرسنه جلو دُکانِ قصابی که برای یک تکه لثه دُم می‌جنباند گدایی می‌کردند و تملق می‌گفتند. فکر زندگی دوباره مرا می‌ترسانید و خسته می‌کرد، نه، من احتیاجی به دیدن این همه قیافه‌های تهوع‌آور و این همه قیافه‌های نکبت‌بار نداشتم. بوف کور صادق هدایت 🌺@SELMULY چکامـه

🔅 یادگار این روزها؛ کاخ گلستانی که قربانی شد…😔 ................. اندوهگین نباش سرزمین من در شکافِ زخم‌های تو  بذر گل کاشته‌ام. تو روزی، سراسر گلستان خواهی شد. #علیرضا_روشن .............. درود دوستان عزیز صبح‌تان بخیر 🌿 آدینه‌تان سرشار از آرامش دل، مهربانی و روشنی اندیشه. 🌺 🌺@SELMULY چکامـه

✨💫 با سپاس از حضور و همراهی شما دوستان ارجمند ... 🙏🌺🌿🩶🌟❤️🌿🌺🙏 تا درودی دیگر بدرود. با معرفی و فوروارد مطالب (کپی ممنوع) از کانال، چکامه را حمایت کنید. 🌺@SELMULY چکامـه

✨💫 می‌خواهم دمی به خواب روم دمی، دقیقه‌ای، قرنی لورکا برگردان: بیژن الهی «شب خوش» 🌺@SELMULY چکامـه

🌾🍂🌿 🍁🍀 🎋 چرا گاهی حماقت از جنایت خطرناک‌تر می‌شود؟ ما معمولاً از جنایت‌کار می‌ترسیم؛ از کسی که آگاهانه به دیگران آسیب می‌زند. اما تاریخ بارها نشان داده است که بسیاری از بزرگ‌ترین فاجعه‌های انسانی را نه چند جنایت‌کار، بلکه انبوهی از انسان‌های عادی رقم زده‌اند؛ انسان‌هایی که قضاوت شخصی خود را کنار گذاشته‌اند و به تکرارکنندگانِ شعارها، کلیشه‌ها و باورهای آماده تبدیل شده‌اند. "بونهوفر"، الهی‌دان آلمانی که در برابر نازیسم ایستاد و سرانجام به دست حکومت هیتلر اعدام شد، در یکی از تأملات مشهور خود نوشت که "حماقت" می‌تواند دشمن خطرناک‌تری برای خیر و حقیقت باشد تا شرارت. منظور او از حماقت، کمبود هوش نبود. او درباره‌ی پدیده‌ای سخن می‌گفت که در آن انسان، توانایی داوری مستقل خود را به قدرت، جمع، ایدئولوژی یا هیجان‌های جمعی واگذار می‌کند. در چنین وضعیتی، دیگر مسئله این نیست که فرد چه اندازه باهوش است. تاریخ نشان داده که افراد تحصیل‌کرده، متخصص و حتی نابغه نیز می‌توانند گرفتار این دام شوند. آنچه از دست می‌رود، عقل نیست؛ استقلال عقل است. جنایت‌کار معمولاً می‌داند چه می‌کند. می‌توان او را شناخت، افشا کرد و با او مقابله نمود. اما انسانی که دیگر خودش نمی‌اندیشد، خطر متفاوتی دارد. او نه از روی بدخواهی، بلکه با اطمینان و حتی احساس وظیفه، خطا را بازتولید می‌کند. به‌ همین دلیل است که گاه خطرناک‌ترین تصمیم‌های تاریخ، توسط کسانی اجرا شده‌اند که خود را انسان‌هایی کاملا معمولی و حتی درستکار می‌دانستند. امروز نیز این پدیده فقط به حکومت‌های تمامیت‌خواه محدود نیست. شبکه‌های اجتماعی هر روز نمونه‌های کوچکی از آن را پیش چشم ما می‌گذارند. شایعه‌ای بی‌اساس هزاران بار بازنشر می‌شود. ادعایی آشکارا نادرست میلیون‌ها نفر را جذب می‌کند. بسیاری از افراد نه به این دلیل که حقیقت را بررسی کرده‌اند، بلکه صرفا چون "همه می‌گویند"، آن را می‌پذیرند و تکرار می‌کنند. خطر واقعی از جایی آغاز می‌شود که انسان، حقِ اندیشیدن را از خود سلب کند. هرگاه هویت گروهی جای حقیقت را بگیرد، هرگاه وفاداری به یک جناح مهم‌تر از واقعیت شود، و هرگاه احساسات بر شواهد غلبه کنند، بذر همان پدیده‌ای کاشته می‌شود که بونهوفر درباره‌اش هشدار می‌داد. شاید بزرگ‌ترین درس تاریخ این باشد که تمدن‌ها معمولا با کمبود اطلاعات سقوط نمی‌کنند؛ با کمبود تفکر انتقادی سقوط می‌کنند. کتابخانه‌ها می‌توانند پر باشند، اینترنت می‌تواند مملو از داده باشد، اما اگر انسان‌ها نخواهند خودشان بیندیشند، هیچ حجم از دانش آنان را نجات نخواهد داد. و شاید به همین دلیل، خطرناک‌ترین جمله در هر جامعه این نباشد که "من اشتباه می‌کنم"، بلکه این باشد که "لازم نیست فکر کنم؛ دیگران قبلاً به جای من فکر کرده‌اند." برداشت آزاد از دو منبع زیر Dietrich Bonhoeffer (1951). Letters and Papers from Prison. Hannah (1963). Arendt Eichmann in Jerusalem. جامعه بهتری بسازیم 🌺@SELMULY چکامـه

