"زنی که‌گم کردم "

امروز در کلاس ورزش، عضو جدیدی به ما پیوسته بود؛ خانمی میانسال با شکایت از بزرگی سینه‌هایش و تلاش برای کوچک کردن و فرم دادن به آن‌ها. طبق اصل مربی، اعضای جدید نزدیک مربی و در صف جلویی مستقر می‌شوند. او هم در طول کلاس حسابی به وجد آمده بود. من در صف دوم و جای همیشگی‌ام ایستاده بودم و تسلط خوبی به او و مربی داشتم. بعد از پایان کلاس و هنگام سرد کردن، صدایش را بالا برد و خطاب به مربی گفت: «عزیزم، خدا پدر و مادرت را برایت نگه دارد. بعد از مدت‌ها حسابی ورزش کردم.» و ناگهان، برای کسری از ثانیه، محیط برای من و مربی‌ام متوقف شد. برای من که می‌دانستم او در عرض چند ماه پدر و مادرش را از دست داده است و برای خودش که با چشمانی خیس نمی‌توانست جواب او را بدهد و خوشحال بود که انبوه صدای موسیقی، صدای تشکری را که به‌زور از حلقش بیرون آمده بود، در خود گم می‌کرد. من به چهره‌اش در آینه نگاه می‌کردم و او، بی‌خبر از تماشای من، ریتم نفس‌هایش را تند و عمیق می‌کرد تا آن بغض لعنتی را که حالا به میانه‌ی گلویش رسیده بود، دوباره به عقب براند. از دیدن تکاپوی او برای پس زدن غصه‌اش، قلبم به درد آمد و فقط از خدا خواستم آن لحظات تلخش زود بگذرند... فراق به شکلی ناباورانه بی‌رحم است. یاد عزیزی که دیگر قرار نیست هرگز برگردد، در عجیب‌ترین و غیرمنتظره‌ترین لحظات زندگی‌ات، ناگهان راه گلویت را می‌بندد و تو چاره‌ای جز تکاپو نداری؛ گاه برای پس زدن آن موج عمیق غمی که به سویت آمده و گاه برای به آغوش کشیدن آن موجود سهمگین و غرق شدن در دریایی سیاه... که در هر صورت، خسته‌ات می‌کند. اصلاً مگر می‌توان با موج پنجه در پنجه انداخت و خسته نشد؟ برای او و برای همه‌ی ما که روزی عزیزی را در راهروهای بیمارستانی لعنتی از دست دادیم، چه می‌توان آرزو کرد جز آن‌که گذار آن موج به سرنوشتمان نیفتد و نیفتد و نیفتد... آمین. #عادله_زمانی @adelehz