🌾🍂🌿 🍁🍀 🎋 چرا گاهی حماقت از جنایت خطرناک‌تر می‌شود؟ ما معمولاً از جنایت‌کار می‌ترسیم؛ از کسی که آگاهانه به دیگران آسیب می‌زند. اما تاریخ بارها نشان داده است که بسیاری از بزرگ‌ترین فاجعه‌های انسانی را نه چند جنایت‌کار، بلکه انبوهی از انسان‌های عادی رقم زده‌اند؛ انسان‌هایی که قضاوت شخصی خود را کنار گذاشته‌اند و به تکرارکنندگانِ شعارها، کلیشه‌ها و باورهای آماده تبدیل شده‌اند. "بونهوفر"، الهی‌دان آلمانی که در برابر نازیسم ایستاد و سرانجام به دست حکومت هیتلر اعدام شد، در یکی از تأملات مشهور خود نوشت که "حماقت" می‌تواند دشمن خطرناک‌تری برای خیر و حقیقت باشد تا شرارت. منظور او از حماقت، کمبود هوش نبود. او درباره‌ی پدیده‌ای سخن می‌گفت که در آن انسان، توانایی داوری مستقل خود را به قدرت، جمع، ایدئولوژی یا هیجان‌های جمعی واگذار می‌کند. در چنین وضعیتی، دیگر مسئله این نیست که فرد چه اندازه باهوش است. تاریخ نشان داده که افراد تحصیل‌کرده، متخصص و حتی نابغه نیز می‌توانند گرفتار این دام شوند. آنچه از دست می‌رود، عقل نیست؛ استقلال عقل است. جنایت‌کار معمولاً می‌داند چه می‌کند. می‌توان او را شناخت، افشا کرد و با او مقابله نمود. اما انسانی که دیگر خودش نمی‌اندیشد، خطر متفاوتی دارد. او نه از روی بدخواهی، بلکه با اطمینان و حتی احساس وظیفه، خطا را بازتولید می‌کند. به‌ همین دلیل است که گاه خطرناک‌ترین تصمیم‌های تاریخ، توسط کسانی اجرا شده‌اند که خود را انسان‌هایی کاملا معمولی و حتی درستکار می‌دانستند. امروز نیز این پدیده فقط به حکومت‌های تمامیت‌خواه محدود نیست. شبکه‌های اجتماعی هر روز نمونه‌های کوچکی از آن را پیش چشم ما می‌گذارند. شایعه‌ای بی‌اساس هزاران بار بازنشر می‌شود. ادعایی آشکارا نادرست میلیون‌ها نفر را جذب می‌کند. بسیاری از افراد نه به این دلیل که حقیقت را بررسی کرده‌اند، بلکه صرفا چون "همه می‌گویند"، آن را می‌پذیرند و تکرار می‌کنند. خطر واقعی از جایی آغاز می‌شود که انسان، حقِ اندیشیدن را از خود سلب کند. هرگاه هویت گروهی جای حقیقت را بگیرد، هرگاه وفاداری به یک جناح مهم‌تر از واقعیت شود، و هرگاه احساسات بر شواهد غلبه کنند، بذر همان پدیده‌ای کاشته می‌شود که بونهوفر درباره‌اش هشدار می‌داد. شاید بزرگ‌ترین درس تاریخ این باشد که تمدن‌ها معمولا با کمبود اطلاعات سقوط نمی‌کنند؛ با کمبود تفکر انتقادی سقوط می‌کنند. کتابخانه‌ها می‌توانند پر باشند، اینترنت می‌تواند مملو از داده باشد، اما اگر انسان‌ها نخواهند خودشان بیندیشند، هیچ حجم از دانش آنان را نجات نخواهد داد. و شاید به همین دلیل، خطرناک‌ترین جمله در هر جامعه این نباشد که "من اشتباه می‌کنم"، بلکه این باشد که "لازم نیست فکر کنم؛ دیگران قبلاً به جای من فکر کرده‌اند." برداشت آزاد از دو منبع زیر Dietrich Bonhoeffer (1951). Letters and Papers from Prison. Hannah (1963). Arendt Eichmann in Jerusalem. جامعه بهتری بسازیم 🌺@SELMULY چکامـه

🌾🍂🌿 🍁🍀 🎋 هرقدر که سنتان بالاتر و بالاتر می‌رود بیشتر و بیشتر متوجه می‌شوید که در زندگی مهم نیست که چگونه به نظر میرسید و دارایی‌تان چیست بلکه همه‌‌چیز برمی‌گردد به اینکه تبدیل به چه انسانی شده‌اید. #مارک_تواین 🌺@SELMULY چکامـه

. «توماس داینینگر» هنرمندی از *رودآیلند* است که مجموعه‌های دقیقی از مواد پیدا شده و دور ریخته شده خلق می‌کند و ضایعات روزمره را به آثار هنری بصری جذاب تبدیل می‌کند. آثار او اغلب حیواناتی مانند پرندگان و ماهی‌ها را به تصویر می‌کشند که از دور بسیار واقعی به نظر می‌رسند. اما از نزدیک، لایه‌هایی از پلاستیک و زباله را نشان می‌دهند که بینندگان را به تأمل در مورد مصرف، ضایعات و تأثیرات زیست‌محیطی آن‌ها ترغیب می‌کند. 🌺@SELMULY چکامـه

🕊🕊🕊 ✔️ ایـــنها چـــیزهاییه کـــه یـــه ســـرباز اوکـــراینی کـــشته شـــده، تـــو گـــوگل ســـرچ کـــرده بـــود: 🔸مذاکرات اوکراین و روسیه 🔹مذاکرات زلنسکی 🔸جنگ تو سال ۲۰۲۵ تموم میشه 🔹جنگ تو تابستون تموم میشه 🔸زمان صحبت‌های ترامپ 🔹ترامپ جنگ رو متوقف می‌کنه 🔸ترامپ در مورد مذاکرات 🔹کمک ترامپ به اوکراین 🔸ترامپ چه زمانی جنگ رو پایان میده 🔹مذاکرات پوتین 🔸جنگ چه زمانی تموم میشه 🔹نرخ ارز دلار ❗️ حتی اونی که تو جنگ داره از کشورش دفاع میکنه و از نظر مردم کشورش قهرمان محسوب میشه، در اعماق وجودش، امیدواره جنگ تموم بشه و در صلح زندگی کنه، اما هنوز کسانی هستن که جنگ رو مقدس می‌دونن و در ستایش مرگ و کشتار، سخنرانی و قلم‌فرسایی می‌کنن! اما به قول حضرت مولانا:

تو مگو همه به جنگند و زِ صلح من چه آید تو یکی نِه‌ای، هزاری تو چراغِ خود برافروز که یکی چراغِ روشن، زِ هزار مُرده بهتر که بِهْ است یک قَدِ خوش، زِ هزار قامتِ کوژ

 🌺@SELMULY چکامـه ‌

. در خوابم گذشت که آب آتش گرفته است. و باد آتش گرفته است. و خاک آتش گرفته است. و آتش آتش گرفته است. در خوابم گذشت که در رگ‌هایم؛ خون آتش گرفته است. سهراب کُشی استاد #بهرام_بیضایی 🌺@SELMULY چکامـه